II SA/Rz 399/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2011r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2011r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione - postanawia - odrzucić skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2011r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione. Wydanie postanowienia poprzedzone było dwukrotnym wniesieniem przez J. B. pismami z dnia 7 marca 2011r. i 15 marca 2011r. zażalenia do wskazanego wyżej organu na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie sprostowania nieprawidłowości w ewidencji gruntów wsi K. dotyczących drogi dojazdowej, ujętej w mapie katastralnej jako pgr. 860/1. W postanowieniu organ pouczył skarżącego o tym, że postanowienie jest ostateczne i może być zaskarżone za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Stosownie do pouczenia J. B. takową skargę złożył, wskazując w jej nagłówku, iż działa jako strona postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że organy I i II instancji we wskazanej wyżej sprawie przeprowadziły postępowanie administracyjne z udziałem zainteresowanych stron zakończone wydaniem decyzji administracyjnej z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] i decyzji ta stała się prawomocna, tak więc brak było podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej powierzona sądom administracyjnym obejmuje, gdy chodzi o postępowanie administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wyraźnie zatem, w ramach przywołanego przepisu ustawodawca zakreślił, w odniesieniu do postanowień, ramy ich zaskarżalności do sądu administracyjnego, wyznaczając tym samym zakres kognicji Sądu w odniesieniu do postanowień. Dlatego też, w pierwszej kolejności niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia zakwestionowanego postanowienia, wydanego w trybie art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. Postanowienie takie nie ma charakteru rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, czy też rozstrzygającego sprawę co do istoty. Stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wniesienie zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. ma zatem na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym. Ponadto wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji (art. 52 ustawy p.p.s.a.). Przepis art. 37 K.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a.). Postępowanie prowadzone w związku z wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a jeżeli po jego rozpatrzeniu jest wydawane postanowienie, to ma ono charakter wpadkowy (incydentalny) i ani nie kończy ono jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie mieści się więc w zakresie orzeczeń wydawanych przez organy administracji publicznej o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a więc takich, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Wbrew pouczeniu więc, zawartemu w zaskarżonym postanowieniu, nie podlega ono zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Podnieść należy również kwestię roli procesowej J. B. w niniejszym postępowaniu. W pismach z dnia 7 marca 2011r. oraz z dnia 15 marca 2011r. J. B. wskazał, że występuje jako strona postępowania mimo, że we wcześniej prowadzonym postępowaniu występował jako pełnomocnik G. B., na co zwrócił uwagę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w zaskarżonym postanowieniu oraz w odpowiedzi na skargę. Pismem z dnia 24 maja 2011r. J. B. został wezwany do wyjaśnienia skąd wywodzi, że jest stroną postępowania, a jeżeli działa jako pełnomocnik G. B. - do nadesłania pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do działania w jego imieniu przed sądami administracyjnymi, W odpowiedzi na wezwanie J. B. oświadczył, że działa jako strona postępowania, jednocześnie nie posiłkując się żadnymi dokumentami, z których wynikałoby, że stan prawny w tej materii uległ zmianie. Sąd odnosząc się do tej kwestii wskazuje, że nie jest możliwe jej wyjaśnienie w chwili obecnej, gdyż akta sprawy o sygnaturze II SA/Rz 686/10 znajdują się w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 listopada 2010r. oddalającym skargę J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] czerwca 2010r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego korekty mapy z dnia 2 kwietnia 1991r. r. [...]; kwestia ta jednakże ma znaczenie drugorzędne z uwagi na niedopuszczalność skargi w przedmiotowej skargi.