II SA/Rz 382/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] nakładającą na B.B. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w R.W. karę pieniężną w wysokości 12. 000, 00 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji motywując go wysokim ryzykiem utraty płynności finansowej przez stronę skarżącą i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, co może doprowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącej. Jako okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku skarżąca wskazała stratę poniesioną w latach 2013 i 214 – odpowiednio 54.686,06 zł oraz 44.823,24 zł, która zmusiła skarżącą do zawieszenia działalności gospodarczej. Ponadto wskazała, że posiada jedno dziecko obecnie uczące się w klasie maturalnej, które utrzymuje wraz z mężem pobierając wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia wynoszące 1.750 zł brutto. Egzekucji nałożonej kary pieniężnej może spowodować trudne do odwrócenia skutki, bowiem strona może zostać "pozbawiona środków do życia", zważywszy, że kara ta stanowi około 923 % jej wynagrodzenia. W załączeniu skarżąca przedłożyła odpisy zeznań podatkowych za lata 2013 i 2014 oraz wyciąg z rachunku bankowego skarżącej jako przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" za okres 01.11.2015-03.02.2016 oraz wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej potwierdzający fakt zawieszenia działalności gospodarczej przez skarżącą w dniu 1 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej jako "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi tu o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, który dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do niego. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może doprowadzić do powstania znacznej szkody czy też spowodować trudne do odwrócenia skutki. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że na podstawie przedłożonych przez wnioskodawczynię dowodów nie jest w stanie ocenić, jakie są rzeczywiste powody pogorszenia lub utraty płynności finansowej przez stronę skarżącą i na ile przymusowe wykonanie kary pieniężnej warunkowałoby utratę tej płynności. Nie jest wykluczone, że utrata płynności już nastąpiła, tym bardziej, że skarżąca zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej od dnia 1 lipca 2014 r., a zatem nie miała związku z obowiązkiem zapłaty nałożonej zaskarżoną decyzją kary. Ponadto utrata płynności finansowej nie jest równoznaczna z niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków, a wspomniana zaś słaba kondycja finansowa sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jest to tym bardziej uzasadnione, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację w tym zakresie (zeznania podatkowe dotyczą 2013 i 2014 r.), a przedstawiony wyciąg dotyczy rachunku bankowego związanego z działalnością gospodarczą skarżącej, która nie wskazała, że jest to jedyny rachunek posiadany przez nią i męża, z którym przecież wspólnie prowadzi gospodarstwo domowe. Trzeba zwrócić uwagę także na to, że potencjalna możliwość utraty pewnej części środków do życia w następstwie prowadzonego postępowania egzekucyjnego także nie uzasadnia uwzględnienia wniosku o wstrzymanie, skoro problemy lub trudności finansowe związane z przymusowym wykonaniem obowiązku uiszczenia kary pieniężnej mogą zostać złagodzone lub nawet wyeliminowane poprzez zastosowanie odpowiednich instytucji prawnych przewidzianych w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa lub w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (rozłożenie kary na raty albo jej umorzenie w całości lub w części, wyłączenia i ograniczenia z egzekucji ). Należy mieć na względzie także i to, że zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny, a zatem w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlegać będzie zwrotowi. Sąd stwierdza, że na podstawie przedstawionej przez wnioskodawczynię argumentacji jak i dokumentów zalegających w aktach sprawy nie było możliwe ustalenie jakie negatywne skutki z wykonania decyzji, mogą dla niej wyniknąć. Brak pełnych i wiarygodnych danych uniemożliwił Sądowi zweryfikowanie czy pokrycie należności orzeczonej decyzją wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.