II SA/Rz 390/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu D. S. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 390/17 pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. , nr [...], [...], [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. II SA/RZ 390/17 referendarz sądowy w WSA w Rzeszowie pozostawił wniosek D. S. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powodem powyższego był brak, złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym w postępowaniu sądowoadministracyjnym urzędowym formularzu PPF, mimo zakreślonego przez Sąd stosownego terminu do usunięcia tego braku. W terminie przewidzianym na zaskarżenie ww. zarządzenia D. S. złożyła sprzeciw. Podniosła, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu ww. zarządzenia nie otrzymała w wezwaniu stosownego formularza. Z tego powodu zaskarżone zarządzenie jest nieuzasadnione i podlega uchyleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (w tym od zarządzeń o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania - art. 258 § 1 pkt 6 P.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). W myśl z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, D. S. nie zachowała określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w związku z czym wezwana została do usunięcia tego braku. Jednocześnie tut. Sąd przesłał skarżącej obowiązujący w postępowaniu sądowoadministracyjnym formularz, wzywając do jego wypełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia, pouczając, że brak przedłożenia uzupełnionego formularza w zakreślonym terminie skutkować będzie pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z akt sprawy bezspornie wynika, wbrew twierdzeniom skarżącej, że stosowny formularz został stronie przesłany (k. 17 i 18 akt sądowych – adnotacja na piśmie przewodnim z 18 czerwca 2017 r. i zwrotnym potwierdzeniu odbioru o przesłaniu w załączeniu "formularza/wniosku PPF"). Przedmiotowe wezwanie wraz z formularzem zostało doręczone skarżącej dnia 21 kwietnia 2017 r. W ustawowym terminie, który w okolicznościach sprawy mijał z dniem 28 kwietnia 2017 r., strona nie nadesłała wniosku złożonego na urzędowym formularzu. Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania, zgodnie z dyspozycją art. 257 P.p.s.a. W powyżej opisanych okolicznościach wydane przez referendarza sądowego zarządzenie z dnia 9 maja 2017 r. jest w pełni zasadne i prawidłowe Z tych względów na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 i art. 252 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.