II SA/Rz 400/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 400/18 Uzasadnienie R. P. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej DIAS) z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], o nałożeniu na R. P. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że w sprawie istnieje ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania ww. decyzji, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla strony i jego rodziny. Na poparcie swojego stanowiska R. P. wskazał, że jego dochód za 2016 r. wyniósł 41 449,27 zł, a więc w przeliczeniu na jeden miesiąc około 3 400 zł. Natomiast jeśli chodzi o 2015 r. to jego dochód wyniósł 49 926,62 zł (miesięcznie około 4 000 zł), a w 2014 r. dochód wyniósł około 39 521,90 zł (miesięcznie około 3 200 zł). W ocenie skarżącego wymienione kwoty nie pokazują stanu finansowego jego i rodziny, gdyż nie uwzględniają wydatków związanych z zapewnieniem dobrobytu rodzinie. Wśród katalogu przykładowych, regularnych wydatków wymienił m.in. czynsz, który miesięcznie wynosi 818 zł. Nadto podkreślił, iż w 2017 r. nastąpiła nagła zmiana okoliczności, gdyż prowadzona przez niego działalność gospodarcza pod firmą: A., w okresie od stycznia do października przyniosła mu jedynie stratę w wysokości 15.961,16 zł. Do skargi załączono kserokopie PIT-36 za 2014 r., 2015 r. i 2016 r. oraz oświadczenie z dnia 12 lutego 2017 r., że ww. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą: A., w P. Rozlicza się z podatku dochodowego od osób fizycznych PIT-5 na zasadach ogólnych, prowadzi Książkę przychodów i rozchodów. Za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r. uzyskał: przychody w wysokości 31 257,51 zł, koszty w wysokości 47 713,85 zł, stratę w wysokości 16 456,34 zł. Nadto przedłożono potwierdzenia przelewu czynszu za miesiące listopad i grudzień 2017 r. oraz styczeń 2018 r. Postanowieniem z dnia 20 marca 2018 r. nr [...], DIAS - odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania decyzji wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338-339/07, niepubl.). Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04). W rozpatrywanej sprawie skarżący w uzasadnieniu wniosku powołał się na okoliczność potencjalnej znacznej i nieodwracalnej szkody oraz ryzyko utraty płynności finansowej - na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, co w jego ocenie może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla niego i jego rodziny. Podkreślenia wymaga, że szkoda występuje wówczas, gdy nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 25 października 2005 r., sygn. I OZ 1074/05). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. GZ 138/04). Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji nakładającej obowiązek o charakterze pieniężnym ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje jednakże stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. postanowienie NSA z 7 października 2009 r., sygn. II FSK 1549/09). Niezależnie od tego zauważyć trzeba, że samo wystąpienie straty w działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej (por. np. postanowienia NSA: z 26 lutego 2013 r., II FZ 79/13; z 11 grudnia 2015 r., II GZ 841/15; z 23 marca 2016 r., II GZ 918/15; z 6 października 2016 r., II GZ 966/16; z 17 listopada 2016 r., II GZ 1167/16). We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji takich informacji jednakże nie przedstawiono i nie udokumentowano. W tym stanie rzeczy nie można uznać, że w przypadku skarżącego wykazane zostało ryzyko utraty płynności finansowej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że zachodzą okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. - uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący we wniosku wskazał na swój dochód za 2016 r., 2015 r. oraz 2014 r., nadto powołał się na konieczność ponoszenia wydatków celem zaspokajania podstawowych potrzeb swoich i swojej rodziny, przywołując przykładowo kwotę należnego miesięcznego czynszu (załączając w tym zakresie potwierdzenia przelewu czynszu). Oprócz powyższej argumentacji, a także oświadczenia z dnia 12 lutego 2017 r. o poniesionej stracie za 2017 r. oraz kserokopii zeznań podatkowych za rok 2014, 2015 i 2016 - strona nie udokumentowała w jakikolwiek inny sposób swojej sytuacji materialnej, jak i rodzinnej wskazującej na zasadność wniosku. Skarżący wprawdzie powołał się na wydatki związane z utrzymaniem swojej rodziny to jednak w uzasadnieniu wniosku nie wymienił on nawet stanu swojej rodziny, nie mówiąc już o przedstawieniu rzeczywistych kosztów jej utrzymania. Brak jest bowiem informacji o dochodach osiąganych przez członków rodziny, nie wiadomo też czy skarżący posiada dzieci, a jeśli tak to ile oraz czy pozostają one na jego utrzymaniu. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazał on konkretnie jaka jest obecnie jego rzeczywista kondycja finansowa. W związku z tym Sąd nie może ocenić, czy zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej, uniemożliwia weryfikację czy wykonanie zaskarżonej decyzji - rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.