II SA/Rz 409/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 13 marca 2008 r. sprawy ze skargi W.R. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia -skargę oddala- II SA/Rz 409/07 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] marca 2007r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. u. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) po rozpatrzeniu zażalenia W. R. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] o nałożeniu grzywny na W. R. w wysokości 4.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] grudnia 2006r. to jest rozebrania tymczasowego drewnianego budynku gospodarczego o wymiarach 11.90x6,20 m, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr 7 położonej w miejscowości H. W uzasadnieniu organ podał, że W. R. wniósł zażalenie pismem z dnia [...] grudnia 2006r. Z akt sprawy wynika, że skarżący obowiązku nie wykonał. Organ upomnieniem z dnia [...] października 2006r. przypomniał zobowiązanemu o wykonaniu nakazu określonego w decyzji z dnia [...] listopada 2005r. nr [...], prawidłowo doręczone. Organ egzekucyjny doręczył odpis tytułu wykonawczego wraz z klauzulą o skierowaniu go do egzekucji administracyjnej i postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego, to jest grzywny w celu przymuszenia w wysokości 4.000 zł. wraz z kosztami egzekucyjnymi w wysokości 68 zł. Organ drugiej instancji stwierdził, iż postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte zgodnie z treścią art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dnia 17 czerwca 1996r. (Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.). Tytuł wykonawczy został prawidłowo sporządzony i doręczony zobowiązanemu. W skardze do Sądu skarżący T. R. wniósł o uchylenie wymienionego na wstępie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podał, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. wstrzymał wykonanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] nakazującej rozbiórkę tymczasowego drewnianego budynku gospodarczego z uwagi na prawdopodobieństwo, ze jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2007r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia [...] listopada 2005r. Skarżący w terminie złożył odwołanie, które do dnia wniesienia skargi nie zostało rozpoznane i dlatego postanowienie jako przedwczesne powinno zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a dopuścił jako dowód prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 1122/07, którym oddalono skargę W. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007r. nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego celem wykazania istnienia tytułu prawnego dla wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższe stwierdzenie pozwoliło na dokonanie zbadania legalności zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie skarżący podał, że nałożenie grzywny jest krzywdzące, a szałas do chwili obecnej nie został rozebrany. Stosownie do art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm. – zwana dalej w skrócie p.e.a.) organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, przy czym organ ten nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zauważyć należy, że skarżący upomnieniem z dnia [...] października 2006r. nr [...] został wezwany do wykonania dobrowolnie obowiązku rozbiórki w wyznaczonym terminie i poinformowany o skutkach niewykonania obowiązku. W wyznaczonym terminie skarżący nie wykonał dobrowolnie obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego nałożonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005r. nr [...], którą nakazano W. R. rozbiórkę tymczasowego drewnianego budynku gospodarczego o wymiarach 11,90x6,20m. wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr 7 w H. Zalegający w aktach organu pierwszej instancji tytuł wykonawczy oraz postanowienie o nałożeniu grzywny są zgodne z art. 27, art. 121 § 2, § 4, art. 122 § 1 i § 2 p.e.a. Stosownie do art. 121 § 4 p.e.a. w przypadku, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Wysokość grzywny w przypadku wykonania nakazu rozbiórki budynku reguluje uregulowano w § 5 art. 121 p.e.a. Definicja budynku zawarta jest w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z definicją zawarta w tym przepisie przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, iż obiekt którego dotyczy nakaz rozbiórki nie jest budynkiem, a to skutkuje nałożeniem grzywny w wysokości określonej w § 2 art. 121 p.e.a., w myśl którego wysokość grzywny nie może być wyższa niż 5.000 zł. Wysokość grzywny ustalona w zaskarżonym postanowieniu na kwotę 4.000 zł. mieści się w wysokości przewidzianej w powołanym przepisie. Z tych przyczyn nie mogły zostać uwzględniony zarzut skarżącego, że grzywna jest zbyt wysoka. Treść postanowienia o wymierzeniu grzywny określono w ust. 2 art. 122 p.e.a. Zaskarżone postanowienie zawiera elementy wymienione w tym przepisie, a w szczególności, wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem o możliwości ściągnięcia jej w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu z pouczeniem o wykonaniu zastępczym. Skarżący został prawidłowo pouczony o środkach zaskarżenia to jest o trybie i terminie ich wnoszenia, z których w wyznaczonych terminach skorzystał. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.