II SA/Rz 384/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2023 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 3 stycznia 2023 r. nr SKO.401.ZP.3222.342.2022 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala - Przedmiotem skargi SS (dalej: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: "Kolegium", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 3 stycznia 2023 r. nr SKO.401.ZP.3222.342.2022, wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 7 lutego 2022 r. E sp. z o.o. z/s [...] , zwróciła się do Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt" lub "Organ I instancji") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu paneli fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą i magazynem energii na działce nr [...]. Decyzją z [...] października 2022 r. nr [...] Wójt ustalił warunki zabudowy dla inwestycji: budowa zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy nieprzekraczającej 1,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą i magazynem energii z możliwością realizacji w formie niezależnych instalacji o dowolnych konfiguracjach mocy lub budowania w całości, zlokalizowanej na części działki nr [...]. Uzasadniając wydaną decyzję Organ I instancji podał, że wniosek inwestora był kompletny i spełniał wymogi określone ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 997 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.". Teren objęty wnioskiem nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] nie został przewidziany pod realizację lokalnych lub ponadlokalnych zadań publicznych. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu pozwoliła ustalić, że planowana inwestycja spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 – 6 u.p.z.p., niezbędne do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organ I instancji podniósł, że inwestycja spełnia tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, bowiem nie będzie stanowić przeszkody dla obecnego zagospodarowania i użytkowania terenu, teren objęty wnioskiem znajduje się w obrębie użytków rolnych i nieużytków, a najbliższa zabudowa mieszkaniowa jest zlokalizowana w odległości ponad 90 m. Wójt zastrzegł przy tym, że stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., wnioskowane zamierzenie inwestycyjne – będące instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1378 z późn. zm.) – zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie musi spełniać warunków określonych art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Mając na uwadze powyższe, obowiązkiem organu było uwzględnienie wniosku inwestora. Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji podnosząc, że Organ I instancji nie zapewnił jej możliwości czynnego udziału na każdym stadium postępowania, a rozstrzygając sprawę nie wziął pod uwagę, że panele fotowoltaiczne są szkodliwe dla środowiska. Zdaniem Skarżącej, wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno zostać poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i przeprowadzeniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Ponadto inwestycja musi spełniać warunek dobrego sąsiedztwa, co w opisywanej sprawie nie zachodzi. Decyzją z 3 stycznia 2023 r. nr SKO.401.ZP.3222.342.2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu utrzymało w mocy decyzję Wójta. Zdaniem Organu odwoławczego, w realiach opisywanej sprawy zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 – 5 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., warunkujące ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Wnioskowana inwestycja stanowi bowiem instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W toku analizy urbanistycznej Organ I instancji ustalił wszystkie dane wymagane przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) – dalej: "rozporządzenie", stanowiące podstawę do określenia warunków, paramentów i wskaźników planowanej zabudowy. Kolegium podniosło, że we wskazanym wyżej zakresie nie dostrzegło nieprawidłowości, a ponadto prawidłowo ustalono krąg stron postępowania. Zaznaczyło przy tym, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter wstępny i ogólny. Nie przesądza o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w danym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja jest w ogóle możliwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, SS wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn zm.) – dalej: "k.p.a.", poprzez niedokonanie ustaleń w zakresie spełnienia wszystkich wymagań ochrony przyrody oraz przepisów odrębnych, naruszenia interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich, maksymalnej mocy inwestycji oraz generowania pola elektromagnetycznego, a ponadto naruszenia dóbr osobistych osób trzecich poprzez zainstalowanie monitoringu; 2. art. 8 k.p.a. poprzez odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i w konsekwencji podważenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej; 3. art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez niewymienienie stron postępowania w wydanej decyzji; 4. art. 10, art. 78 i art. 79 k.p.a. poprzez pominiecie Skarżącej jako strony postępowania administracyjnego przy wydawaniu uzgodnień lub opinii przez inne organy; 5. