II SA/Rz 403/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala- II SA/Rz 403/13 Uzasadnienie Przedmiotem skargi A. Sp. j. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], którą zgodnie z art. 140 ab ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. – zwana dalej "ustawą"/ nałożono na ww. przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5000 zł. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 64, art. 140 aa ust. 1 oraz art. 140 ab ust. 1 i ust. 2 ustawy. Z akt administracyjnych sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu 21 października 2012 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego [...] Oddziału [...] przeprowadzili kontrolę wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka przewozowego - ciągnika samochodowego marki VOLVO, nr rej. [...] z naczepą marki KRONE nr rej. [...], użytkowanego przez przewoźnika A. Spółka Jawna. W trakcie kontroli dokonano pomiaru wymiarów zewnętrznych, masy całkowitej i dynamicznego obciążenia osi pojazdu. Stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika o 130 kg co zakwalifikowało pojazd jako nienormatywny, wymagający zezwolenia kategorii IV na przejazd po drodze krajowej (po której pojazd poruszał się przed przejściem granicznym). Z przeprowadzonych czynności sporządzony został protokół nr [...]. Wobec powyższych okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego uznając, że wykonujący transport nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], nałożył na ww. przewoźnika karę pieniężną w wysokości 5000 zł, zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy, za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia kategorii IV. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółka A. Sp. j. – reprezentowana przez Ł. C. Strona zarzuciła: 1/ naruszenie art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że strona mogła i powinna posiadać zezwolenie kategorii IV na przejazd pojazdem nienormatywnym; 2/ naruszenie art. 92c ust. 1 ustawy poprzez jego niezastosowanie; 3/ naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy Prawo przewozowe poprzez jego niezastosowanie; 4/ naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na niewłaściwym ustaleniu stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że strona mogła i powinna była mieć oraz okazać zezwolenie kategorii IV na przedmiotowy przejazd. Strona zawnioskowała również o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji. Zdaniem strony to nadawca był odpowiedzialny za taki załadunek towarów, który zapewni przewóz przesyłki zgodny z przepisami ruchu drogowego oraz przepisami o drogach publicznych. Zachodzi podstawa do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez umorzenie postępowania. Bowiem Strona nie mogła przewidzieć, że przy rzeczywistej masie całkowitej pojazdu 33940 kg dojdzie do przekroczenia nacisku osi i naruszenia przepisów. Powołując się na art. 64 ust. 2 ustawy wywiedziono, że przewoźnik, który chce dokonać przewozu ładunku podzielnego, jakim jest przewożony w niniejszej sprawie papier w rolkach, może uzyskać zezwolenia wyłącznie kategorii I lub II, jednak zezwolenia te nie mogły mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Pozostałe zezwolenia kategorii III do VII nie są przewidziane do tego typu przejazdów. Skoro ustawodawca nie wprowadził zezwolenia, które miałoby zastosowanie do tego typu przejazdów, to i przepisy dotyczące karania przewoźników za brak zezwolenia nie mogą być stosowane w oderwaniu od samej możliwości uzyskania i obowiązywania właściwego zezwolenia. W okolicznościach sprawy nie powinno dojść do nałożenia kary, a organ celny mógł zatrzymać pojazd do czasu dostosowania parametrów pojazdu do obowiązujących norm np. przez przesunięcie lub zdjęcie części ładunku z naczepy. Rozpatrując powyższe odwołanie Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołując się na art. 2 pkt 35a ustawy zawierający definicję pojazdu nienormatywnego oraz art. 64 ustawy dotyczący zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii organ wskazał, że stosownie do art. 140aa ust. 1 i ust. 2 ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężna, w drodze decyzji administracyjnej, którą wydaje m.in. właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Służby Celnej. Wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określono w art. 140ab ustawy. Zgodnie z art. 140ab ust. 2 ustawy w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Powołując się na rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.09.2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061) Dyrektor Izby Celnej wskazał, że prowadząca do przejścia granicznego [...] droga krajowa nr [...] została zaliczona do dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Normy nacisków pozostałych