II SA/Rz 390/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -postanawia- I. umorzyć postępowanie sądowe w zakresie skargi S. C.; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie na rzecz adwokata A.C. kwotę 309,80 zł /słownie: trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy/ tytułem zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy oraz uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Przedmiotem skargi M. C. i S. C. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie: SKO) z [...].02.2009 r. nr [...] wydana w sprawie o ustalenie warunków zabudowy. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym: Wójt Gminy decyzją z [...].06.2008 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy pod budowę budynku gospodarczego na działce nr 2470/1 w Ł. dla P. M. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że ze sporządzonej analizy wynika, że dla terenu objętego wnioskiem nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, zamierzona inwestycja spełnia warunki z art. 61 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., zwana dalej Upizp), ma być także zgodna z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą oraz Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych. Decyzję doręczono m.in. M. C., wedle wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów właścicielce działki nr 2466/2. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M. C., odwołanie zawiera wskazanie, że toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia granic działki inwestora i działki odwołującej się. M. C. wywodzi, że granice te zostały samowolnie i z jej pokrzywdzeniem zastabilizowane, żąda wstrzymania wszelkich prac przez inwestora, gdyż sprawa znajdować się ma w sądzie karnym w R. Opisaną powyżej decyzją SKO działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm., zwana dalej k.p.a.) uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało mu tę sprawę do ponownego rozpatrzenia. W ocenie składu orzekającego SKO decyzja wójta naruszać ma przepisy prawa materialnego oraz procesowego. Zalegająca w aktach sprawy analiza urbanistyczna została sporządzona wadliwie i niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), albowiem analiza zawierać ma obszar wyznaczony tylko dwukrotną szerokością działki przeznaczonej pod inwestycję, nie zaś trzykrotną, analiza ta nie została ponadto podpisana. Załącznik do decyzji to kserokopia, brak jest na nim skali. Organ I instancji nie uzyskał także potwierdzenia, że dokonane uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy stały się ostateczne. W konkluzji decyzji kasacyjnej znalazły się wskazówki organu odwoławczego wskazujące na konieczność usunięcia w ponownie prowadzonym postępowaniu stwierdzonych uchybień. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania SKO stwierdziło, że zarzuty te dotyczą kwestii rozgraniczeniowych, zatem nie mają znaczenia w trakcie ustalania warunków zabudowy. W terminie otwartym do wniesienia skargi pismo adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skierowali M. C. i S. C., który je podpisał jako "współwłaściciel". Pismo to zawiera wskazanie numeru decyzji SKO w sprawie warunków zabudowy i zostało wniesione za pośrednictwem tego organu. Pismo zostało sporządzone jako pochodzące od jednej osoby, zawiera informację, że wedle wnoszącej je J. M. zakupił działkę nr 2470, dokonał odorania części działki sąsiadującej – o nr 2466/2 oraz zlikwidował graniczniki między tymi działkami. Działka ta stała się własnością jego syna – P. M. Dalsza część pisma zawiera obszerną relację z toczących się postępowań administracyjnych oraz karnych mających za przedmiot prawidłowość ustalenia przebiegu granic między tymi działkami. W konkluzji zawarto prośbę o "konkretną decyzję" i zakończenie sprawy ciągnącej się już 4 lata. SKO potraktowało powyższe pismo jako skargę na decyzję [...] i wniosło o odrzucenie skargi S. C. oraz o oddalenie skargi M. C. W ocenie organu zaskarżona decyzja jest prawidłowa, kolegium przytoczyło raz jeszcze całą argumentację, jaką przywołało w swym rozstrzygnięciu. Odrzucenie skargi S. C. ma znajdować uzasadnienie w tym, że jest ona niedopuszczalna, a to z tego względu, że wedle danych z ewidencji gruntów wynikać ma, że właścicielką działki jest wyłącznie M. C. Kolegium stwierdziło, że do wniesienia skargi uprawniona jest strona, a więc podmiot, który spełnia przesłanki z art. 28-30 k.p.a. i który wykaże, że decyzja organu I instancji dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku prawnego. Postanowieniem z 23.07.2009 r. WSA w Rzeszowie przyznał skarżącym prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił dla nich adwokata z urzędu. Wyznaczonemu adwokatowi – A. C. pełnomocnictwa udzielił wyłącznie S. C. (k. 66 akt sądowych). W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącego – S. C. cofnął wniesioną przez jego mocodawcę skargę. S. C. potwierdził cofnięcie swojej skargi, wyjaśniając przy tym, że działkę jego żonie – M. C. darowali jej rodzice w trakcie trwania małżeństwa, zatem ma być także traktowany jako jej współwłaściciel. Tytuł prawny S. C. wywodzić ma z innego dokumentu, którego jednak Sądowi nie przedstawił. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: W niniejszej sprawie wojewódzki sąd administracyjny działa na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Zgodnie z art. 60 Ppsa skarżący może cofnąć skargę, cofnięcie skargi wiąże Sąd. Tylko w przypadku, gdyby Sąd uznał, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa, albo spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, mógłby nie uwzględnić cofnięcia skargi. W ocenie Sądu cofnięcie skargi jest dopuszczalne, nie było zatem przyczyn, aby badać interes prawny skarżącego we wniesieniu skargi. Biorąc to pod uwagę, Sąd umorzył postępowanie sądowe w zakresie skargi S. C. na zasadzie art. 160 § 1 Ppsa, stanowiącego o obowiązku wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, gdy skarżący "skutecznie cofnął skargę". Jednocześnie orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego z tytułu zastępstwa procesowego na zasadzie art. 250 Ppsa.