II SA/Rz 382/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 18.05.2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy [...], o wstrzymanie wykonania decyzji, Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...].03.2011 r., znak [...], wydanej w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, -postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z 13.04.2011 r. Agencja Nieruchomości Rolnej Skarbu Państwa zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwany WSA), decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwane SKO) z dnia [...].03.2011 r., znak [...] w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W treści opisanej powyżej skargi, strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów pierwszej i drugiej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje : Na gruncie obowiązujących przepisów postępowania sądowo-administracyjnego, skarga do sądu administracyjnego, nie powoduje co do zasady wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Taki wniosek wypływa bezpośrednio z redakcji art. 61 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270; zwana dalej P.p.s.a.). Brak cechy suspensywności skargi do sądu administracyjnego nie jest jednak zasadą bezwzględną. Jak bowiem wynika z treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Możliwość wstrzymania wykonania nie dotyczy przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. W podobny sposób przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu regulował nieobowiązujący od 1 stycznia 2004 r., art. 40 ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] o ustaleniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (tzw. renta planistyczna). W treści uzasadnienia skargi, strona skarżąca nie podała jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby choćby sugerować, że wykonanie opisanej decyzji spowoduje powstanie znacznej szkody lub spowoduje skutki trudne do odwrócenia. Objęta skargą argumentacja strony podważa legalność zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych. Rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może odbywać się na gruncie przesłanek mogących zaważyć o skasowaniu stanowiącego przedmiot skargi aktu. Jedynym miernikiem decyzji sądu o wstrzymaniu wykonania może być niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub spowodowania skutków trudnych do odwrócenia dla wnoszącego skargę (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wykazanie prawdopodobieństwa zaistnienia tych okoliczności w całości obciąża stronę skarżącą, co wyklucza ewentualność czynienia przez sąd samodzielnych poszukiwań argumentów przekonujących za wstrzymaniem wykonania. Za tym podejściem przemawia kontradyktoryjność postępowania sądowoadministracyjnego, jak również zasada trwałości aktów organów administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 1.10.2009 r., sygn. I FSK 1312/08, stwierdził, iż uprawnienie do uzyskania ochrony tymczasowej wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (LexPolonica nr 2134927). Wobec nieuzasadnienia wniosku, nie można uznać, że strona wykazała konieczność przyznania jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji SKO oraz decyzji organu pierwszej instancji. W świetle powyższych okoliczności, Sąd stwierdza brak przesłanek niezbędnych do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.