osi pojazdów poruszających się po tej kategorii drogach określa w § 5 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262 z późn. zm.). W okolicznościach sprawy stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika 10130 kg, co oznacza przekroczenie normy dla drogi po której pojazd się poruszał o 130 kg. Organ uznał, że w związku z tym, że nacisk ww. osi nie przekroczył wielkości 11,5 tony, a pozostałe parametry kontrolowanego pojazdu nienormatywnego mieściły się w normie, właściwym dokumentem uprawniającym do poruszania po drodze krajowej nr [...] byłoby zezwolenie kategorii IV. Zaznaczono jednocześnie, że w celu stwierdzenia, czy pojazd jest normatywny, czy też nie, organ celny pierwszej instancji uwzględnił maksymalne dopuszczalne błędy wskazań wagi, a przy ustalaniu masy całkowitej dopuszczalne błędy metody cząstkowych ważeń pojazdu. Pomiar został wykonany przez uprawnione osoby, przy użyciu stacjonarnej wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu Ł.Z.G. Łęczyca, nr fabryczny [...], znak producenta PD-2, znak typu RPT 0042, która spełniała wymogi techniczne, była sprawna i posiadała ważne świadectwo legalizacji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar [...] z dnia 12.07.2012 r., znak wniosku [...] oraz przymiaru wstęgowego nr fabryczny [...] posiadającego świadectwo legalizacji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar [...] z dnia 06.10.2010 r., znak wniosku [...]. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że analiza akt sprawy dowodzi, że w trakcie procesu ważenia nie miały miejsca żadne nieprawidłowości. Strona była reprezentowana przez kierującego pojazdem, który uczestniczył w czynnościach kontrolnych i miał możliwość wypowiedzenia się w sprawie przeprowadzonego dowodu, wnoszenia uwag oraz składania wniosków. Kierujący kontrolowanym pojazdem przed wjazdem na wagę złożył pisemne oświadczenie, że pojazd jest sprawny technicznie i przygotowany do ważenia, został poinformowany o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę. Po prawidłowym przejechaniu przez pomost wagowy i stwierdzeniu przekroczenia norm nacisków pojedynczej osi napędowej ciągnika zapoznał się z treścią protokołu z kontroli pojazdu, który podpisał bez uwag. Nie wnosząc żadnych zastrzeżeń odnośnie przebiegu ważenia oraz jego wyników poświadczył, że proces ten przebiegał prawidłowo a wyniki są zgodne ze stanem faktycznym. Pouczony także został o możliwości ponownego ważenia pojazdu, które może się odbyć niezwłocznie po pierwszym ważeniu, na pisemny wniosek przewoźnika/kierowcy. Kierowca z prawa tego nie skorzystał. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do kwestionowania wyników pomiaru oraz rozważania zasadności jego powtórzenia z urzędu. Zdaniem organu podnoszony w odwołaniu fakt, że masa całkowita pojazdu nie przekroczyła dopuszczalnej normy nie przesądza o braku przekroczeń norm nacisków poszczególnych osi pojazdu. Organ zauważył, że nie można ściśle wiązać wielkości masy całkowitej z naciskami osi pojazdu, gdyż wielkość tych ostatnich uzależniona jest również od wielu innych czynników, m.in. rozmieszczenia towaru na naczepie, należytego zabezpieczenia ładunku przed zmianą położenia w czasie jazdy, czy też stanu technicznego pojazdu - jego zawieszenia. Czynności kontrolne przeprowadzone przez organ pierwszej instancji dotyczyły natomiast faktycznych nacisków osi załadowanego środka przewozowego w trakcie przewozu na terytorium RP. Podkreślono, że warunki używania pojazdów w ruchu drogowym przy przewożeniu ładunków zostały określone w obowiązujących przepisach Prawa o ruchu drogowym, które na przewoźników nakładają obowiązki dotyczące zarówno strony technicznej poruszających się po drogach pojazdów, ich wymiarów, masy całkowitej i nacisków, osi jak i warunków oraz sposobu przewożenia ładunków. Powołując się na art. 66 ust. 1 pkt 4, art. 61 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy organ podał, że odpowiedzialność za przestrzeganie wskazanych tymi przepisami obowiązków podczas przejazdu po drogach publicznych została nałożona przez ustawodawcę na przewoźników. Ich też obciążają skutki takiego stanu pojazdu wraz z ładunkiem, który podczas przejazdu po drodze publicznej powoduje naciski osi przekraczające normy przewidziane dla tej drogi. Nadto przewoźnik, czyli przedsiębiorca profesjonalnie zajmujący się transportem drogowym, o czym świadczy posiadana przez odwołującą Spółkę Licencja Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, powinien znać i przestrzegać obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Przejmując towar, przed rozpoczęciem przewozu, powinien sprawdzić stan pojazdu i towaru oraz sposób załadunku, gdyż ponosi pełną odpowiedzialność za warunki przewozu oraz za towar do czasu jego wydania