II SA/Rz 397/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi B.L. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w (...) z dnia (...)., Nr (...) w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia -skargę oddala- II SA/Rz 397/09 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność złożonego przez B. L. zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] nakazujące B. G. oraz J. F. dostarczyć do dnia 30 kwietnia 2009 r. ekspertyzę techniczną samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego, zawierającą wyszczególnienie zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenia tej rozbudowy do stanu zgodnego z przepisami. Postanowienie wydano na podstawie art. 134 i art. 144 k.p.a. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że żaden przepis prawa nie przewiduje zażalenia od tego typu postanowienia, co powoduje, że ze środka tego (zgodnie z art. 141 k.p.a.) nie można skorzystać. Ponadto, postanowienie to należy do postanowień niekończących postępowania, które to mogą być kwestionowane wyłącznie w odwołaniu od decyzji, jaka zostanie wydana w sprawie. Kwestionowane postanowienie ma na celu tylko zobowiązanie stron do przedstawienia dowodów, od których zależy dopuszczalność legalizacji samowolnie dokonanej rozbudowy. Z postanowieniem nie zgodził się B. L. składając od niego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że organ wadliwie ustalił datę realizacji samowoli budowlanej i bezpodstawnie dał wiarę zeznaniom świadków (członków rodziny F.), co stanowi naruszenie art. 75 i art. 77 k.p.a. Skarżący twierdzi, że sposób wykładni przepisów prawa formalnego nie może skutkować przeszkodą do zbadania, czy w sprawie znajdują zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Uważa, iż zachodzi konieczność usunięcia rozbieżności pomiędzy treścią dowodów. Zeznania świadków wskazują, że rozbudowy dokonano "w ubiegłym wieku", natomiast treść aktu notarialnego pozwala stwierdzić, że "samowolna budowa rozpoczęła się po 1994 r.". W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./. Bezspornym jest, że na działce nr 4654 w L. dokonano rozbudowy budynku mieszkalnego o wymiarach 4,0 x 6,0 m. W trakcie oględzin właściciele działki i inwestor: B. G i J. F., nie przedstawili pozwolenia na budowę. Po przesłuchaniu zawnioskowanych przez strony świadków ustalono, iż rozbudowy dokonano w 1994 roku. Z nadesłanego przez Burmistrza L. planu miejscowego wynika, iż obiekt ten nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym. Przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, będący tzw. przepisami przejściowymi, stanowi iż w sprawach tzw. samowoli budowlanej stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro nie zachodzą okoliczności z art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane uzasadniające nakazanie rozbiórki rozbudowanej części budynku mieszkalnego stosuje się procedurę o której mowa w art. 40 tzw. starego prawa budowlanego, który stanowi: "jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 tj. obiekt nie znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę oraz nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia i niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w wyznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami. Nałożenie zaś obowiązku wykonania ekspertyzy, o którym mowa w art. 56 prawa budowlanego mieści się w tym, co ma na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Jak wynika z art. 141 § 1 k.p.a., postanowienie z art. 56 starego prawa budowlanego nie mieści się wśród postanowień, na które przysługuje zażalenie. Organ odwoławczy po otrzymaniu zażalenia prawidłowo dokonał oceny tzw. formalnej, do której przeprowadzenia zobowiązuje go przepis art. 134 k.p.a. Wobec uznania, że na postanowienie wydane na podstawie art. 56 ustawy prawo budowlane z 1974 r. zażalenie nie przysługuje orzekł o jego niedopuszczalności. Z tych względów i na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.