II SA/Rz 385/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia SO (del.) Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. II SA/Rz 385/14 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi B. K. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], w przedmiocie zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego. B. K. został wezwany do nadesłania 1 odpisu skargi. Powyższe wezwanie wraz z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanego braku w terminie 7 dni od daty jego otrzymania spowoduje odrzucenie skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 kwietnia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k. 24 akt sądowych). Mimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie nadesłał odpisu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom postępowania. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. O tym, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi, jest brakiem formalnym skargi, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu - przesądza uchwała NSA z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13. Ponieważ skarżący nie zastosował się do prawidłowo doręczonego wezwania i nie nadesłał wymaganego odpisu skargi, złożona skarga nie może być rozpoznawana i podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.