II SA/Rz 394/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. i A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skarg na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i wyłączenia z użytkowania budynku mieszkalnego - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Opisaną w sentencji postanowienia decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w części nakazującej skarżącym opróżnienie i wyłączenie z użytkowania budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr 666 w G. Dokonując zaś reformacji decyzji w części dotyczącej terminu realizacji nałożonego obowiązku, wyznaczył termin jej wykonania do dnia 23 marca 2015 r. We wniesionej wspólnie skardze J. K. i A. K. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie spowoduje pogorszenie stanu technicznego obiektu oraz wiązałoby się ze znacznymi trudnościami. Wójt Gminy [...] nie wyznaczył dla nich żadnego lokalu zastępczego, a oni sami nie mają środków finansowych na wykonanie decyzji w wyznaczonym przez organ terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Jednak stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd rozpoznając taki wniosek nie bada zasadności skargi w kontekście wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonując analizy wniosku oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że wniosek skarżących nie mógł zostać uwzględniony. Żądanie skarżących poparte zostało jedynie generalnymi twierdzeniami, które w zasadzie sprowadzają się do powołania na potencjalne straty, związane z opróżnieniem budynku. Twierdzenia zawarte we wniosku mają charakter ogólnikowy i nie są poparte żadnymi dokumentami wskazującymi na skalę grożącej szkody majątkowej. Co istotne okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie doszukał się również Sąd z urzędu bowiem za trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej nie sposób uznać czynności prowadzących do opróżnienia i wyłączenia z użytkowania obiektu. Stanowią one normalne skutki wykonania decyzji i co do zasady mają charakter stosunkowo łatwo odwracalny. Należy mieć również na uwadze, że decyzję w oparciu o art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), organ nadzoru jest zobowiązany wydać w przypadku stwierdzenia niebezpieczeństwa zawalenia się budynku przeznaczonego na pobyt ludzi. Wprawdzie potrzeba mieszkaniowa jest niewątpliwie dobrem wymagającym ochrony ze strony Państwa, jednakże dobrem nadrzędnym jest zdrowie i życie ludzkie. Konieczność opuszczenia lokalu mieszkalnego lub budynku w związku z jego złym stanem technicznym oraz niewskazanie przez organ gminy lokalu zastępczego nie może stanowić okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, gdyż jak wskazano został on wydany w celu ochrony dobra nadrzędnego nad potrzebą mieszkaniową skarżących. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.