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez uwzględnienie wniosku inwestora w sytuacji, gdy inwestycja nie spełnia wymogu kontynuacji funkcji i cech zabudowy, a teren inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej; 6. art. 2, art. 7, art. 9, art. 10, art. 173 i art. 77 Konstytucji RP, art. 7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 4 Protokołu nr 7 do tej Konwencji, poprzez wydanie decyzji niezgodnie z prawem i bez podstawy prawnej. 7. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuwzględnieniu faktu, że budowa linii elektoroenergetycznej do elektrowni o mocy 1 MW będzie powodowała powstania pola elektromagnetycznego 8. Nie ustalenie w oparciu o wniosek, jaka jest maksymalna moc Wp i czy montaż w ilości 2500 sztuk paneli nie przekroczy mocy maksymalnej 1,0 MW. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżąca podkreśliła, że lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii w mocy przekraczającej 500 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium. To oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Organ nie wyjaśnił, jaka jest maksymalna moc WP i czy montaż w ilości do 2,500 sztuk paneli fotowoltaicznych nie przekroczy maksymalnej mocy 1 MW. Powinno zostać ustalone czy planowane przedsięwzięcie w postaci elektrowni fotowoltaicznej o mocy 1 MW naruszy istniejący ład przestrzenny. Ponadto, obowiązek uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy został przewidziany dla wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu u.g.n. Organ I instancji nie poczynił właściwych ustaleń odnośnie wpływu inwestycji na sąsiednie nieruchomości w zakresie emisji hałasu, ogrodzenia inwestycji oraz zamontowanego monitoringu. Organ pomijał osobą skarżącej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i pozbawiał jej prawa do czynnego udziału na każdym jego etapie. Skarżąca wniosła też o zastosowanie przez sąd art. 138 § 2 K.p.a. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Spółka E Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w piśmie z dnia 25 kwietnia 2023 r. wniosła do Sądu o oddalenie skargi, rozpoznanie jej w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzzs⁴ ust. 1 ustawy covidowej, zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga okazała się nieuzasadniona, przez co została przez Sąd oddalona w całości. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 269; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Przedmiotem skargi była decyzja SKO wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji projektowanej przez uczestnika postępowania sądowego - Spółkę E z o.o. - w postaci : budowy zespołu paneli fotowoltaicznych o mocy nieprzekraczającej 1,0 MW wraz z niezbędną infrastrukturą i magazynem energii z możliwością realizacji w formie niezależnych instalacji o dowolnych konfiguracjach mocy lub budowania w całości, zlokalizowanej na części działki o nr [...]. Organy obu instancji dokonały w tej sprawie prawidłowej konkretyzacji przepisu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Nie miało miejsca zarzucane skargą naruszenie przez Organy przepisów K.p.a. o postępowaniu wyjaśniającym – art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. - poprzez brak ustalenia czy projektowana inwestycja spełnia wymagania dotyczące ochrony przyrody. Tego rodzaju kwestie dla przedsięwzięć zaliczanych do mogących negatywnie oddziaływać na środowisko, a do takich należy inwestycja o jakiej mowa w decyzji SKO, są rozstrzygane w ramach postępowania w sprawie oceny odziaływania przedsięwzięcia na środowisko prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247 ze zm.; zwana dalej u.d.i.ś.). WSA dostrzegł, że Inwestor do swego wniosku załączył kopie ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanej wyżej inwestycji Spółki. W pkt I tej decyzji Organ stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia (art. 84 ust. 1 u.d.i.ś.), zaś w pkt II zobowiązał Inwestora do spełnienia określonych warunków oraz wymagań (art. 84 ust. 1a u.d.i.ś.). Wydanie powyższej decyzji było poprzedzone wymaganą przez u.d.i.