II SA/Rz 381/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I. uchyla zaskarżona decyzję; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata G. R. wynagrodzenie w kwocie 422 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł /słownie: dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 /słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ oraz 127 zł /słownie sto dwadzieścia siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów przejazdu. Przedmiotem skargi M. S. (dalej w skrócie: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Po rozpoznaniu wniosku skarżącej Burmistrz Miasta [...] (dalej w skrócie: "organ I instancji") przyznał skarżącej dodatek mieszkaniowy w wysokości 221,75 zł miesięcznie na okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 czerwca 2017 r. na poczet bieżących opłat mieszkaniowych bezpośrednio dla zarządcy domu, w którym znajduje się zajmowany przez skarżącą lokal mieszkalny. Jako podstawę prawną decyzji, organ I instancji podał art. 1, 2, 3, 5 ust. 1, 6 ust. 1, 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 180 – dalej w skrócie "Udm") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U. z 2001 r., Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji SKO w całości podzieliło ustalenia i stanowisko organu I instancji. Potwierdziło, że skarżąca spełnia warunki związane z powierzchnią zajmowanego lokalu określone w art. 5 ust. 1 i 5 Udm a także kryterium dochodowym określonym w art. 3 ust. 1 Udm. Dalej przytoczyło treść art. 6 ust. 1 pkt 1 Udm określającego sposób obliczania wysokości dodatku mieszkaniowego jako różnicę pomiędzy wydatkami ponoszonymi przez osobę ubiegającą się o przyznanie dodatku mieszkaniowego na normatywną powierzchnię lokalu mieszkalnego, a ustalonym na podstawie tego przepisu określonym procentem dochodów gospodarstwa domowego. Ponieważ ustalona w oparciu o art. 5 ust. 4 Udm wysokość wydatków na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącą wynosi 354,13 zł, natomiast skarżąca powinna ponosić wydatki na mieszkanie w wysokości 15% swoich dochodów, tj. w kwocie 132,38 zł, z uwagi na to, że jej dochód jest niższy od 150% kwoty najniższej emerytury, to dodatek mieszkaniowy stanowiący różnicę pomiędzy tymi kwotami wyliczony został na kwotę 221,75 zł. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wyjaśniło ponadto, sytuacja materialna osoby ubiegającej się o dodatek mieszkaniowy nie ma wpływu na dalsze zwiększenie należnej kwoty. Przepisy regulujące zasady ustalania wysokości dodatków mieszkaniowych nie dają organowi administracji możliwości uznaniowego podejścia do sprawy, a więc przyznania świadczenia w innej wysokości niż wynikającej z uregulowań ustawowych. W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję SKO, wnosząc o jej uchylenie w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Podniosła zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, 77§ 1, 80, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej w skrócie: "Kpa") poprzez uchylenie się przez organ od wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów przy ocenie dokumentów wykazujących dochód skarżącej, jak również uchylenie się od wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, na podstawie których ustalony został dochód skarżącej , które to uchybienia miały wpływ na wynik postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego wpisała dochód miesięczny w kwocie 535 zł, natomiast w toku postępowania nieustalona osoba skreśliła tą kwotę i wpisała kwotę 2.647,68 zł. Nie wiadomo, kto dokonał poprawki i z jakiego powodu. Podobny wpis znajduje się w deklaracji o wysokości dochodów. Zdaniem skarżącej, ustalenie wysokości jej dochodów nastąpiło na podstawie dokumentów, których treść nie jest pewna, natomiast SKO w żaden sposób nie odniosło się w uzasadnieniu decyzji do tej kwestii. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko SKO wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie: "Ppsa"), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 Ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja narusza prawo i z tego względu podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Sąd podziela zarzuty skargi, że organ drugiej instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania, a w szczególności zupełnie pominął podnoszoną przez skarżącą okoliczność dotyczącą niezgodności pomiędzy zadeklarowaną przez nią wysokością dochodów, a kwotą, jaką uwzględniono przy obliczaniu wysokości przyznanego jej świadczenia - dodatku mieszkaniowego. Z wniosku o przyznanie świadczenia wynika, że skarżąca faktycznie zadeklarowała swoje dochody w wysokości 535 zł. miesięcznie. Wzmiankowany wpis został przekreślony, przy czym przekreślenie nie zostało zaopatrzone żadną adnotacją, z której wynikałoby kiedy i przez kogo zostało dokonane. Obok przekreślonej kwoty została wpisana nowa kwota: "2647,68", przy której również nie zamieszczono żadnych informacji identyfikujących czas i podmiot, który dokonał wpisu. Z podpisanej przez skarżącą deklaracji o wysokości dochodów wynika, że uzyskuje ona średni dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w wysokości 2647,68 zł, to jest miesięcznie: 882,56 zł. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca jednoznacznie wyartykułowała, że jej dochód wynosi 535 zł. netto ("na rękę") miesięcznie i że wnosi o zwiększenie przyznanego dodatku. Wydając swoją decyzję, SKO w [...] dostrzega tę kwestię, relacjonując dotychczasowy przebieg postępowania, niemniej jednak w ogóle się do niej nie odnosi. Kwituje ten zakres stanu faktycznego stwierdzeniem: "dochód wnioskodawczyni ustalono na kwotę niższą – 882,56 zł. W ocenie Sądu takie postępowanie organu II instancji narusza art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kpa. Organ II instancji nie rozstrzygnął powstałych w sprawie wątpliwości dotyczących wysokości uzyskanych przez skarżącą dochodów. Z akt sprawy nie wynika, w oparciu o jakie dowody określono wysokość uzyskiwanych przez skarżącą dochodów. Jedyne dokumenty pozwalające poczynić w tym zakresie ustalenia, to jest: wniosek i oświadczenie o dochodach, są w pewnym zakresie ze sobą sprzeczne. Pośrednio na okoliczność tę zwróciła uwagę skarżąca, podając w odwołaniu kwotę dochodów, która nie jest zbieżna z tą, jaką przyjął organ I instancji, natomiast pokrywa się z kwotą podaną we wniosku, która została przekreślona przez nieokreśloną osobę. W takiej konfiguracji faktycznej obowiązkiem organu II instancji było odniesienie się do tej kwestii i ostateczne ustalenie, w oparciu o stosowne dowody, jaki jest dochód skarżącej, co pozwalałoby podjąć adekwatne do tych ustaleń rozstrzygnięcie. Sąd nie znajduje w aktach sprawy dokumentów, bądź innych dowodów, które pozwalają poczynić definitywne ustalenie, że miesięczny dochód skarżącej wynosi: 882,56 zł. Na jakiej podstawie organ II instancji przyjął, iż jest to właśnie ta kwota, a nie kwota 535 złotych, wskazana w odwołaniu i we wniosku o przyznanie świadczenia – nie sposób rozstrzygnąć. Ponieważ jest to okoliczność w sprawie istotna, albowiem mająca wpływ na wysokość przyznanego świadczenia, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. W ponownie prowadzonym postępowaniu SKO rozstrzygnie, jakie są dochody skarżącej i wyda stosowne rozstrzygnięcie w sprawie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 250 P.p.s.a.