II SA/Rz 388/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w N. i Z. W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia 5 lutego 2025 r. nr OA.7721.9.2.2024 w przedmiocie doprowadzenia do stanu poprzedniego ściany budynku mieszkalnego - oddala skargi - Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "PWINB"/"organ odwoławczy") decyzją z 5 lutego 2025 r. nr OA.7721.9.2.202, na podstawie art. 138 § 1 pkt2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") i art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm., dalej: "P.b."), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w N. (dalej: "Wspólnota"), od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB"/"organ I instancji") z dnia 18 listopada 2024 r. znak: PINB.5140.3.2024, nakazującej Z. W. jako właścicielowi i inwestorowi (dalej: "Właściciel"): przywrócenie pierwotnego wyglądu elewacji w budynku położonym na działce nr [...] w N. przy ul. [...] w mieszkaniu nr [...], sprzed zaistniałych zmian, w tym zamurowanie otworu drzwi balkonowych do wysokości okna, usunięcie drzwi balkonowych, przywrócenie kolorystyki i faktury tynków od strony elewacji zachodniej budynku, zgodnie z pismem z 29 października 2024 r. Podkarpackiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z siedzibą w [...] - Delegatura w [...] - w terminie do 30 maja 2025 r., uchylił decyzję organu I instancji w całości i nakazał Z. W. (dalej: "Skarżąca"/"Inwestor") jako właścicielowi i inwestorowi, doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany zachodniej budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...], w mieszkaniu nr [...] - w zakresie wykonanej przebudowy otworu okiennego. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że od decyzji PINB wyżej opisanej odwołanie wniosła Wspólnota. Zarzuciła, że pominięto kwestię wybudowanego przez Skarżącą tarasu skomunikowanego z wykonaną przebudową okna i wstawionymi drzwiami balkonowymi. Wskazano na decyzję Burmistrza, który odmówił ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. Przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [....], polegająca na wymianie okna na okno z drzwiami balkonowymi w mieszkaniach nr [...] i [...], wraz z budową tarasu na terenie działki [...], oraz części działki [...]. Decyzja ta podjęta została przy postanowieniu Podkarpackiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 17 lipca 2017 r. PWINB wskazał, że badanie wykonanych prac przeprowadzone zostało przez PINB w ramach czynności kontrolnych w dniu 19 sierpnia 2024 r. na działkach nr [...] i [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli organ I instancji stwierdził, że w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym na działce [...] wykonano roboty budowlane polegające na wykonaniu tarasu naziemnego od strony zachodniej przy budynku na działce nr [...] do mieszkania nr [....] w parterze, o wymiarach 4,03m x 3,06m, wstawieniu okna o wymiarach 1,24m x 1,65m i drzwi balkonowych o wymiarach ok. 0,90m x 2,49m, w miejsce otworu okiennego o wymiarach ok. 2,14m x l,65m. Otwór drzwiowy został wykonany w celu wyjścia na wykonany taras zewnętrzny. Całkowita szerokość otworu nie uległa zmianie. Właścicielka lokalu (Skarżąca) oświadczyła, że roboty budowlane dotyczące zmiany otworu okiennego na okno i drzwi balkonowe wykonała wiosną 2017 r., taras zaś został wykonany w maju 2024 r. Inwestorka nie posiada pozwolenia na budowę w zakresie wykonania robót budowlanych - wymiany okna na okno i drzwi balkonowe. Konserwator zabytków nie uzgodnił projektu decyzji o warunkach zabudowy zamierzenia wymiany okna na okno z drzwiami balkonowymi, co określa postanowienie z 17 lipca 2017 r. Inwestorka oświadczyła, że posiada zgodę Wspólnoty Mieszkaniowej na wykonanie tarasu. