II SA/Rz 381/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego - postanawia - I. umorzyć postępowanie w przedmiocie zwolnienia wnioskodawczyni od kosztów sądowych, II. przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. M. S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Do skargi dołączyła wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Podniosła, że jest osobą samotną, sierotą, trwale niezdolną do pracy, a do tego poważnie choruje. Jej jedyne źródło utrzymania stanowi renta wynosząca 604 zł netto, która ledwo wystarcza jej na pokrycie kosztów utrzymania. Nie ma żadnego majątku, który mogłaby spieniężyć celem pokrycia kosztów postępowania. Posiada tylko własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o pow. ok. 36 m.kw. Jej stałe zobowiązania to: 385,18 zł – opłata za mieszkanie, 80 zł – gaz, 40 zł – prąd, 150 zł – wyżywienie, 60 zł – środki higieny osobistej, 265,80 zł – spłata zadłużenia. Postępowanie w przedmiocie zwolnienia wnioskodawczyni od kosztów sądowych podlegało umorzeniu w związku ze zbędnością rozpoznania wniosku w tym zakresie. W myśl bowiem art. 239 § 1 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", strona skarżąca działanie organu administracji w sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z kolei żądanie ustanowienia zawodowego pełnomocnika rozpoznano w aspekcie brzmienia art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Stanowi on, że częściowe prawo pomocy (a więc np. w zakresie ustanowienia takiego pełnomocnika) przyznawane jest osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca M. S. mieszka samotnie w mieszkaniu o pow. ok. 36 m.kw., oprócz którego nie posiada jakiegokolwiek majątku. Jej dochód to tylko renta w kwocie 604 zł, z której trudno zaspokoić jej podstawowe potrzeby życiowe. Wnioskodawczyni choruje i jest osobą trwale niezdolną do pracy, przez co nie jest w stanie poprawić złej sytuacji materialnej, w której się znajduje. Z tych względów uznano, że celem zapewnienia skarżącej możliwości realizacji jej praw na drodze sądowej, zasadnym jest ustanowienie dla niej pełnomocnika w osobie radcy prawnego. O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z kolei rozstrzygnięcie o umorzeniu postepowania w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych znajduje podstawę w art. 249 a w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. h P.p.s.a. P.p.s.a.