II SA/Rz 389/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka NSA Stanisław Śliwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad [...] kwotę 440 zł /słownie: czterysta czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 389/15 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...], zwanej dalej GDDKiA jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] GDDKiA wystąpiła do Starosty [...] o wydanie decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu sprawowanego przez GDDKiA na nieruchomościach stanowiących własność Skarbu Państwa, nabytych w związku budową Autostrady [...] oraz drogi krajowej [...] w celu przebudowy drogi powiatowej Nr [...] relacji R. – Ł. – C. na odcinku od km 6+456,64 do km 8+052,09 km, położonych: w miejscowości T. gm. [...], oznaczonych jako działki nr: 259/1, 260/1, 261/3, 261/6, 262/1, 263/6, 263/8, 263/11, 264/1, 265/1, 266/1, 267/1, 268/1, 269/1, 271/1, 272/1, 273/4, 274/7, 275/1, 276/1, 277/1, 278/3, 278/1, 280/4, 281/5, 282/2, 292/4, 291/29, 298/2, obj. KW nr [...] oraz [...], w miejscowości Ł., gm. [...] oznaczonej jako działki nr: 56/1, 55/1, 3208/9, 3208/19, 3208/17, 85/3, 84/4, 58/3, 83/5, 34/4, 83/3, 105/1, 106/3, 106/5 obj. KW nr [...], w miejscowości T., gm. [...] oznaczonej jako działki nr nr: 169/4, 174/1, 176/3, 177/1, 193/3, 195/1, 199/1, 201/1, 202/1, 202/2, 587/5 obj. KW nr [...]. Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], orzekł o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu sprawowanego przez GDDKiA na ww. nieruchomościach stanowiących własność Skarbu Państwa. W uzasadnieniu decyzji wyaśnił, że nabycie działek przez GDDKiA na rzecz Skarbu Państwa jak i objęcie ich w trwały zarząd nastąpiło w związku z budową drogi krajowej [...] w celu przebudowy drogi powiatowej Nr [...] relacji R. – Ł. – C., z wykorzystaniem środków pochodzących z dotacji Unii Europejskiej. Zdaniem organu I instancji z uwagi na konieczność zachowania trwałości projektu, który to obowiązek spoczywa na beneficjencie środków unijnych (w tym przypadku GDDKiA) brak jest uzasadnienia dla wygaszenia trwałego zarządu na ww. nieruchomościach, pomimo faktu, iż nowo powstałą drogą zarządzać będzie Zarząd Powiatu w [...] Od ww. decyzji odwołanie wniosła GDDKiA zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zmianami), zwanej dalej "K.p.a." oraz naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą" oraz art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. (Dz. U. L 210 z 2006 r., s. 25). Zdaniem odwołującego zbędność działek dla GDDKiA wynika z faktu, iż na podstawie art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przebiegająca przez ww. działki droga z dniem [...] grudnia 2011 r. stała się publiczną drogą powiatową, której zarządcą jest zarząd powiatu, zgodnie z art. 19 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., wymienioną na wstępie, Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, w podstawie prawnej powołując art. 127 § 2 i art. 138 §1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 9 a ustawy. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska GDDKiA o zbędności nieruchomości. Większość działek objętych wnioskiem o wygaszenie trwałego zarządu zostało objętych decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pa "Budowa drogi krajowej [...] (w obrębie węzła autostrady [...] R. – W.) na odcinku km 467+030,04 - 468+360,00 - budowa skrzyżowania z droga powiatową [...]- etap II, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi". Zgodnie z art. 20 ust. 1. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad albo właściwy zarząd drogi otrzymują z mocy prawa, nieodpłatnie, w trwały zarząd odpowiednio nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotycząca tych nieruchomości stała się ostateczna. Pozostawanie przedmiotowych nieruchomości w trwałym zarządzie GDDKiA jest konsekwencją wydanej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skoro więc ww. decyzja Wojewody [...] [...] marca 2010 r. nr [...] wyznaczająca linie rozgraniczające, którymi objęte są przedmiotowe działki, pozostaje w obrocie, to wygaszenie prawa trwałego zarządu jest niemożliwe. Powyższe