ś. opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2021 r., znak : [...], o tym, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, o ile zostaną zachowane określone warunki, które znalazły odzwierciedlenie w treści wydanej decyzji środowiskowej. Na stronie 4 uzasadnienia w/w decyzji z [...] października 2021 r. Wójt przesądził, że biorąc pod uwagę zakres, rodzaj i skalę przedsięwzięcia oraz charakter i skalę generowanych oddziaływań na środowisko przyrodnicze, inwestycja Spółki nie będzie wiązać się ze znacznym oddziaływaniem na elementy przyrodnicze środowiska, w tym przedmiot obszaru Natura 2000, a także na jego integralność oraz spójność sieci Natura 2000. Inwestor przedkładając wraz z wnioskiem w/w decyzję Wójta dopełnił wymagania jakie nakłada na niego art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 u.d.i.ś. Ponieważ w/w decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją ostateczną, to zgodnie z art. 86 pkt 2 u.d.i.p. wiązała orzekające w tej sprawie organy administracji. Innymi słowy, Organy nie mogły przyjąć odmiennych niż wynika to z jej treści założeń w zakresie negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w tym obszary Natura 2000. Ponieważ przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy zostało przeprowadzone w sposób ostateczny postępowanie w przedmiocie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, to nie można czynić Organom zarzuty nie rozważenia prawnego obowiązku zbadania kwestii negatywnego wpływu realizacji instalacji fotowoltaicznej [...] na środowisko. Zarzut naruszenia w zakończonym postępowaniu zasady czynnego udziału w czynnościach procesowych tj. art. 10 K.p.a. okazał się zupełnie nieuprawniony, bowiem wszystkie podstawowe dla tego postępowania akty administracyjne były doręczane stronie. Stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu skoro efektywnie rozpoznawano jej żądania, wnioski jak również składane środki zaskarżenia. Decyzja Wójta o środowiskowych uwarunkowaniach, której to nie doręczono stronie podlegała publicznemu ogłoszeniu z uwagi na fakt, że liczba stron tego postępowania przekraczała 10. Taki sposób informowania stron o podjętych aktach administracyjnych dopuszcza wyraźnie art. 74 ust. 3 u.d.i.p. oraz art. 49 K.p.a. W myśl art. 74 ust. 3 u.d.i.p. : Jeżeli liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach lub innego postępowania dotyczącego tej decyzji przekracza 10, do zawiadomienia stron innych niż podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia stosuje się przepisy art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zawiadomienie to następuje w formie publicznego obwieszczenia w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Czytelna informacja o zastosowaniu tych unormowań została zawarta w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdującej się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Ma rację uczestnik postępowania podnosząc w odpowiedzi na skargę, że zarzuty naruszenia art.10 K.p.a. w zakresie odnoszącym się do odrębnych postępowaniach administracyjnych nie mogą być skutecznie podnoszone przez stronę w postępowaniu, w którym Organy zagwarantowały stronie możliwość czynnego udziału. Nie można było także podzielić zarzutu skargi o niezbadaniu przez Organy czy montaż 2500 paneli fotowoltaicznych nie przekroczy mocy maksymalnej 1,0 MW. Należy wyjaśnić stronie, że na rozstrzyganym etapie realizacji przedsięwzięcia, czyli etapie planistycznym, organ właściwy w sprawach ustalenia warunków zabudowy nie jest uprawniony do kontroli czy inwestycja nie przekroczy deklarowanej mocy elektroenergetycznej. Inwestor posiadając tego rodzaju decyzję a przede wszystkim organ architektoniczno – budowlany są związani treścią decyzji Wójta, przez co zobowiązani będą przestrzegać tego uwarunkowania opisującego rodzaj przedsięwzięcia, co oznacza że to na etapie uzyskania pozwolenia na budowę i na etapie użytkowania, powyższy parametr (tj. ilość paneli oraz łączna moc przyłączeniowa) będzie bezwzględnie wiążący. Kontrola tak ustalonej mocy należy do właściwości innego rodzaju organów administracji, uprawnionych do przeprowadzenia innego rodzaju postępowań kontrolnych w tym na podstawie przepisów o ochronie środowiska. Nie miało również miejsca zarzucane skargą naruszenie przez orzekające w sprawie organy art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.z.p. Należało dostrzec, że planowana inwestycja Spółki w postaci budowy zespołu paneli fotowoltaicznych wpisuje się w prawną definicję instalacji odnawialnego źródła energii. Zatem w sposób prawidłowy skontrolowane decyzje administracyjne uwzględniają zmiany treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dokonanej przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1524) zmieniającej u.p.z.p. z dniem 29 sierpnia 2019 r. W myśl aktualnej treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii (dalej u.o.