II SA/Rz 399/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Maciej Kobak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Burmistrza z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...]. Przedmiotem skargi R. W. (dalej w skrócie: "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej w skrócie: "Burmistrz") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Stan faktyczny i prawny ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. W dniu 30 września 2019 r. skarżący złożył w Miejsko - Gminno Ośrodku Pomocy Społecznej w [...] wniosek o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na okres świadczeniowy 2019/2020, trwający od 1 października 2019 r. do 30 września 2020 r. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego, Burmistrz decyzją z dnia [...] października 2019 r. nr [...] odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od powyższej decyzji, SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Burmistrz ponownie orzekł o odmowie przyznania skarżącemu prawa do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego w okresie świadczeniowym 2019/2020. Jako podstawę prawną decyzji Burmistrz podał art. 1a, art. 2 pkt 4, 5, 5a, 11, 12, art. 9 ust. 2, art. 15 ust. 1, 2, art. 18 ust. 1, art. 25 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 670 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.u.a."), rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzorów wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U z 2017 r., poz. 1467), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."). W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał na następujące składniki dochodu rodziny skarżącego: 1) kwota wypłaconej w okresie od września 2018 r. do grudnia 2018 r. E. W. (matce skarżącego) renty: 36.631,01 zł – 3.816,32 zł (składki na ubezpieczenie zdrowotne) = 32.814,39 zł; 2) dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej: dochód 0,00 zł – składki na ubezpieczenie zdrowotne 3.839,28 zł; 3) kwota zwrotu E. W. niewykorzystanej ulgi na dzieci w wysokości 4.224,12 zł; 4) stypendium socjalne skarżącego w kwocie 5.850,00 zł; 5) wynagrodzenie za pracę E. W. za luty 2019 r. w kwocie 892,22 zł. W związku z powyższym Burmistrz stwierdził, że miesięczny łączny dochód rodziny skarżącego w 2018 r. wynosił 9.935,33 zł, na co składał się: dochód z tytułu otrzymanej renty przez matkę skarżącego – E. W. w kwocie 8.203,60 zł (32.814,39 zł / 4); dochód E. W. z tytułu zwrotu niewykorzystanej ulgi na dzieci w wysokości 352,01 zł (4.224,12 zł / 12); dochód z tytułu otrzymanego przez skarżącego stypendium socjalnego w wysokości 487,50 zł (5850 zł / 12); dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę E. W. w miesiącu lutym 2019 r. w kwocie 892,22 zł. Ponieważ rodzina skarżącego składa się z czterech osób, miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniósł 2.483,83 zł (9.935,33 zł / 4). Burmistrz uznał więc, że skoro dochód rodziny w przeliczeniu na osobę przekracza ustawową kwotę 800 zł na osobę w rodzinie, skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego w okresie świadczeniowym 2019/2020. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej w skrócie: "u.ś.r.") w zw. z art. 2 ust. 4 u.p.o.u.a.; 2) art. 3 pkt 2 u.ś.r. w zw. z art. 2 ust. 5 u.p.o.u.a.; 3) art. 9 ust. 4 u.p.o.u.a.; 4) § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzoru wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego (Dz. U. z 2010r. Nr 123, poz. 836). W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że renta dla jego matki w wysokości 36.631,01 zł oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 3.816,62 zł zostały wypłacone i odprowadzone wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] jako zwrot nienależnie odebranego prawa do renty za okres dwóch i pół roku. Nie można zatem potraktować tego dochodu jako uzyskanego w ramach jednego roku kalendarzowego oraz podzielić go przez 4 miesiące, gdyż wypłata została zrealizowana we wrześniu 2017 r. Po rozpoznaniu odwołania SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO stwierdziło, że Burmistrz niewłaściwie rozliczył kwotę otrzymanego z ZUS wyrównania świadczenia rentowego. SKO przytoczyło treść art. 3 pkt 2a u.