rozważania należy odnieść również do działki nr 298/2 położonej w T., która została nabyta przez Skarb Państwa na podstawie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Budowa autostrady [...] na odcinku węzeł "[...] Centralny" (przecięcie z [...]) - węzeł "[...] Wschodni" (przecięcie z [...] i [...]) km 574+300,00 - 581+250,00 oraz budową drogi krajowej [...] (w obrębie węzła autostrady [...] [...] Wschodni) na odcinku km 467+030,04-468+360,00 ze skrzyżowaniem z droga powiatową nr [...] - etap I, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi". Organ zwrócił uwagę także na to, że działki objęte wnioskiem znajdują się w obrębie skrzyżowania drogi krajowej [...] z drogą powiatową nr [...], co uzasadnia zastosowanie w przedmiotowej sytuacji art. 25 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który stanowi, iż budowa, przebudowa, remont, utrzymanie i ochrona skrzyżowań dróg różnej kategorii, wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi w pasie drogowym oraz urządzeniami bezpieczeństwa i organizacji ruchu, związanymi z funkcjonowaniem tego skrzyżowania, należy do zarządcy drogi właściwego dla drogi wyższej kategorii. Powyższe okoliczności także skłaniają do wniosku, o zasadności pozostawania trwałego zarządu przy GDDKiA, jako zarządcy drogi wyższej kategorii. Natomiast pozostałe działki o nr: 278/1, 281/5, 280/4, 282/2, 292/4, 291/29, 55/1, 56/1, 3208/9, nabyte na podstawie innych czynności prawnych zostały objęte z mocy prawa trwałym zarządem GDDKiA na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Działki te były objęte decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej pn: "Budowa drogi krajowej nr [...] Granica Państwa – K.B. – L. – R. na odcinku: Węzeł autostrady [...] [...] Wschodni (T.) - granice administracyjne [...] (rondo Z.) km 467+030,40 - 472+280,56". Z uwagi na fakt, iż ww. działki również zostały przeznaczone na realizację drogi krajowej przedstawiona powyżej argumentacja znajdzie zastosowanie również do nich. Końcowo organ II instancji podzielił pogląd organu I instancji, iż dla zachowania trwałości projektu finansowanego ze środków unijnych konieczne jest, aby w ciągu pięciu lat po zakończeniu inwestycji, nie doszło do modyfikacji wynikającej ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury (a taką spowodowałoby uwzględnienie wniosku GDDKiA). Tym samym zarzuty odwołującego się dotyczące naruszenia przez organ I instancji art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. (Dz. U. L 210 z 2006 r., s. 25) również jawią się jako nieuzasadnione. GDDKiA zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., wymienioną na wstępie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na wyprowadzeniu błędnego wniosku, tj. przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka zbędności nieruchomości, pomimo faktu, iż przedmiotowe nieruchomości są obecnie usytuowane w ciągu drogi powiatowej relacji R.- Ł. – C., oznaczonej jako droga powiatowa nr [...], zaś skarżący nie jest zarządcą dróg tej kategorii. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy: - art. 47 ust. 1 ustawy poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na odmowie stwierdzenia trwałego zarządu ustanowionego na nieruchomości, która stała się dla skarżącego zbędna; - art. 47 ust. 2 ustawy, poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku wydania wciągu 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku pozytywnej decyzji stwierdzającej wygaśnięcie trwałego zarządu ustanowionego na nieruchomości, która stała się dla skarżącego zbędna; - art. 20 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 t. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 687, ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wyznaczenie w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej lub w decyzji o lokalizacji drogi, linii rozgraniczających teren powoduje niedopuszczalność wygaszenia prawa trwałego zarządu jeżeli same te decyzja pozostają w obrocie prawnym; - art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 260, ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż przepis ten przesądza o zasadności utrzymania trwałego zarządu ustanowionego na rzecz skarżącego i w konsekwencji przyjęcie, iż przepis ten może uzasadniać odmowę stwierdzenia wygaśnięcia trwałego zarządu; - art. 57 ust 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. L 210 z 2006 r., s. 25), poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż wygaszenie trwałego zarządu prowadzi do zmiany charakteru własności elementu infrastruktury. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p. p. s. a. lub ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 p. p. s. a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej P.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Mając na względzie przedstawiony zakres kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, decyzje organów administracji obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli uzasadniającym – w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. – usunięcie z obrotu prawnego. W kontrolowanej sprawie organy jako podstawę prawną wskazały przepis art. 47 ustawy. W myśl art. 47 ust. 1 tej ustawy jednostka organizacyjna sprawująca trwały zarząd może zgłosić właściwemu organowi wniosek o wydanie decyzji o wygaśnięciu tego zarządu co do całej nieruchomości lub jej części, jeżeli stała się dla niej zbędna. Przy czym, jak stanowi ust. 2 tego artykułu właściwy organ wydaje decyzję o wygaśnięciu trwałego zarządu, na wniosek jednostki organizacyjnej, po uzyskaniu możliwości zagospodarowania nieruchomości, w ciągu 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Nie ulega zatem wątpliwości, że o wydaniu przez organ decyzji o wygaśnięciu trwałego zarządu decyduje m.in. spełnienie przez wnioskodawcę przesłanki zbędności określonej w ust. 1. Brak jest legalnej definicji pojęcia zbędności. Przesłanka zbędności występuje jako ustawowa przesłanka w obu trybach wygaszania zarządu (tj. na wniosek i z urzędu), poza tym ustawa rozróżnia odmienne kategorie "zbędności" na potrzeby obu przedstawionych trybów: na potrzeby wygaszenia zarządu z urzędu mówi się o "zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji" (art. 46 ust. 2 pkt 6), podczas gdy na potrzeby wygaszania zarządu na wniosek mówi się po prostu o "zbędności nieruchomości dla zarządcy". Może zatem się zdarzyć, że nieruchomość jest "zbędna" zarządcy, nie będąc jednocześnie "zbędną na cel określony w decyzji". (por. Andrzej Chełchowski Komentarz do art. 47 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Lex w wersji elektronicznej) Dla oceny, czy w sprawie zaistniał stan zbędności nieruchomości (art. 47 ust. 1 ustawy cyt. wyżej) konieczne jest zatem ustalenie, co było przesłanką i co było podstawą sprawowania trwałego zarządu, a następnie ocena na ile ta przesłanka przestała być aktualna, a zatem czy konieczne jest dalsze sprawowanie trwałego zarządu przez zarządcę. Należy podkreślić, że warunkiem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego jest prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Ustaleń tych organ winien dokonać zgodnie z ogólnymi regułami postępowania dowodowego, określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a., które nakazują organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością i załatwienia sprawy, a w szczególności zobowiązują do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ocena, czy dana okoliczność została udowodniona może nastąpić dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), a uzasadnienie decyzji winno odzwierciedlać wyniki tej oceny i po myśli art. 107 § 3 K.p.a. powinno wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne) oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji (uzasadnienie prawne). Organy orzekające w sprawie niniejszej nie przeprowadziły jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie ustalenia czy nieruchomości objęte wnioskiem stały się zbędne dla wnioskodawcy czy też nie, a przede wszystkim nie dokonały wykładni pojęcia "zbędności dla wnioskodawcy", nie posiadającym definicji legalnej w przepisach ustawy, a będącego elementem dyspozycji normy prawnej mającej zastosowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji wyjaśniono, że konieczność spełnienia przez GDDKiA zobowiązania