II SA/Rz 383/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] II SA/Rz 383/16 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi JS jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej również "SKO" lub "Kolegium") w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], wydaną w przedmiocie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: W związku z pismami AC, TK, w dniu 2 sierpnia 2010 r. Burmistrz Miasta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie zasypania stawów na działce nr 2243/4 w [...] i w tym postępowaniu trzykrotnie - decyzjami z dnia [...] grudnia 2011 r., [...] listopada 2012 r. i [...] listopada 2013 r., skierował do JS nakaz wykonania określonych w rozstrzygnięciu czynności, w celu doprowadzenia stanu wód do zgodności z prawem. Pierwsze dwa z wymienionych rozstrzygnięć zostały uchylone w postępowaniu odwoławczym, a sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia - odpowiednio decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2012 r. i z dnia [...] grudnia 2012 r. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania nałożonych na JS obowiązków i umorzyło w tym zakresie postępowanie administracyjne. Ostatnio wymieniona decyzja Kolegium zapadła po rozpatrzeniu odwołania AC, jednakże wobec nierozpoznania JS, toczyło się postępowanie wznowieniowe dotyczące tej decyzji. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], wydanymi w trybie wznowienia postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Po rozpoznaniu skargi JS, wyrokiem z dnia 30 marca 2015 r. II SA/Rz 1482/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił wydane w postępowaniu nadzwyczajnym opisane wyżej decyzje SKO, postanowienie tego organu z dnia [...] marca 2014 r. oraz stwierdził nieważność decyzji Kolegium z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], jako podjętej na skutek rozpoznania jednego z kilku wniesionych odwołań. Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu tej decyzji podniosło, że organ I instancji nie wyjaśnił i nie uzasadnił, z jakich przyczyn zobowiązał JS do wykonania zbiornika retencyjnego w postaci stawu, a nie w postaci rowu lub niecki. Organ nie uzasadnił także, dlaczego nie przewidział rozwiązań proponowanych przez biegłego z lipca 2012 r., w której biegły nie zalecał budowy stawu, lecz wykonanie rowu retencyjnego. Nie wyjaśniono ponadto, dlaczego skarżącemu nakazano wykonanie zbiornika o pojemności 241,25 m3, podczas gdy w uzupełnieniu opinii biegły określił objętość takiego zbiornika na 270 m3. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 469 z późn. zm.), Burmistrz Miasta [...] nakazał JS przywrócenie do stanu poprzedniego warunków gruntowych na terenie położonym w obszarze dawnej działki nr 2243/4 poprzez: - wykonanie przy północnej granicy działki nr 2243/12 i części działki nr 2243/11, w sąsiedztwie granicy z działką nr 2216, rowu retencyjnego o objętości retencyjnej 105 m3, umożliwiającego retencję wód napływowych z powierzchni działek nr 2243/8 - 2243/15 w kierunku działki nr 2216, - wykonanie odpływu z powyższego rowu do studzienki kanalizacji deszczowej w obrębie działki nr 2216, który odprowadzałby napływające wody opadowe. W uzasadnieniu Burmistrz podał, że celem prowadzonego postępowania było wykazanie, czy na działkach nr 2243/8, 2243/9, 2243/10, 2243/11, 2243/12, 2243/13, 2243/14 i 2243/15 (przed podziałem działka nr 2243/4) w [...] zostały dokonane zmiany, jaki jest ich zakres oraz czy zmiany te szkodliwie oddziałują na działkę nr 2216. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym ekspertyzy biegłego oraz dokonanych oględzin, organ uznał za udowodnioną okoliczność, że na gruncie nieruchomości mieszczących się w granicach dawnej działki 2243/4 nastąpiła zmiana stanu wody, która szkodliwie oddziałuje na działkę nr 2216. Za udokumentowaną okoliczność organ uznał również wystąpienie na działce nr 2216 szkody, będącej skutkiem działań właściciela dawnej działki nr 2243/4. Na dzień wszczęcia postępowania działka nr 2243/4, o powierzchni 0,7807 ha, stanowiła własność JS, od strony północnej, na długości ok. 58 m, graniczyła z działką nr 2216. Działka 2216 zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym, budynki usytuowane są w odległości 120 - 180 m od granicy z działką 2243/4. Obszar pomiędzy budynkami, a granicą zagospodarowany jest jako sad owocowy. Przez jej wschodnią część przebiega kanalizacja deszczowa Ø 200 mm uzbrojona w studzienki kanalizacyjne, ułożona ze spadkiem w kierunku z południowego zachodu na północny wschód. Działka oznaczona numerem 2243/4, w świetle decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza Miasta [...] z dnia 10 grudnia 2010 r. nr GP0.7331/60/10, jest przeznaczona pod zabudowę siedmioma budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Nieruchomość ta uległa podziałowi i aktualnie w jej obrysie wydzielonych jest osiem działek, oznaczonych numerami: 2243/8, 2243/9, 2243/10, 2243/11, 2243/12, 2243/13, 2243/14 i 2243/15. Organ wskazał, że z treści map, ustaleń zawartych w protokole oględzin i ekspertyzy wynika, że w obszarze dawnej działki nr 2243/4 znajdował się staw, który zlokalizowany był w odległości ok. 8,0 m od północnej granicy tej działki. Obecnie, po podziale działki, obszar na którym był usytuowany staw zawiera się w obrysie działki 2243/12. Nadmiar wód ze stawu był odprowadzany rowem o długości ok. 10 m, biegnącym w kierunku północnym i przechodzącym w kanał deszczowy kryty w granicy z działką nr 2216. Z układu warstwic na mapie wynika, że w stanie początkowym wody opadowe i roztopowe w obszarze dawnej działki 2243/4 z czterech stron spływały w kierunku stawu. Ustalono również, że właściciel tej działki w 2010 r. rozpoczął na jej terenie prace związane z nawożeniem ziemi. Prace były kontynuowane do 2012 r., w którym zostały zakończone niwelacją terenu. Nawiezione na działkę masy ziemi zmieszanej z gruzem budowlanym zostały wykorzystane jako nasyp o miąższości w przedziale 0,2-1,4 m. W wyniku przeprowadzenia niwelacji terenu zasypany został staw i obniżenie wokół niego oraz podniesiona została pierwotna powierzchnia przeważającej powierzchni dawnej działki 2243/4. Zasypany został również w znacznej części rów, pozostał tylko 3-metrowy jego fragment. Bazując na opinii biegłego z lipca 2012 r. oraz uzupełnieniu do tej opinii z dnia 29 lipca 2013 r., organ wskazał, że brak zbiornika nadal będzie powodować szkodę w obszarze działki nr 2216, polegającą na okresowym jej podtapianiu w pasie przy granicy z działkami nr 2243/11 i 2243/12. Wynikać to będzie z braku możliwości retencjonowania wody opadowej spływającej w kierunku działki nr 2216 oraz ograniczonej przepustowości istniejącej na jej obszarze kanalizacji deszczowej, która nie jest w stanie odprowadzić na bieżąco całości wód opadowych. W tym stanie rzeczy organ uznał za spełnione przesłanki zastosowania art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne i nałożenie na stronę obowiązków na podstawie tego przepisu. Odwołanie od tej decyzji wniósł JS, kwestionując zasadność nałożonego na niego obowiązku oraz uznanie, że dokonane zmiany powodują szkody na gruntach sąsiednich. Organ nie przedstawił bowiem, jakie konkretnie szkody spowodowała zmiana ukształtowania terenu na działce odwołującego. