II SA/Rz 38/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku F. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi F. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. Do skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie F. D. dołączył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał, że mieszka sam w drewnianym domu o pow. 50 m.kw. Jest właścicielem samochodu osobowego o wartości 5 000 zł. Jego jedyne źródło utrzymania to emerytura w kwocie 1230 zł. Na dom wydaje kwotę 500 zł miesięcznie, zaś na lekarstwa 300 zł. Zaznaczył, że nie posiada żadnych oszczędności. Aby uzyskać dodatkowe informacje odnośnie do sytuacji materialnej wnioskodawcy, wezwano go do podania średnich miesięcznych wydatków na wyżywienie, z tytułu korzystania z telefonu i Internetu, utrzymania samochodu i wyszczególnienia wydatków związanych z utrzymaniem domu. Wezwanie dotyczyło także wskazania źródła pokrycia wydatku na wynagrodzenie dla pełnomocnika reprezentującego stronę w postępowaniu administracyjnym oraz przedłożenia wyciągów z rachunków bankowych. Przedmiotowe wezwanie strona otrzymała w dniu 24 stycznia 2017 r. W ciągu siedmiu dni od tej daty, jak też później nie nadesłała ona jakiejkolwiek odpowiedzi na powyższe. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Strona, która zamierza wstąpić na drogę sądową obowiązana jest poczynić oszczędności na ten cel. Wynika to jednoznacznie z brzmienia art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że to strony postepowania ponoszą związane z nim koszty. Odstępstwem od powyższego jest instytucja prawa pomocy, które może zostać przyznane stronie na jej wniosek, gdy wykaże ona, że spełnia ustawową przesłankę powyższego. Wedle art. 245 § 3 P.p.s.a., zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres tzw. częściowego prawa pomocy. Wsparcie takie przeznaczone jest dla osoby, która nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym, ostatnio powołany przepis jasno stanowi, że to ubiegający się o pomoc winien wykazać, że jest ona w jego wypadku zasadna. Zbyt mała ilość podanych przez F. D. w jego wniosku danych skutkowała wezwaniem wymienionego do ich uzupełnienia. Chodziło o uzyskanie pełnych informacji na temat ponoszonych przez stronę wydatków oraz wszystkich uzyskiwanych przez niego dochodów. Skarżący jednak pomimo skierowania do niego wezwania w trybie art. 255 P.p.s.a., nie udzielił na nie jakiejkolwiek odpowiedzi. W takim wypadku uzasadnionym stała się odmowa przychylenia się do jego żądania. Jak już wyżej zaznaczono, zadaniem wnioskującego o wsparcie jest udowodnienie, że go rzeczywiście wymaga. Brak wystarczających informacji w zakresie sytuacji majątkowej strony nie pozwala uznać, że spełnia ona ustawową przesłankę przyznania prawa pomocy. Dlatego też odmówiono zwolnienia F. D. od kosztów sądowych, o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.