ś.r., do którego odwołuje się zapis art. 1 pkt 4 u.p.o.u.a., stwierdzając, że dochód uzyskany z tytułu wyrównania świadczenia rentowego w miesiącu wrześniu i następnych do końca 2018 r. należało podzielić przez liczbę miesięcy w roku, a nie jak to uczynił Burmistrz przez 4 miesiące. W związku z powyższym miesięczny łączny dochód rodziny z 2018 r. z uwzględnieniem dochodu uzyskanego wynosi 4.466,26 zł, w tym: 2.734,53 zł jako dochód z tytułu otrzymanej przez E. W. renty; 352,10 zł jako dochód z tytułu zwrotu niewykorzystanej ulgi na dzieci; 487,50 zł jako dochód z tytułu otrzymanego przez skarżącego stypendium socjalnego; 892,22 zł jako dochód z tytułu zatrudnienia E. W. w miesiącu lutym 2019 r. Ponieważ rodzina skarżącego składa się z 4 osób, a zatem dochód miesięczny na osobę w rodzinie wynosi 1.116,57 zł i jest wyższy niż kryterium dochodowe 800,00 zł uprawniające do przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego. SKO wyjaśniło przy tym, że analizowanie sytuacji rodziny w okresie rocznym koresponduje z konstrukcją przyznania prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, który jest przyznawany na okres roku. Kwota otrzymana tytułem wyrównania renty powinna być zatem wliczona do dochodu rodziny tylko w tym roku, w którym efektywnie ją wypłacono. W rozpoznawanej sprawie E. W., w wyniku zmiany przez sąd powszechny decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w roku poprzedzającym okres zasiłkowy, tj. w 2018 r., zaczęła otrzymywać rentę w wyższej wysokości, tak więc zastosowanie znajduje przepis art. 9 ust. 4 u.p.o.u.a. SKO podkreśliło przy tym, że dochód "uzyskany" to dochód efektywnie wypłacony, którym dana osoba może dysponować na swoje potrzeby. Pomimo tego, że E. W. przyznano wyższą rentę począwszy od dnia 1 lutego 2016 r., nie sposób przyjąć by w tym czasie faktycznie uzyskiwała ona to świadczenie. W okresie poprzedzającym efektywne przekazanie środków pieniężnych nie miała ich i nie mogła ich przeznaczyć na swoje utrzymanie. W okresie poprzedzającym wypłatę, skarżąca uzyskiwała dochód w postaci niższej renty, a jedynie posiadała roszczenie o jej przyznanie. Nie sposób jednak pojęcia "posiadania roszczenia" zrównywać z pojęciem "uzyskiwania dochodu". Uzyskanie czegoś jest bowiem finalnym efektem podjętych starań w danym kierunku. W rozpoznawanej sprawie, uzyskaniem wyższej renty jest dopiero jej fizyczne otrzymanie. SKO podkreśliło, że wypłacone jednorazowo w 2018 r. wyrównanie świadczenia rentowego podlegało wliczeniu w całości do dochodu obliczanego na podstawie przepisów ustawy. W myśl bowiem art. 3 pkt 1 lit. a) u.ś.r., dochód obejmuje przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszone o składki na ubezpieczenie społeczne niezaliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne. Przepisy ustawy nie wyłączają z dochodu jednorazowej wypłaty świadczeń emerytalno- rentowych, nawet za okres wsteczny, co oznacza, iż świadczenia te podlegają uwzględnieniu w całości przy obliczaniu dochodu dla celów ustalenia prawa do wnioskowanego świadczenia. W ocenie SKO nietrafne są podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania, sposobu ustalania dochodu oraz wzoru wniosku, zaświadczeń i oświadczeń o ustalenie prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, ponieważ przepisy te zostały uchylone z dniem 1 stycznia 2016 r. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wykazania sposobu wyliczenia dochodu oraz poszczególnych jego składników, co doprowadziło do niemożności ustalenia na jakiej podstawie organ przyjął ustalone kryterium dochodowe; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 4b u.ś.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie przez organ, że E. W. uzyskiwała jednakowe wynagrodzenie w wysokości z następnego miesiąca po uzyskaniu dochodu przez cały okres na który weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych, podczas gdy wysokość otrzymywanego wynagrodzenia jest zmienna, co przełożyło się na wadliwe wyliczenie dochodu w oderwaniu od wysokości faktycznie pobranej; 3) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 4b w zw. z art. 3 pkt 24 lit. d) u.ś.r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne doliczenie do dochodu rodziny kwoty całej renty wypłaconej wyrównawczo w październiku 2018 r., a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że kryterium dochodowe do przyznania dochodzonych świadczeń nie zostało spełnione W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał na brak wykazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sposobu wyliczenia dochodu oraz poszczególnych jego składników. Nie ulega bowiem wątpliwości, że powinny one zostać szczegółowo wskazane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, na co również zwraca uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych. To bowiem od wskazania podstaw ustalenia i obliczenia poszczególnych składników dochodu zależy prawidłowe ustalenie kryterium dochodowego oraz w dalszej kolejności przyznanie bądź odmowa przyznania określonych świadczeń. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zacytowano niemalże w całości treść uzasadnienia decyzji Burmistrza, a w dalszej jego części mające zastosowanie w sprawie przepisy, bez odniesienia się do poszczególnych składników dochodu oraz metodyki obliczeń. Tym samym, nie wiadomo na jakiej podstawie SKO ustaliło poszczególne składniki dochodu oraz jakie dowody wzięło pod uwagę, nie zweryfikowało również obliczeń dokonanych przez Burmistrza. Dalej skarżący podniósł, że SKO bezpodstawnie przyjęło, że E. W. otrzymuje jednakowe wynagrodzenie za świadczoną pracę przez cały okres, na który weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych. W istocie natomiast wysokość otrzymywanego przez nią wynagrodzenia jest zmienna i zależna od ilości dni w miesiącu oraz liczby przepracowanych godzin. Nieprawidłowe ustalenia organu przełożyły się na błędne wyliczenie dochodu i bezpodstawną odmowę przyznana świadczenia. Skarżący przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, które stoją na stanowisku, że zgodnie z art. 5 ust. 4b u.ś.r. wyliczony dochód musi być uzyskanym dochodem średnim z okresu obliczeniowego. Organy natomiast zaniechały zbadania wysokości pobieranego wynagrodzenia przez okres na który weryfikowane jest prawo do świadczeń rodzinnych, ograniczając się jedynie do ustalenia tego wynagrodzenia na poziomie jednego miesiąca (luty 2019 r.). Wreszcie skarżący podniósł, że SKO w niewłaściwy sposób doliczyło do dochodu rodziny kwotę renty wypłaconej wyrównawczo w październiku 2018 r. Kwota wypłaconej renty powinna być potraktowana przez organ jako jednorazowe przysporzenie finansowe, które obejmuje wypłatę świadczenia rentowego wraz z wyrównaniem za okresy wcześniejsze. Kwota renty wyrównawczej, mimo jej wypłacenia w 2018 r, faktycznie powinna być wypłacona w latach 2016, 2017 i 2018. W konsekwencji SKO w nieprawidłowy sposób ustaliło składniki dochodu oraz bezpodstawnie uznało, że kryterium dochodowe do przyznania dochodzonych świadczeń nie zostało w tej sprawie spełnione. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ). Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem kwestionowana nią decyzja narusza prawo. W sprawie jest bezsporne, że na rzecz skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...], sygn. [...] zostały zasądzone alimenty od ojca – L. T. Skarżący nie ukończył 25 lat i uczy się w szkole wyższej – Uniwersytet [...]. Egzekucja alimentów okazała się bezskuteczna. Spełnienie przez skarżącego kryteriów podmiotowych do uzyskania świadczeń z funduszu – art. 9 ust. 1 u.p.o.u.a. - nie było kwestionowane. Przyczyną odmowy przyznania świadczeń był brak spełnienia kryteriów dochodowych, określonych w art. 9 ust. 2 u.p.o.u.a.; ustawa wymaga, aby miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie nie przekraczał kwoty 800 zł. W tej właśnie warstwie normatywnej Sąd upatruje wadliwości decyzji organów obu instancji. Skarżący ubiegał się o przyznanie świadczeń z funduszu na okres świadczeniowy 2019/2020. Sąd co do zasady potwierdza stanowisko SKO, co do sposobu rozumienia pojęcia dochodu i konieczności sięgnięcia po przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych przy rekonstrukcji jego znaczenia – art. 2 pkt 4 -5a u.p.o.u.a. w zw. z art. 3 pkt. 2 i 2a u.ś.r. Ogólna formuła metodologiczna przyjęta przez SKO, że jednorazowy dochód osiągnięty w roku poprzedzającym okres zasiłkowy – w roku 2018 – powinien być podzielony przez 12 miesięcy jest trafna. Uszło jednak uwadze organów, że poprzez dochód członka rodziny, zgodnie z art. 2 pkt 5a u.p.o.u.a. należy przyjąć "przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, z zastrzeżeniem art. 9 ust. 3-4b". Owo końcowe zastrzeżenie, odsyłające do postanowień ustępów 3 do 4b art. 9 u.p.o.u.a. jest w sprawie kluczowe. Z art. 9 ust. 4 u.p.o.u.a. wynika bowiem, że dochód uzyskany przez członka rodziny w roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy, uwzględnia się przy ustalaniu dochodu członka rodziny, dzieląc go przez liczbę miesięcy, w których był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Podstawową