II SA/Rz 398/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], [...], [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazaną w sentencji decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2016 r. ([...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy działki nr 1168/2 w miejscowości C. dla inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w części dotyczącej ustalenia linii zabudowy względem granic działki i umorzyło w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji. Wraz ze skargą na powyższą decyzję D. S. złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Jej zdaniem ewentualne uwzględnienie skargi będzie skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy [...] i SKO. Brak wstrzymania wykonalności może powodować trudne do odwrócenia w przyszłości skutki, z uwagi na możliwość prowadzenia procesu budowlanego. Nadto istnieje w jej ocenie możliwość wyrządzenia znacznej szkody majątkowej, w przypadku poniesionych kosztów w procesie budowlanym (m. in. koszt projektu budowlanego). Zwróciła uwagę na czas trwania postępowań w tym zakresie przez sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwana dalej "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej, Ponadto wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania może dotyczyć wyłącznie aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Brak cechy wykonalności zaskarżonego aktu czyni bezcelowym postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Stąd też istotne znaczenie ma okoliczność czy zaskarżony akt posiada wyżej wymienioną cechę. W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego mocą której uchylono decyzję Wójta Gminy [...] o ustaleniu warunków zabudowy w części dotyczącej ustalenia linii zabudowy i w tym zakresie umorzono postępowanie pierwszoinstancyjne. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie podlega wykonaniu, a to ze względu na jej przedmiot. Na podstawie tej decyzji wydanej na wniosek W. G. skarżąca nie jest obciążona żadnym obowiązkiem, ani nie uzyskuje uprawnienia podlegającego wykonaniu. Przedmiotowa decyzja pozbawiona jest cechy wykonalności, stąd też wobec braku przesłanek należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle poczynionych wcześniej uwag, wskazać należy, że przedmiotowa decyzja nie wymaga wykonania, ani nie podlega wykonaniu. Nie rodzi bowiem po stronie podmiotu, do którego jest kierowana żadnego obowiązku, ani też uprawnienia. Podkreślić wypada, że dopiero decyzja zezwalająca na realizację zamierzenia inwestycyjnego, w tym wypadku – pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, mogłaby ewentualnie podlegać wstrzymaniu przy pozytywnym uwzględnieniu wniosku. Równocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.