zachowania trwałości projektu oraz jej odpowiedzialność z tytułu rękojmi i gwarancji sprawia, iż nie można stwierdzić, iż przedmiotowe nieruchomości stały się zbędne dla wnioskodawcy mimo, że usytuowane są w ciągu drogi powiatowej i jednoznacznie stwierdzono, iż wniosek o wygaszenie trwałego zarządu jest przedwczesny. Z kolei w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ dokonuje podziału objętych wnioskiem nieruchomości wg sposobu objęcia w trwały zarząd wskazując, że w stosunku do części z nich nastąpiło to na podstawie art. 20 ust. 1 bądź art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych z dniem kiedy decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stały się ostateczne. Organ wskazał, że dopóki pozostaje w obrocie prawnym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wygaszenie trwałego zarządu nie jest możliwe oraz podzielił pogląd organu I instancji o tym, że dla zachowania trwałości projektu finansowanego ze środków unijnych konieczne jest, aby w ciągu pięciu lat po zakończeniu inwestycji nie doszło do modyfikacji wynikającej ze zmiany charakteru własności elementu infrastruktury. W takim stanie rzeczy, w ocenie Sądu, nie można uznać, że sprawa została należycie wyjaśniona, tj. zgodnie z regułami wynikającymi z omówionych wyżej przepisów o postępowaniu administracyjnym. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do uznania, iż przesłanka zbędności nieruchomości, o jakiej mowa w cyt. wyżej art. 47 ust. 1 była przedmiotem badania i oceny organów. Ponadto wskazać należy, że z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, że działki objęte wnioskiem położone w obrębach Ł.i T. nie figurują w ewidencji gruntów, gdyż w trakcie okołoautostardowego scalenia gruntów działki te zmieniły oznaczenie, a w związku ze zmianą granicy pomiędzy obrębami T. i Ł., część działek położonych w T. weszła w skład działki położonej w Ł. Organ I instancji ustalił, że scalenie gruntów wsi T. zatwierdzone zostało decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...]. Z akt sprawy wynika, że decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] maja 2013 r. (zaświadczenie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]). Scalenie gruntów wsi Ł. zatwierdzone zostało decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...]. Z zaświadczenia Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] wynika, że decyzja z dna [...] grudnia 2012 r. także uzyskała walor ostateczności. Sąd stwierdza, że ustalenia te nie znalazły odzwierciedlenia w treści rozstrzygnięcia tak organu I, jak i II instancji. Organ II instancji okoliczność zmiany oznaczenia działek pominął milczeniem także w uzasadnieniu. Tymczasem ustalenia w zakresie aktualnego oznaczenia działek objętych jakimkolwiek postępowaniem administracyjnym odnoszącym się do tych działek są niezbędnym elementem ustalonego stanu faktycznego sprawy. Brak odzwierciedlenia w sentencji decyzji I instancji ustaleń w tym zakresie oraz brak jakiegokolwiek odniesienia się do tej okoliczności przez organ II instancji oznacza, że także i w tym zakresie organy orzekające w sprawie nie ustaliły w sposób należyty stanu faktycznego. | | | | |Konsekwencją nienależytego przeprowadzenia postępowania dowodowego było arbitralne stwierdzenie, że nie zostały spełnione przesłanki do | |wygaszenia trwałego zarządu, bez jakichkolwiek rozważań w zakresie wykładni pojęcia zbędności i właściwej subsumpcji ustalonego stanu | |faktycznego, co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 47 ust. 1 ustawy. | |Mając zatem na uwadze powyższe uchybienia naruszające art. 107 § 3 odnośnie zaskarżonej decyzji, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 | |K.p.a. odnośnie postępowania przed organem I instancji oraz jego decyzji, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz będące | |ich następstwem naruszenia art. 47 ust. 1 ustawy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 P.p.s.a. uchylił decyzje organów obu | |instancji. | |O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. | |Wskazania co do dalszego postepowania wynikają wprost z uzasadnienia niniejszego wyroku. | | | | | | | | | | | |