II SA/Rz 394/12

Dnia 12 lipca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2012 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S. J. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego - postanawia- przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. II SA/Rz 394/12 UZASADNIENIE Przedmiotem skargi S. J. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] o odmowie przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup wanny wraz zabudową. Skarżący S. J. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienia adwokata. Z dołączonego do wniosku druku urzędowego PPF wynika, że wnioskodawca nie jest właścicielem żadnej nieruchomości a jedynie wynajmuje mieszkanie komunalne. Źródłem dochodu skarżącego jest dodatek mieszkaniowy przelewany w całości na konto Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych (dalej MZBM) oraz zasiłek stały w wysokości 336,05 zł miesięcznie. Skarżący nie posiada oszczędności i innych przedmiotów wartościowych. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 394/12, wydanym przez referendarza sądowego WSA w Rzeszowie przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Od tego postanowienia w dniu 12 czerwca 2012 r. (data wpływu do tut. Sądu), skarżący wniósł sprzeciw. W piśmie tym skarżący nie przedstawił konkretnych zarzutów dotyczących treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. S. J. przytoczył jedynie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji, podniesione uprzednio w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, określanej dalej jako P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie ponosi kosztów strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W związku z powyższym wniosek skarżącego w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, gdyż decyzja objęta skargą dotyczy odmowy przyznania zasiłku celowego, który jest świadczeniem z pomocy społecznej. Wniosek skarżącego o przyznania prawa pomocy zostanie rozpoznany w pozostałym zakresie dlatego należy rozważyć, czy zachodzą przesłanki określone w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu sytuacja materialna i życiowa skarżącego przemawia za przyznaniem mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie mającym wystarczających środków na pokrycie kosztów postępowania. Należy stwierdzić, że skarżący jest osobą ubogą, gdyż dochody jakimi dysponuje tj. zasiłek stały w wysokości 336,05 zł miesięcznie i dodatek mieszkaniowy, przelewany wprost na konto MZBM nie wystarczają nawet na pokrycie niezbędnych kosztów związanych z codziennym utrzymaniem. Ponadto, jak w wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, skarżącemu przyznano prawo do korzystania z bezpłatnego gorącego posiłku dziennie w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 29 czerwca 2012 r., co dodatkowo wskazuje na ubóstwo strony skarżącej. W związku z powyższym miesięczne dochody skarżącego nie pozwalają na utrzymanie i tak już bardzo niskiego poziomu życia oraz na pokrycie wydatków związanych z ustanowieniem adwokata w niniejszej sprawie. Koszty związane z ustanowieniem fachowego pełnomocnika pochłonęłyby większość środków, jakimi dysponuje skarżący i uniemożliwiłyby zakup podstawowych dóbr, niezbędnych do utrzymania minimum egzystencji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art.260 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.