ź.e.). Według definicji ustawowej wyrażonej w art. 2 pkt 13 u.o.ź.e. przez instalację odnawialnego źródła energii rozumieć należy - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Z tego przepisu należy wyprowadzić wniosek, że elektrownia fotowoltaiczna nie stanowi infrastruktury przemysłowej (zabudowy przemysłowej), lecz jest instalacją odnawialnego źródła energii, oraz że każda elektrownia fotowoltaiczna - stanowiąc urządzenie służące do wytwarzania energii, w którym energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii - spełnia warunek określony w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. To zaś oznacza, że na gruncie powołanych przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego (w szczególności art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p) realizacja (budowa) takiej inwestycji wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, jednak nie ma potrzeby spełnienia m.in. wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa (warunku kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., ale także pkt 2). Zbieżne stanowisko jest aktualnie powszechnie wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, czego przykładem jest teza wyroku NSA z dnia 29 czerwca 2022 r., o sygn. II OSK 1276/21, LEX, w której podkreślono: Kategoryczne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie daje podstaw do wprowadzania ograniczeń w jego zastosowaniu wynikających między innymi z mocy, czy innych parametrów, jakimi ma się charakteryzować lokalizowana instalacja odnawialnego źródła energii. Pogląd, według którego powyższe ograniczenia zostały zawarte w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie jest poglądem trafnym. Podobnie tą kwestie ocenił NSA w wyroku z 6 listopada 2019 r., o sygn. II OSK 3327/17, LEX (zob. także wyrok NSA z 25 maja 2023 r. o sygn. II OSK 805/23, LEX, wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r. o sygn. II OSK 2706/22, LEX, wyrok NSA z 20 grudnia 2022 r. o sygn. II OSK 2461/22, LEX). Dlatego Skarżąca nie ma racji twierdząc, że miało miejsce naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Kwestia ta została dostatecznie wyjaśniona w treści uzasadnienia decyzji Organu I instancji, przez co strony miały możliwość zapoznania się z adekwatną argumentacją prawną. Nietrafnie skarga odwołuje się także do treści uchylonego obecnie art. 10 ust. 2a u.p.z.p., czyli przepisu o brzmieniu w dacie wydania decyzji SKO : Jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące. Zdaniem WSA z przytoczonego przepisu u.p.z.p. wynikało jedynie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnosiły się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i zakres ich stosowania był ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma żadnego znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r., sygn. II OSK 2619/22, LEX nr 3501828.). Za WSA w Gdańsku przyjdzie też wskazać, że brak rozmieszczenia w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, nie wyłączał a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium były wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie mogły stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2023 r., o sygn. akt II SA/Gd 701/22, LEX). Nie ulega też wątpliwości, że w toku postępowania została określona przez Organ klasa użytków rolnych części działki o nr [...]. Znajduje potwierdzenie w aktach sprawy ustalenie, iż w/w działka jest oznaczona bonitacyjnie jako Lzr-RV; RV. Tego rodzaju klasy użytków świadczą o tym, że nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolne, czego art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 11326 ze zm.), wymaga jedynie w przypadku gruntów stanowiących użytki rolne klas I-III. Dlatego też został spełniony warunek o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Nie mogły także zaważyć o wyniku kontroli Sądu zarzuty podnoszące nieprawidłowości w zastosowaniu przez Organy art. 8 K.p.a. Odstąpienie od tej praktyki było w pełni usprawiedliwione opisanymi wyżej zmianami prawa w zakresie przepisów u.p.z.p. Spółka słusznie argumentuje w oparciu o adekwatne orzecznictwo, iż oznaczenie stron postępowania o którym mowa w art. 107 § 1 K.p.a. dotyczy wnioskodawcy postępowania, czyli inwestora. Oznaczenie pozostałych podmiotów korzystających z art. 28 K.p.a. następuje zaś w tzw. rozdzielniku do decyzji, wskazującym ich dane osobowe i adresowe. Nie może być zatem mowy o jakimikolwiek wpływie takiego sposoby procedowania na ustalony w tym postępowaniu wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych – art. 145 § 1 i 2 P.p.s.a. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki. Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.