II SA/Rz 385/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. F. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry w sprawie ze skargi M. F. na tę decyzję - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] o wymierzeniu M. F. kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na tę decyzję M. F. zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania w całości bądź w części, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podała, że zatrudnia 12 pracowników i wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje, że nie będzie mogła zapłacić im bieżących wynagrodzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony nie może zostać uwzględniony, bowiem składająca go nie uprawdopodobniła, że faktycznie wykonanie decyzji objętej skargą skutkować będzie jednym z niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi mianowicie, że sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadniczo jednak, co wynika z treści art. 61 § 3 P.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie powoduje wstrzymania wykonania zakwestionowanego nią rozstrzygnięcia, co oznacza, że takie wstrzymanie jest wyjątkiem i dlatego strona domagająca się zastosowania w jej przypadku tego rodzaju instytucji winna przedstawić w swoim wniosku wszelkie okoliczności, które na jego zasadność dostatecznie wskazują. Sąd zobowiązany jest także do wzięcia pod uwagę okoliczności wynikających z akt sprawy, o ile mają one znaczenie dla przedmiotowej kwestii. M. F. do swojego wniosku dołączyła roczną strukturę przychodu dla roku 2016, roczną statystykę księgi dla roku 2016 oraz szczegółową listę płac za okres od 1 do 31 stycznia 2017 r. Z powyższego wynika, że rok 2016 skończył się dla wymienionej stratą wynoszącą 57 463,98 zł oraz, że skarżąca zatrudnia 12 pracowników z wynagrodzeniami po 1459,48 zł. Mając powyższe na uwadze strona stwierdziła, że wykonując decyzję poprzez uiszczenie kwoty 12 000 zł nie będzie mogła zapłacić pracownikom wynagrodzeń. W ocenie Sądu, dostarczone, a wyżej wskazane dokumenty nie uzasadniają uwzględnienia żądania skarżącej. Odzwierciedlają bowiem tylko częściowo jej sytuację materialną. Trudno zatem przyjąć, że strona uprawdopodobniła, iż istnieje rzeczywiste ryzyko trudnych do odwrócenia skutków czy też znacznej szkody w kontekście jednorazowej zapłaty wymaganej należności. Strata, na którą wymieniona się powołuje jest tylko kategorią podatkową – stanowiąc wynik bilansowy nadwyżek kosztów nad przychodami, nie zaś ekonomiczną. Nie odzwierciedla więc faktycznego braku możliwości finansowych. Poza tym, nie wiadomo czy miała ona charakter incydentalny czy też występuje już od dłuższego okresu czasu. Brak także informacji, jakim majątkiem skarżąca dysponuje (tj. ruchomości, nieruchomości, oszczędności i inne), a zatem nie jest możliwa analiza pod kątem możliwości wystąpienia na skutek wykonania zaskarżonej decyzji któregoś z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentów uzasadniających przychylenie się do wniosku strony Sąd nie znalazł także w aktach sprawy. Skoro więc zawarte w skardze ogólne stwierdzenie o tym, że wykonanie objętej nią decyzji spowoduje niemożność uregulowania bieżących zobowiązań pieniężnych z tytułu wynagrodzeń dla pracowników oraz może skutkować ogłoszeniem upadłości nie zostało poparte dostateczną dokumentacją, to nie można uznać, że zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem podkreślić, że każde rozstrzygnięcie zobowiązujące do zapłaty określonej należności pieniężnej rodzi pewien skutek w zakresie finansów zobowiązanego, który jednak nie musi być równoznaczny ze skutkiem, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. Poza tym, świadczenie pieniężne jest z natury rzeczy odwracalne. Z podanych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, 5 P.p.s.a.