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego zarejestrowanego pod sygnaturą PINB.5140.3.2024 jest sprawa przebudowy otworu okiennego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w mieszkaniu nr [...] na działce nr [...] (zawiadomienie PINB z 5 września 2024 r. znak: PINB.5140.3.2024). Wykonany taras nie został objęty zakresem niniejszego postępowania, ponieważ budowa przydomowych tarasów naziemnych o powierzchni zabudowy do 35m², jak wskazał organ, stosownie do zapisu art. 29 ust. 2 pkt. 31 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 P.b. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował roboty budowlane polegające na wstawieniu okna o wymiarach 1,24m x 1,65m i drzwi balkonowych o wymiarach ok 0,90m x 2,49m w miejsce otworu okiennego o wymiarach ok. 2,14m x 1,65m - jako przebudowę, w myśl definicji zawartej w art. 3 pkt 7a P.b. Wykonanie tych robót niewątpliwie zmieniło parametry techniczne i użytkowe budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a określony w art. 29-31 P.b. katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie obejmuje wykonania przebudowy przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych budynków mieszkalnych wielorodzinnych. W związku z powyższym realizacja przebudowy w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w powyższym zakresie, wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, czego w rozpatrywanej sprawie nie dopełniono. Zatem PINB prawidłowo zastosował tryb naprawczy, uregulowany w przepisach art. 50-51 P.b. W sprawie nie zachodziła potrzeba wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w myśl art. 50 P.b., gdyż roboty budowlane polegające na opisanej przebudowie zostały zakończone. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że ściana, w której wykonano roboty budowlane polegające na wymianie okna trzykwaterowego o wymiarach 2,14m x 1,65m na okno dwukwaterowe o wym. 1,24 x 1,65 m i powiększeniu pozostałej części otworu okiennego, celem wstawienia drzwi balkonowych o wymiarach 0,9m x 2,49m - stanowi współwłasność właścicieli budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Z akt sprawy wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" Uchwałą 2/2016 z dnia 10 czerwca 2016 r. udzieliła zgody na wykonanie tarasów przez mieszkańców w bloku przy ul. [...], m.in. przez Skarżącą, zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego (tj. pozwoleniem na budowę) i otrzymaną zgodą Konserwatora Zabytków, przy czym Konserwator nie uzgodnił projektu decyzji Burmistrza o warunkach zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "Przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] polegająca na wymianie okna na okno z drzwiami balkonowymi w mieszkaniach nr [...] i [...] wraz z budową tarasu na działce nr [...]". Skoro Skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę na wykonanie przedmiotowej przebudowy, więc jej realizacja nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. Zgoda Wspólnoty uwarunkowana była zachowaniem warunków uchwały, tj. uzyskaniem pozwolenia na budowę oraz zgody Konserwatora Zabytków. PWINB uchylił jednak zaskarżoną decyzję z przyczyn proceduralnych i jednocześnie orzekł o doprowadzeniu do stanu poprzedniego ściany w budynku, którego sprawa dotyczy. W postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 50 i art. 51 P.b. posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ma wpływ na treść podejmowanego rozstrzygnięcia. Przy ustaleniu, że inwestor nie dysponuje nieruchomością na cele budowlane, czyli nie może wykazać tytułu prawnego do części nieruchomości, która stanowi współwłasność, organ nie może wydać decyzji legalizującej wykonane roboty budowlane, gdyż nie można ich doprowadzić do stanu zgodnego z prawem, w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. Zatem zastosowana przez organ I instancji podstawa prawna rozstrzygnięcia nie znajduje uzasadnienia. Rozstrzygnięciem, które w takich warunkach powinno być podjęte, to rozstrzygnięcie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., z tym, że nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych wydaje się, jeśli roboty nie są zakończone. W rozpatrywanej sprawie ten przypadek nie