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) oraz art. 29 ust. 1 i 3 ustawy Prawo wodne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego Burmistrz przeprowadził postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł wynikających z k.p.a., a swoje rozstrzygnięcie oparł o właściwe przepisy prawa materialnego. Z dokonanych ustaleń wynika bowiem jednoznacznie, że odwołujący dokonał zmian stanu wody na gruncie poprzez nawiezienie mas ziemi i zmiana ta wpływa szkodliwie na grunty sąsiednie. W pełni zasadnie organ I instancji dał również wiarę opinii biegłego, gdyż w przypadku różnicy stanowisk stron, może być ona dowodem przesądzającym. Tym bardziej, że sam odwołujący nie przedstawił mających znaczenie dla sprawy dowodów z dokumentów, w tym opinii biegłego z zakresu hydrologii lub melioracji wodnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, JS wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta [...]. Skarżący zakwestionował ustalenia faktyczne poczynione przez organy i stanowiące podstawę do wydania decyzji w sprawie. Dokonane przez niego niewielkie zmiany ukształtowania terenu wymuszone zostały stanem sanitarno – epidemiologicznym działki, w momencie jej nabycia. Do stawu na działce, od kilku lat, wlewało się szambo z istniejącego na działce sąsiedniej budynku mieszkalnego, zaś sama nieruchomość stała się wysypiskiem śmieci. Ponadto w ocenie skarżącego organy nie przedstawiły żadnych dowodów na to, że dokonane przez niego korzystne zmiany, wpływają szkodliwie na grunty sąsiednie. Nie stwierdzono żadnych podtopień, ani wody stojącej, a stan zmieniony istnieje od sześciu lat, stąd też brak jest podstaw do zakładania wystąpienia hipotetycznych szkód. Co niemniej istotne, organy oparły swoje rozstrzygnięcie na opinii biegłego, który w toku prowadzonego przez kilka lat postępowania zmieniał swoją ocenę co do pojemności stawu retencyjnego, który winien rozwiązać problem (ze stawu o pojemności 270 m3, przez staw o pojemności 241,25 m3, po staw o pojemności 105 m3). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 1066) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, a jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po dokonaniu tak określonej kontroli w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 469, ze zm.). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich, 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. W ust. 2 na właściciela gruntu nałożony został obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Ust. 3 omawianego przepisu umożliwia wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta nakazanie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Obowiązek taki może zostać nałożony na właściciela gruntu, jeżeli spowodowane przez niego zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie. Dla zastosowania art. 29 ust. 3 niezbędne jest zatem łączne zaistnienie 2 przesłanek – zdarzeń wywołanych przez właściciela gruntu, powodujących zmianę naturalnych stosunków wodnych oraz skutków w postaci szkodliwego wpływu na grunty sąsiednie. Prowadzone przez organ administracji postępowanie ma więc wykazać, czy zmiana nastąpiła, czy miała ona wpływ na panujące na gruncie stosunki wodne i czy pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z powstałą na gruncie szkodą. Ustaleń tych organ winien dokonać zgodnie z ogólnymi regułami postępowania dowodowego, określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., które nakazują organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością, a w szczególności zobowiązują do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ocena czy dana okoliczność została udowodniona może nastąpić dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie przepisy te naruszyły, nie wyjaśniając należycie stanu faktycznego, przede wszystkim w zakresie wykazania faktu wystąpienia szkody na gruncie sąsiednim – działce nr 2216, który warunkuje możliwość nałożenia obowiązków z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne. Należy podkreślić, że kluczowym dowodem w sprawie była ekspertyza sporządzona przez biegłego hydrogeologa