II SA/Rz 394/15

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. i A. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego postanawia przyznać skarżącym prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. J. i A. K. dołączonym do skargi wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (złożonym na obowiązującym osoby fizyczne w postępowaniu sądowo administracyjnym formularzu PPF) wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. Wg udzielonych informacji, prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z uczącą się w szkole średniej córką. Wnioskodawczyni jest jedyną osobą w rodzinie uzyskującą dochód z pracy w ramach umowy zlecenia (424 zł brutto /317 zł netto), A. K. jest osobą bezrobotną. Rodzina korzysta ze wsparcia pomocy społecznej (zasiłek rodzinny – 115 zł. i przyznany do 31 marca 2015 r. zasiłek okresowy – 442 zł), a wszystkie środki finansowe przeznaczane są na bieżące życie i utrzymanie domu (opłaty, żywność, środki czystości, odzież, wydatki związane z edukacją córki). Jako posiadany majątek został wykazany związany z przedmiotem skargi dom o pow. 120 m² (położony na osuwisku). Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Stosownie do powyższego, o przyznaniu prawa pomocy decyduje ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana na postawie informacji o sytuacji majątkowej, dochodach i wydatkach jej oraz osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (jeżeli takie są). Mając na uwadze wysokość deklarowanych przez skarżących dochodów, nawet bez kwotowego określenia sygnalizowanych przez nich wydatków, z których wszystkie dotyczą zaspokajania niezbędnych potrzeb życiowych, należy uznać zasadność złożonego wniosku. Kwota 874 zł (wg stanu na 31 marca 2015 r.), odnoszona do wydatków związanych z utrzymaniem 3 osób, kształtuje się poniżej 300 zł na osobę miesięcznie, co o ile jest możliwe, pozwala jedynie na bardzo skromną egzystencję. Na dzień rozpoznawania wniosku brak jest przy tym informacji, czy prawo do zasiłku okresowego zostanie przedłużone, co w przypadku odmowy jego przyznania znacząco pogorszyłoby i tak już bardzo trudną sytuację finansową rodziny, w której aktualnie jedynie skarżąca J. K. jest osobą pracującą, jednak za bardzo niskimi stawkami. Sytuacja, w której znacząca część dochodów skarżących pochodzi ze świadczeń pomocy społecznej (co do zasady przyznawanym osobom znajdującym się w trudnej sytuacji życiowej i mającym problemy z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych), nie pozwoli im na opłacenie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania kosztów sądowych, zwłaszcza że w sprawie objętej skargą sam warunkujący jej rozpoznanie wpis wynosi 500 zł (na dalszym etapie postępowania, do najbardziej prawdopodobnych należy zaliczyć opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w przypadku oddalenia skargi – 100 zł oraz wpis od skargi kasacyjnej w przypadku jej wnoszenia od orzeczenia Sądu I instancji – 250 zł). Analizując wykazanie przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie objętym wnioskiem wzięto również pod uwagę okoliczność występowania skarżących w sprawie przez radcę prawnego. Bez względu na to, czy na jego ustanowienie wygospodarowali pewne środki finansowe, czy też może pełnomocnik prowadzi sprawę "pro bono" lub za symbolicznym wynagrodzeniem, pozostaje to bez wpływu na przyznane zwolnienie. Z podanych przyczyn, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.