odbiorcy. Z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że strona dokonała przewozu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, tym samym naruszyła przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Prawidłowo zatem została obciążona karą pieniężną. Odnosząc się do zarzutu niezastosowana przepisu art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że warunki wykonywania przewozów nienormatywnych, obowiązki przewoźników oraz sankcje za naruszenie przepisów w tym zakresie reguluje ustawa Prawo o ruchu drogowym. Ustawa o transporcie drogowym nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Jednocześnie strona nie wskazała i nie udowodniła zaistnienia jakichkolwiek nieoczekiwanych i niedających się przewidzieć zdarzeń, które spowodowały ujawnione naruszenie i zwalniałyby ją z odpowiedzialności administracyjnej. Nie przedstawiła także dowodów wskazujących, że załadowca towaru miał wpływ lub godził się na powstanie ujawnionego naruszenia oraz nie wskazała osoby, która w jej ocenie odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie ponieść powinna. W ocenie organu brak jest przesłanek dla zastosowania art. 140aa ust. 4 ustawy. Resumując organ stwierdził, że ustalony stan faktyczny dowodzi dokonania przewozu z naruszeniem art. 64 ust. 2 ustawy, a tym samym nałożenie przez organ celny pierwszej instancji kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy było zasadne i zgodne z prawem. Organ wskazał, że nie dopatrzył się naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Końcowo odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji organ podał, że decyzja ta nie podlega rygorowi natychmiastowej wykonalności, a wniesione w ustawowym terminie odwołanie wstrzymało jej wykonanie z mocy prawa (art. 130 § 2 k.p.a). Nadto art. 140ac ust. 2 ustawy stanowi, że wykonaniu podlega decyzja ostateczna po upływie 30 dni od jej doręczenia. Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. ([...]) Dyrektor Izby Celnej wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. Na powyżej opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła A. Sp. j. – zastępowana przez pełnomocnika adw. A. M., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem umorzenia postępowania. Zawnioskowała również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona skarżąca zarzuciła: 1/ naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez poczynienie ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, polegających na przyjęciu, że skarżący powinien posiadać zezwolenie kategorii IV na przejazd pojazdem nienormatywnym, jak również polegające na nieustaleniu przyczyn przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, w sytuacji gdy rzeczywista masa całkowita pojazdu była znacznie niższa niż dopuszczalna a tym samym nieustaleniu czy przekroczenie nacisku na jedną z osi spowodowane zostało okolicznościami, których podmiot nie mógł przewidzieć; 2/ naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy prawo przewozowe poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że podmiotem odpowiedzialnym za czynności ładunkowe jest nadawca; 3/ naruszenie art. 140 ab ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i obciążenie skarżącego karą w wysokości 5 000 zł za brak zezwolenia kategorii IV; 4/ naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i odmowę umorzenia postępowania w sytuacji gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. W uzasadnieniu podtrzymując argumentację odwołania i rozwijając wyżej wskazane zarzuty strona skarżąca podała, że skoro nie miała możliwości uzyskania zezwolenia odpowiedniej kategorii – w okolicznościach sprawy kategorii IV (przewoźnik wykonywał przewóz papieru w rolkach, który jest ładunkiem podzielnym, co oznacza, że mógł uzyskać wyłącznie zezwolenie kategorii I lub II), w konsekwencji nie mógł naruszyć jego warunków. Dlatego nałożona sankcja nie mogła dotyczyć kary za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, z uzasadnieniem jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a." sądy administracyjne badają, czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a), a więc ocenia legalność zaskarżonego aktu (tu decyzja) również z urzędu Sąd zgodnie zaś z art. 133 § 1 P.p.s.a. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania Sądu jest więc materiał zgromadzony przez organy administracji w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji. Kierując się tymi przesłankami i oceniając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. w granicach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa w zakresie wyżej omówionym, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości: w czasie kontroli w dniu 21 października 2012 r. wyjeżdżającego z terytorium RP pojazdu członowego o nr rej [...] (czyli ciągnika samochodowego marki VOLVO z naczepą marki KRONE), użytkowanego przez przewoźnika A. Spółka jawna funkcjonariusze Urzędu Celnego [...] Oddziału [...] dokonali pomiarów wymiarów zewnętrznych, masy całkowitej i dynamicznego obciążenia osi pojazdu. Stwierdzono wówczas przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika o 130 kg, co kwalifikuje pojazd jako nienormatywny, wymagający zezwolenia kategorii IV na przejazd po drodze krajowej, po której pojazd poruszał się przed przejściami granicznymi. Czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 21 października 2012 r. znajdują odzwierciedlenie w protokole nr [...] Powyższe ustalenia stały się podstawą nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5000zł , na podstawie art. 140 ab ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. Z 2012 r., poz. 1137). Stosownie do tego przepisu karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustala się w wysokości 5000zł za brak zezwolenia kategorii III-VI. Zgodnie zaś z art. 140 ab ust 2 ustawy w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdami nienormatywnymi nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W ocenie Sądu, ustalenia organów orzekających w sprawie niniejszej są prawidłowe, jak również podstawa i wysokość nałożonej kary pieniężnej. Kontrolowany pojazd został prawidłowo sklasyfikowany jako pojazd nienormatywny w rozumieniu art. 2 pkt 35 a ustawy (czyli pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy). Ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na pojazd odpowiedniej kategorii, co wynika z art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy, przy czym wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy nie mogą się poruszać, określone zostały w tabeli stanowiącej załącznik do ustawy (art. 64 ust. 3). W świetle zaś art. 64 ust. 2 ustawy zabroniony jest przewóz pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. W warunkach rozpoznawanej sprawy niesporne jest, że w dniu 21 października 2012 r. kontrolowany pojazd poruszał się po prowadzącej do przejścia granicznego w M. drodze krajowej nr [...], zaliczanej do dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8t – Dz.U. z 2012 r., poz. 1061). Z protokołu nr [...] wynika zaś jednoznacznie, ze nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej normy nacisku pojedynczej osi napędowej ciągnika o 130 kg i w związku z tym, że nie przekroczył on wielkości 11,5 tony właściwym dokumentem uprawniającym do poruszania się po drodze krajowej nr [...] byłoby zezwolenie kategorii IV (w świetle wspomnianego wyżej załącznika do ustawy). Z powoływanego protokołu wynika również, że kierujący kontrolowanym pojazdem nie okazał (nie posiadał) wymaganego zezwolenia, a stanowi o takim obowiązku ust. 4 art. 64 ustawy. Trzeba również wskazać, ze zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje żadnych podstaw do zakwestionowania prawidłowości procesu ważenia kontrolnego pojazdu, który wykonany został przez osoby uprawnione i przy zastosowaniu sprzętu specjalistycznego (waga samochodowa dynamiczna oraz przymiar) posiadającego aktualne świadectwa legalizacji. Pouczony o możliwości ponownego ważenia pojazdu kierowca, jak wynika protokołu nr [...] nie złożył takiego wniosku. Słusznie zatem przyjęły organy orzekające w sprawie niniejszej, że w dniu 21 października 2012 r. strona skarżąca wykonała przewóz kontrolowanym pojazdem (nienormatywnym) z naruszeniem zakazu wynikającego z art. 64 ust. 2 ustawy, co skutkuje nałożeniem kary jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140 ab ust 2 ustawy). W rezultacie zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w myśl art. 140 ab ust. 1 pkt 1 ustawy nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Jako nieuzasadnione należało uznać zarzuty dotyczące naruszenia procedury określonej w art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. W trakcie prowadzonego postępowania organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, zgodnie regułą wyrażoną w art. 7 k.p.a. i dokonały oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z regułami art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w konsekwencji prawidłowo stosując normy prawa materialnego . Zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. nie został w skardze bliżej rozwinięty, a Sąd nie znajduje żadnych powodów (analizując materiał zebrany w sprawie) do uznania jego zasadności. Chybione jest stanowisko strony skarżącej, jakoby organy naruszyły art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie i odnowę umorzenia postępowania. Przepis ten w sprawie niniejszej, poddanej przepisom ustawy Prawo o ruchu drogowym nie znajduje zastosowania. Z tych względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie orzekł jak w sentencji.