w lipcu 2012 r. Stwierdzała ona, że w pierwotnym stanie zagospodarowania na działkach oznaczonych obecnie nr nr 2243/12 i 2243/11 istniał staw wodny usytuowany w zagłębieniu terenowym o powierzchni 425 m² (według granic zaznaczonych na mapie zasadniczej), głębokości ok. 0,2 – 0,5 m i objętości obliczonej względem rzędnych wraz z zagłębieniem terenowym – 135 m³. Staw i obniżenie terenowe wokół niego gromadziły wody opadowe napływające z powierzchni działek 2243/8-2243/15 i części działki 2216, a nadmiar wody w stawie odprowadzony był grawitacyjnie rowem do kolektora kanalizacji deszczowej na dz. 2216. Na skutek zasypania stawu i zniwelowania terenu wokół niego zmienione zostały stosunki wodne w obrębie ww. działek. W opinii tej biegły stwierdził również, że skutkiem braku stawu, który pełnił funkcję zbiornika retencyjnego wody opadowe z działek nr 2243/8 – 2243/15 spływają w kierunku działki nr 2216, powodując jej podtapianie w części południowej przy granicy z działkami 2243/11 i 2243/12 i przyczyniają się do podnoszenia zwierciadła wody opadowej. Wskazał również, że wiosną 2012 r. odtworzony został przez właściciela działek 2243/8-2243/15 dawny rów odprowadzający wody ze stawu do kanalizacji oraz poprawiona została drożność kanalizacji między rowem a studzienką na działce 2216, rów uległ jednak częściowemu zamuleniu. We wnioskach tej ekspertyzy biegły stwierdził, że "naruszenie pierwotnych kierunków i retencji wód opadowych powoduje szkody na gruntach działki nr 2216 , polegające na nawodnieniach okresowych wodami opadowymi części powierzchni tej działki przy granicy z dz. 2243/13 i 2243/12" (najprawdopodobniej chodzi o dz. 2243/11 i 2243/12) "oraz zamulaniu istniejącej kanalizacji deszczowej na dz. 2216". "Czynniki te powyższe wpływają bezpośrednio na okresowe podnoszenie się wód gruntowych w obrębie działki nr 2216 oraz stwarzają zagrożenie zalania wodami opadowymi działki nr 2216 w wyniku ekstremalnych opadów atmosferycznych". Jako rozwiązanie problemu biegły zaproponował wykonanie rowu retencyjnego o objętości 105 m³ na działkach 2243/11 i 2243/12 oraz odpływu z tego rowu do studzienki kanalizacyjnej w obrębie dz. 2216, a także udrożnienie kanalizacji deszczowej an odcinku dz. 2216 i wspólne dbanie o jej drożność przez właścicieli działek nr 2243/8-2243/15 oraz 2216. W wyjaśnieniach dotyczących tej opinii z 29.07.2013 r. biegły stwierdził, że niemożliwe jest wyeliminowanie szkody na działce nr 2216 bez wykonania zbiornika retencyjnego w postaci rowu, stawu lub niecki w formie wypłyconego zagłębienia. W konkluzji opinii uzupełniającej stwierdził, że retencjonowanie wód opadowych z obszaru dawnej działki nr 2243/4 wymagałoby obniżenia powierzchni w obszarze obecnej działki 2243/12 do poziomu powierzchni rzędnej ok. 180,5 m n.p.m., a objętość retencyjna zdepresjonowanego obszaru o pow. 30x45 m i głębokości retencyjnej 0,2 m wyniosłaby 270 m³. W tym stanie dowodowym została wydana decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia 13 listopada 2013 r. nakazująca skarżącemu odtworzenie stawu wraz z rowem odprowadzającym o pojemności 241,25 m³, która ostatecznie została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Organ II instancji zakwestionował treść obowiązków nałożonych na skarżącego, a przy tym niewyjaśnienie z jakich przyczyn organ I instancji nakazał wykonanie zbiornika retencyjnego w postaci stawu o pojemności 241,25 m3 (w uzupełnieniu opinii biegły określił zresztą objętość takiego zbiornika na 270 m3) a nie w postaci rowu lub niecki, jak zalecał biegły w opinii z lipca 2012 r. W ocenie Sądu, który swoją kontrolę prowadzi w granicach danej sprawy i obejmuje nią wszystkie wydane w tej sprawie rozstrzygnięcia, uchybienia te zostały wskazane przez organ odwoławczy prawidłowo i stanowiły podstawę