funkcją art. 9 ust. 4 u.p.o.u.a. jest ustalenie aktualnego i realnego dochodu rodziny osoby ubiegającej się o świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Sformułowane w jego treści zastrzeżenie o konieczności uzyskiwania "tego dochodu" zarówno w roku poprzedzającym okres świadczeniowy, jak i w okresie, na który ustalane jest prawo do świadczeń z funduszu wyznacza pewną perspektywę czasową, w której dochód ten jest niezmienny i stabilny, a zatem pozwala na realny wgląd w sytuację finansową rodziny. Brak osiągania w okresie świadczeniowym dochodu, który był osiągany w roku poprzedzającym ten okres oznacza, że sytuacja rodziny uległa pogorszeniu (o ile oczywiście rodzina nie osiągnęła innego dochodu po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy). I analogicznie, jeżeli po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy członek rodziny osiągnie dochód, dolicza się go do dochodu uzyskanego w roku poprzedzającym okres świadczeniowy, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. I w tym wypadku ustawa wymaga, aby kolejne dochody, uzyskiwane już po roku poprzedzającym okres świadczeniowy były kontynuowane, albowiem jedynie wówczas, organ wydający decyzje w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego będzie mógł uwzględnić sytuacje dochodową rodziny na dzień orzekania. Transponując niniejsze uwagi na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy wadliwie uwzględniły wypłaconą matce skarżącego kwotę 32.814,28 zł. tytułem wyrównania przyznanej sądownie renty od 1 lutego 2016 roku. Dzieląc tę kwotę na 12 miesięcy organy uzyskały zniekształcony obraz dochodu rodziny skarżącego, który wykazywał miesięczną rentę w wysokości 2734,52 zł. Jest to wartość oczywiście zawyżona, albowiem dystrybuuje kwotę stanowiącą kapitalizację należnej matce skarżącego renty za okres dwóch i pół roku w przedział jednego roku z rozbiciem na miesiąc. Uwzględniając poczynione uwagi Sąd przyjmuje, że "dochód ten nie jest uzyskiwany w okresie, na który ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego", a zatem nie może zostać uwzględniony w dochodzie rodziny stosownie do postanowień art. 9 ust. 4 u.p.o.u.a.; matka skarżącego w roku 2019 nie uzyskiwała dochodu z renty w miesięcznej wysokości 2734,52 zł. Miarodajna, jako podstawa obliczenia dochodu będzie ewentualna renta uzyskiwana przez matkę skarżącego w roku 2019, albowiem będzie ona odzwierciedlać rzeczywisty dochód, jaki rodzina generuje z tego tytułu – podlegałaby ona uwzględnieniu w dochodzie na podstawie art. 9 ust. 4a u.p.o.a. Niezależnie od wytkniętych uchybień metodologicznych Sąd zwraca uwagę, że nie wyjaśniono w sposób należyty, na jakiej podstawie organ przyjął, że skarżąca z tytułu należnej renty osiągnęła dochód w wysokości 32.814,28 zł. Z przedłożonego przez skarżącą potwierdzenia przelewu wynika, że uzyskała z tego tytułu dochód w wysokości 25.275,85. Taka sama kwota, wbrew stanowisku organów, wynika z decyzji ZUS z [...] września 2018 roku, nr [...]. Kwestia ta ma jednak charakter jedynie poglądowy, albowiem, jak wskazano wyżej, dochód ten nie był uzyskiwany w roku 2019, a zatem nie może być podstawą obliczenia dochodu członka rodziny. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią poczynione przez Sąd uwagi i ustalą czy i jakie dochody uzyskiwała rodzina skarżącego w roku 2018, oraz czy stosownie do postanowień art. 9 ust. 4 u.p.o.u.a. podlegają one uwzględnieniu. Konieczne będzie także ustalenie, czy rodzina skarżącego uzyskała dochód po roku kalendarzowym poprzedzającym okres świadczeniowy i czy podlega on uwzględnieniu stosownie do postanowień art. 9 ust. 4a u.p.o.u.a. W tym kontekście niezbędne będzie ustalenie, czy matka skarżącego otrzymuje rentę i w jakiej wysokości. Organ zwróci również uwagę, że dochód uzyskany przez matkę skarżącego z tytułu wykonywania pracy w Bibliotece Miejskiej w [...] może zostać uwzględniony jedynie, gdy nie miał charakteru jednorazowego – zob. uwagi NSA w wyroku z dnia 25 maja 2016 r., sygn. I OSK 1924/14 – w tym zakresie ustaleń brak. Mając całość powyższego na uwadze Sąd stwierdza, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie, co w ostateczności przełożyło się na wadliwe ustalenie dochodów rodziny skarżącego – art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit c w zw. z art. 9 ust. 4 i ust. 4a u.p.o.u.a. i art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Z tych względów Sąd uchylił decyzje organów obu instancji.