II SA/Rz 402/10

Dnia 9 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. K. reprezentowanej przez M. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 roku, nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rz. o nałożeniu na He. K., M. K. i T. K. grzywny w celu przymuszenia w kwocie 5000 złotych oraz obowiązku wniesienia opłaty za czynności egzekucyjne w wysokości 68 złotych. Tym samym postanowieniem PINB dla Miasta Rz. wezwał ww. do wpłacenia grzywny oraz opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Z postanowieniem WINB nie zgodziła się H. K. i zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze, poza zarzutami mającymi świadczyć o nietrafności zakwestionowanego rozstrzygnięcia, zawarto wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Pełnomocnik skarżącej – syn M. K. – wyjaśnił, że H. K. z uwagi na wiek oraz stan zdrowia nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji, nie rozumie nałożonego na nią obowiązku i nie jest w stanie go samodzielnie wykonać. Skarżąca nie jest świadoma, ani samego faktu nałożenia na nią grzywny, ani przyczyn, z powodu których do tego doszło. Końcowo pełnomocnik skarżącej podał, że nie posiada ona żadnych środków pieniężnych pozwalających na uiszczenie grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie jednak do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu jego wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż wyłączną podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest grożąca w wyniku jego wykonania szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Mając całość przedstawionych powyżej okoliczności na uwadze Sąd stwierdził, iż wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie dotyczy nałożenia obowiązku uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 5000 zł. Niewątpliwe obowiązek taki jest wykonalny i podlega wykonaniu dobrowolnie, bądź też w wyniku zastosowania przewidzianych prawem środków przymusu. O zasadności wniosku rozstrzyga więc ustalenie, czy okoliczność ta ma w stosunku do skarżącej ten skutek, że prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – art. 61 § 3 P.p.s.a. Trzeba przy tym zaznaczyć, że użycie przez ustawodawcę alternatywy "lub" oznacza, iż podstawą do wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności może być groźba wystąpienia wyłącznie jednego z następstw wskazanych w tym przepisie. Relacja treści obowiązku oraz wymogów, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powinna być ustalana z uwzględnieniem indywidualnych warunków zobowiązanego. W niniejszej sprawie oznacza to, że rozstrzygnięcie, czy uiszczenie przez skarżącą grzywny w wysokości 5000 zł. doprowadzi do skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., powinno zapaść z uwzględnieniem jej warunków zarobkowych, majątkowych, rodzinnych oraz zdrowotnych. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że skarżąca nie ma świadomości istnienia obowiązku, jako osoba niezdolna do samodzielnej egzystencji pozostaje pod opieką członków rodzinny i nie dysponuje środkami finansowymi na uiszczenie grzywny, Sąd doszedł do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia będzie zasadne. Podać przy tym należy, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego już sam fakt groźby utraty płynności finansowej przez podmiot, na który nałożono grzywnę w celu przymuszenia, uzasadnia wstrzymanie wykonania postanowienia w tym przedmiocie – postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2010 roku, sygn. akt II OZ 1010/10, niepublikowane. Reasumując Sąd stwierdza, iż w niniejszej sprawie zachodzą wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. okoliczności i z tych przyczyn realizacja obowiązku nałożonego zaskarżonym postanowieniem winna zostać wstrzymana do czasu zakończenia sądowej kontroli tego aktu. Z tych przyczyn Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.