do wydania decyzji kasacyjnej. W jej następstwie zapadła w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r., którą Burmistrz Miasta [...] nakazał skarżącemu wykonanie rowu retencyjnego o objętości 105 m3 z odpływem do studzienki kanalizacji deszczowej na działce 2216, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało tę decyzję w mocy. Rozstrzygnięcia te poprzedziły oględziny terenu, przeprowadzone na prośbę skarżącego, który zaproponował wykonanie rowu na swoich działkach oraz na działce 2216, ale przede wszystkim sprawdzenie aktualnego kierunku spływu wód opadowych, sygnalizując, że po 6 latach poziom gruntu się obniżył. Czynność taka została dokonana, z notatki sporządzonej na tę okoliczność (prawidłowo powinien został sporządzony protokół), wynika, że brał w niej udział biegły hydrogeolog, wydający w sprawie opinię. Zaakceptował on propozycję wykonania dodatkowej studzienki zbierającej wody opadowe na działce 2243/12 i połączenia jej ze studzienką usytuowaną na działce 2216. W przypadku akceptacji tej propozycji miała zostać zawarta ugoda pomiędzy właścicielami działek 2243/11, 2243/12 a 2216. Brak jej akceptacji przez wszystkie strony spowodował wydanie decyzji w oparciu o art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne i nałożenia obowiązku wykonania rowu retencyjnego o objętości 105 m3. W ocenie Sądu stanowisko organów w zakresie wyboru urządzenia zapobiegającemu szkodom nosi cechy dowolności. Słusznie podnosi skarżący, że organy są niekonsekwentne w wyborze tego środka, zarówno jeżeli chodzi o rodzaj urządzenia (staw, rów), jak i jego rozmiar, a opierają się na tej samej opinii biegłego. Nie uwzględniają również zaakceptowanej ostatnio przez tegoż biegłego propozycji wykonania dodatkowej studzienki na działce 2243/12. Przede wszystkim zaś organy nie wykazały w sposób bezsporny, jakie konkretne szkody wystąpiły na działce nr 2216. Stanowisko właścicielek tej działki nie jest wystarczające, zwłaszcza, że w opinii biegłego szkody te zostały wskazane jako okresowe podtopienia, częściowe zamulenie istniejącej kanalizacji i podniesienie poziomu wód gruntowych. Ostatnie w z wymienionych może być oceniane wyłącznie w kategorii skutków zasypania stawu i zagłębień na działce skarżącego, nie zaś jako konkretna szkoda. Jeśli chodzi o podtopienia działki 2216 – fakt ten nie został w żaden sposób udokumentowany, podobnie jak częściowe zamulenie kanalizacji deszczowej na tej działce. Istotne jest, na co wskazuje skarżący, że stan faktyczny uległ częściowo zmianie poprzez obniżenie zniwelowanego uprzednio poziomu działek skarżącego. Fakt ten, jeśli oczywiście zaistniał, ma wpływ na określenie stosunków wodnych w terenie, a nie został uwzględniony w opinii biegłego. Słuszny w tej sytuacji jest postulat dokonania ponownych oględzin terenu, wykonania pomiarów poziomu gruntu i ewentualnego zasięgnięcia opinii biegłego, uwzględniając stan istniejący obecnie. Należy bowiem przypomnieć, że wydana w sprawie opinia biegłego hydrogeologa została sporządzona w 2012 r., a zasypanie stawu miało miejsce 2 lata wcześniej. Stwierdzając naruszenie wspomnianych już przepisów postępowania - w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 3 ustawy Prawo wodne, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. Wskazania do dalszego postepowania wynikają wprost z treści niniejszego uzasadnienia. W pierwszym rzędzie ustalone powinny zostać zaistniałe szkody na działce sąsiedniej – 2216, a przy ewentualnym wyborze urządzenia zapobiegającego szkodom, organ winien uwzględnić również fakt, że skarżący zagospodarował zaniedbany wcześniej teren w centrum miasta, przywracając mu wartość użytkową. Sąd odstąpił od orzekania o kosztach postępowania wobec braku stosownego wniosku skarżącego na podstawie art. 210 § 1 P.p.s.a.