II SA/Rz 393/10

Dnia 18 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia []...] listopada 2009 roku, nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego - postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Rz. z dnia [...] sierpnia 2009 roku, nr [...]w sprawie zasiłku stałego dla L. T. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi L. T., L. T. M. w dniu 22 grudnia 2009 roku (zwrotne potwierdzenie odbioru – akta administracyjne, k. 10). Doręczenia dokonano stosownie do rygorów przewidzianych w art. 39, 42 § 1, 43 i 46 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071). Zawarto w niej prawidłowe pouczenie co do sposobu oraz terminu jej zaskarżenia do sądu administracyjnego. W dniu 22 stycznia 2010 roku (data widniejąca na odcisku pieczęci rejestrującej wpływ pism do SKO z adnotacją "osob.") L. T. działając przez pełn. L.T. zaskarżyła decyzję SKO z dnia [...] listopada 2009 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Do skargi nie dołączono wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Decyzja została doręczona skarżącej w dniu 22 grudnia 2009 roku. Termin do wniesienia skargi upływał zatem z końcem dnia 21 stycznia 2010 roku. Wniesienie skargi w dniu 22 stycznia 2010 roku było więc spóźnione. Uwzględniając podane okoliczności Sąd zobligowany jest skargę odrzucić. Ogólnym skutkiem wniesienia skargi z uchybieniem terminu jest jej bezskuteczność – art. 85 P.p.s.a. Procesową tego konsekwencją jest natomiast odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając na uwadze całość powyższego Sąd w oparciu o powołany przepis orzekł jak w sentencji postanowienia.