II SA/Rz 393/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej zasiłku stałego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące ustanowienie radcy prawnego. Wyrokiem z dnia 16 lipca 2013 r. sygn. akt j.w. WSA w Rzeszowie oddalił skargę M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r. Nr [...]. Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożonym na obowiązującym formularzu PPF skarżący wniósł o ustanowienie radcy prawnego, kwestionując w uzasadnieniu m.in. prawidłowość wydanego wyroku. Wg złożonego w nim oświadczenia, jest osobą niepełnosprawną, samotnie wychowującą 16-letnią córkę. Oprócz domu o pow. 35 m² i 5-arowej działki nie posiada innego majątku. Posiadane dochody pochodzą z zasiłku rodzinnego i alimentów na córkę – odpowiednio 106 i 130 zł. Skarżący wskazał także na utrzymywanie rodziny z żebractwa, zbierania jagód, grzybów, sprzedaży złomu i dorywczych prac (umowy o dzieło), w czym ograniczają go jednak względy zdrowotne. Nie ma za co kupić córce podręczników do szkoły, popada w długi. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Wniosek o ustanowienie radcy prawnego dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, czego niezbędnym warunkiem jest wykazanie braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a. Mimo przysługującego skarżącemu z uwagi na przedmiot sprawy ustawowemu zwolnieniu od kosztów sądowych, dokonana na podstawie powyższych informacji ocena całokształtu sytuacji materialno – bytowej jego i córki wskazuje na spełnienie tej przesłanki. Wykazane przez niego składniki majątkowe oraz dochody w wysokości 236 zł. miesięcznie należy uznać za całkowicie nieadekwatne względem zaspokojenia chociażby tylko podstawowych potrzeb życiowych 2 osób, której to oceny nie zmienia ograniczona względami zdrowotnymi okoliczność podejmowania przez wnioskodawcę okazjonalnych prac zarobkowych. W tym zakresie należy uznać za w pełni wiarygodne jego twierdzenie o trudnej sytuacji finansowej, uniemożliwiającej wygospodarowanie środków na ustanowienie w sprawie zastępcy prawnego z wyboru. Co prawda u podstaw zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (dotyczących uchylenia wcześniejszej decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. o przyznaniu mu prawa do zasiłku stałego) znalazła się okoliczność podjęcia przez niego zatrudnienia i zmiany sytuacji dochodowej, to tak z wniosku PPF jak i innych zalegających w aktach sądowych pism skarżącego (oznaczonych datami 7 i 26 lipca 2013 r.) wynika, że aktualnie nigdzie on nie pracuje zarobkowo. Powyższe uzasadnia pozytywne ustosunkowanie się do jego wniosku o ustanowienie radcy prawnego, którego w opisanej sytuacji nie jest w stanie ustanowić własnym staraniem. Ubocznie należy zwrócić uwagę skarżącego, że ewentualne wniesienie środka zaskarżenia do sądu II instancji uzależnione jest od wcześniejszego sporządzenia uzasadnienia wyroku przez WSA, co w przypadku oddalenia skargi dokonuje się na wniosek składany w terminie 7 dni od daty wydania wyroku. Skarżący takiego wniosku nie złożył, z którego to wymogu – wobec prawidłowego powiadomienia o terminie rozprawy - nie zwalniała go nieobecność na niej. Okoliczność ta nie ma jednak bezpośredniego wpływu na rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, czego jedynym wyznacznikiem – jak wskazano powyżej - są posiadane możliwości finansowe (etap na jakim znajduje się sprawa wyłącza zastosowanie art. 247 P.p.s.a). Stosownie do powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 przytoczonej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.