II SA/Rz 383/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2011 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Agencji Nieruchomości Rolnych – Oddział Terenowy w R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2011r., nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2011 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania Agencji Nieruchomości Rolnych – Oddział Terenowy w R., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] grudnia 2010r. , nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W ustawowym terminie skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła Agencji Nieruchomości Rolnych – Oddział Terenowy w R. Poza zarzutami odnoszącymi się do zaskarżonej decyzji skarżąca nie wskazała argumentów, które uzasadniałyby wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie przyjmuje się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Podkreślić należy, że obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Zgodnie z przyjętym w doktrynie poglądem "... warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (...). Wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę..." – (zob.: B. Dauter i inni - "Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym" – Komentarz, wyd. Zakamycze 2005r. str. 168). Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organów I i II instancji, zawarty w skardze, nie został w żaden sposób uzasadniony ani poparty żadnymi argumentami. Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia przez wykonanie decyzji znacznej szkody, ani też, że jej wykonanie spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu skargi znajdują się jedynie zarzuty skarżącej dotyczące rozstrzygnięć wydanych przez organy I i II instancji. Wobec tego, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie został przez skarżącą w żaden sposób uzasadniony, Sąd pozbawiony został możliwości jego oceny. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.