zachodził, ponieważ roboty budowlane związane z przebudową zostały wykonane w 2017 roku i są zakończone. Dlatego nakaz rozbiórki w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Prawidłowym i zgodnym z przepisami ustawy - Prawo budowlane rozstrzygnięciem, jest doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Według Konserwatora prace dotyczące naruszenia struktury muru oraz oryginalnego tynku, poprzez przekucie otworu okiennego na otwór drzwiowy doprowadziły do zaburzenia koncepcji architektonicznej elewacji modernistycznej, której rytm wyznaczają powtarzające się otwory okienne. Wprowadzenie zmian w wyglądzie zewnętrznym elewacji doprowadziło do uszczerbku wartości zabytku, naruszenia architektury oraz wartości zabytkowej kompleksu urbanistycznego. Właściwym rozwiązaniem jest przywrócenie pierwotnego wyglądu elewacji sprzed zaistniałych zmian, w tym zamurowanie otworu drzwi balkonowych do wysokości okna, usunięcie drzwi balkonowych, zdemontowanie punktu świetlnego, przywrócenie kolorystyki i faktury tynków na elewacji. Wobec powyższego zreformowano sentencję i podstawę prawną zaskarżonej decyzji organu I instancji. PWINB wyjaśnił, że przywołany w odwołaniu taras nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Taras został wykonany w innych warunkach faktycznych i prawnych, niż przebudowa otworu okiennego (późniejsza data budowy, inna kwalifikacja prawna robót - budowa/przebudowa), a więc mimo wydania jednej decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla przebudowy budynku i budowy tarasu, w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego brak jest możliwości objęcia tych robót wspólnym postępowaniem administracyjnym. Skargi na decyzję PWINB wniosła Wspólnota oraz adresatka decyzji - Inwestorka. Wspólnota zażądała: I. Uchylenia zaskarżonej decyzji PWINB w całości; II. Zasądzenie doprowadzenia do stanu sprzed realizacji przedsięwzięcia ściany zachodniej budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce [...] w mieszkaniu nr [...], tj. w zakresie: 1. wymiany okna 2- kwaterowego na 3-kwaterowe w kolorze białym, 2. zamurowania otworu drzwi balkonowych do poziomu okna i przywrócenia parapetu wg wzoru powtarzalnego w całym budynku i na całej długości okna, 3. usunięcia drzwi balkonowych, 4. usunięcia punktu świetlnego zamontowanego na zewnętrznej, zachodniej ścianie elewacyjnej budynku oraz naprawienia elewacji budynku i jej izolacji, po usunięciu tego punktu, 5. przywrócenia izolacji budynku na części zamurowanej okna/drzwi balkonowych poniżej parapetu, odtworzenia kolorystyki i malatury budynku na całej wnęce ściany zachodniej, od rynny dachowej do linii poziomu zero oraz od rynny pionowej położonej po lewej stronie wnęki do rynny pionowej znajdującej się po prawej stronie wnęki położonych na tej ścianie na której położone jest ww. okno, w jednolitej kolorystyce i wybarwieniu, wg malatury i kolorystyki sprzed wykonania przedsięwzięcia, i w strukturze tynków jak na pozostałej części budynku, 7. usunięcia tarasu wraz z całą konstrukcją, 8. usunięcia betonowych wsporników tarasu łącznie z usunięciem pozostałości podpór tarasu z gruntu, 9. przywrócenia stanu gruntu po wspornikach i tarasie do stanu poprzedniego, 10. usunięcia ewentualnych uszkodzeń elewacji, w części niewidocznej, przesłoniętej konstrukcją tarasu, wg zakresu rzeczowego zawartego w pkt 2-6. III. Przywrócenia terminu wykonania decyzji na dzień 30 maja 2025 r. zawartego w decyzji PINB z dnia 18 listopada 2024 r. lub w innej dacie, jednak nie później niż w ciągu 6 miesięcy od dnia orzeczenia, IV. Uchylenia Uchwał nr 1 i 2 Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 10 czerwca 2016 r. w sprawie domniemanej zgody lokatorów na wykonanie przebudowy budynku przy ul. [....], i usunięcia ich z obrotu prawnego, V. Zasądzenia zwrotu kosztów opłaty sądowej oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych na rzecz Wspólnoty. W uzasadnieniu skargi Wspólnota przedstawiła argumenty związane ze stawianymi zarzutami. Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez brak określenia terminu do wykonania zobowiązań wynikających z ww. decyzji, do czego organ stosując ten przepis jest zobligowany; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to: 1) art 4, 6, 7 i 8 K.p.a. poprzez działanie organu wbrew przepisom prawa, pobieżne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz bez uwzględnienia słusznego interesu obywateli, poprzez niewyznaczenie Skarżącej adekwatnego terminu do realizacji zobowiązania z uwzględnieniem warunków techniczno-organizacyjnych wykonania obowiązków wynikających z ww. decyzji; Na tych podstawach wniosła o uchylenie przez organ II instancji zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji określającej termin do wykonania zobowiązania w postaci doprowadzenia do stanu poprzedniego ściany zachodniej przedmiotowego budynku mieszkalnego w zakresie wykonanej przebudowy otworu okiennego - do dnia 31 lipca 2025 r., a w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku skargi do - uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zaskarżonej decyzji organu II instancji, jak również decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzuty skargi zostały rozwinięte. Wskazano m.in., że brak terminu wykonania obowiązku oznacza, że decyzja organu odwoławczego nakazująca zlikwidowanie otworów okiennych została wydana bez należytego wskazania konkretnych podstaw prawnych określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 51 ust. 7 P.b. i w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2 lub 4 P.b. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargi są nieuzasadnione. I. Stan faktyczny sprawy jest następujący. W związku z pismem Wspólnoty, PINB przeprowadził oględziny budynku, sporządzając z czynności tej w dniu 19 sierpnia 2024 r. protokół wraz z dokumentacją fotograficzną (k. 13 i nast. akt adm. PINB). W oparciu o poczynione ustalenia i dodatkowy materiał dowodowy, Organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postepowania w sprawie wykonania robót budowlanych przebudowy otworu okiennego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym szczegółowo na wstępie opisanym, następie zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 K.p.a. po czym wydał decyzję, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b., nakazującą Właścicielowi przywrócenie pierwotnego wyglądu elewacji w budynku, w części mieszkania nr [...]. Na skutek odwołania Wspólnoty, PWINB orzekł reformatoryjnie, zmieniając tylko podstawę prawną orzeczonego nakazu i powołując przepis art.51 ust. 1 pkt 1 P.b. Decyzja PWINB jest przedmiotem skarg Wspólnoty i Właścicielki . II. Materialnoprawną podstawę decyzji PWINB stanowi art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. w brzmieniu: Przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przepis ten ma zastosowanie mi.in. w przypadku robót budowlanych wykonanych bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia, natomiast treść nakazu wynika z ustalonego stanu faktycznego. III. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny nie jest kwestionowany. Przypomnieć więc należy, że Właścicielka wykonała roboty budowlane polegające na wymianie okna trzykwaterowego o wymiarach 2,14m x 1,65m na okno dwukwaterowe o wym. 1,24 x 1,65 m i powiększeniu pozostałej części otworu okiennego, celem wstawienia drzwi balkonowych o wymiarach 0,9m x 2,49m. Roboty te wykonane zostały wbrew orzeczeniu Burmistrza, który decyzją z 1 września 2017 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. Przebudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...], polegająca na wymianie okna na okno z drzwiami balkonowymi w mieszkaniach nr [...] i [...], wraz z budową tarasu na terenie działki [...]. Zaznaczyć należy, że decyzja ta została skonsultowana z Podkarpackim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, który postanowieniem z 17 lipca 2017 r. odmówił uzgodnienia tego przedsięwzięcia. W tym stanie faktycznym wykonane przez Właścicielkę roboty budowlane, wbrew decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i w konsekwencji bez wymaganej ustawą - Prawo budowlane decyzji o pozwoleniu na budowę, zasadnie zostały zakwalifikowane jako przypadek, o którym mowa w przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Sąd podziela też stanowisko organów co do orzeczonego nakazu a mianowicie – nałożenia obowiązku doprowadzenia do stanu poprzedniego ściany zachodniej budynku mieszkalnego w mieszkaniu nr [...]. Treść orzeczonego nakazu nawiązuje do przedmiaru postępowania określonego w zawiadomieniu o jego wszczęciu. Zawiadomienie to nie obejmowało tarasu w świetle przepisu art. 29 ust. 2 pkt 31 P.b. Przepis ten wyłącza obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę i obowiązek zgłoszenia przydomowe tarasy naziemne o powierzchni zabudowy do 35m2. Oznacza to, że wykonanie takiego tarasu wyłączone jest z właściwości organów architektoniczno - budowlanych i w konsekwencji organów nadzoru budowlanego. Stwierdzenie to nie jest równoznaczne z tym, że wykonany przez Właścicielkę taras przylegający do lokalu mieszkalnego nr [...] został wykonany w sposób zgodny z prawem. Pozostaje on bowiem w sprzeczności z decyzją Burmistrza z 1 września 2017 r., która nie zezwala na realizację takiego przedsięwzięcia w tej lokalizacji. Zatem mimo, iż taras jako taki mógłby być z mocy ustawy wykonany bez zezwolenia, to po uzyskaniu odmownej decyzji Burmistrza, wybudowany być już nie mógł. Orzeczony nakaz, tj. doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany zachodniej budynku mieszkalnego w mieszkaniu nr [...] obejmuje całokształt robót, w tym także kolorystykę części ściany przedmiotowego budynku. Wobec tego zarzuty sformułowane w skardze Wspólnoty, które uchylenie zaskarżonej decyzji uparują w braku szczegółowego zakresu czynności podlegających wykonaniu przez Właścicielkę, są niezasadne. "Przywrócenie do stanu poprzedniego" jest precyzyjnym i jednoznacznym nakazem, który nie wymaga dodatkowego doprecyzowania. Odnośnie do tarasu, to jego wykonanie jest niezgodne z decyzją Burmistrza, jednakże w tym przedmiocie nadzór budowlany nie jest organem właściwym do wydania decyzji. Również w pozostałym zakresie zarzuty nie mogą być uwzględnione, bowiem organy budowlane, jak również sąd administracyjny nie są właściwe w sprawach dotyczących uchwał podejmowanych przez wspólnoty mieszkaniowe. Tym samym skarga Wspólnoty nie może odnieść zamierzonego skutku. Niezasadne są także zarzuty podniesione w skardze Właściciela. W odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że zakres postępowania wyjaśniającego wyznaczył protokół z dnia 19 sierpnia 2024 r., który Właścicielka bez uwag podpisała oraz przepisy prawa materialnego. Dowód ten oraz mająca zasadnicze znacznie decyzja Burmistrza odmawiająca ustalenia warunków zabudowy, przy braku dowodów przeciwnych, stanowiły dostateczny materiał do ustalenia stanu faktycznego i dokonania subsumcji prawa materialnego. Z kolei zawiadomienia wydawane przez PINB, w tym również zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 K.p.a. jednoznacznie świadczą, że o naruszeniu przepisów postepowania nie może być mowy. Nie stanowi również naruszenia prawa brak określenia w zaskarżonej decyzji terminu wykonania orzeczonego nakazu. Wskazać należy, że decyzyjne określenie takiego terminu nie ma oparcia w art. 51 ust. 1 P.b. Zatem wykonanie decyzji następuje, gdy decyzja stanie się ostateczna, chyba że organ wstrzyma jej wykonanie, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie (postanowienie PWINB z 17 marca 2025 r. – k. 16 akt adm.). Końcowo należy wskazać, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem a zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny następuje w przypadkach określonych w art. 145 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób wyżej określony. Z tych przyczyn skargi podlegają oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.