II SA/Rz 411/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. W. i P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala- Przedmiotem skargi M.W. i P.P. jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej (dalej DIC "), obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] (dalej "NUC w [...]") wymierzył solidarnie M.W. i P.P. karę pieniężną w wysokości 12 000,00 zł z tytułu urządzania gier na automacie o nazwie [...] numer [...] w lokalu stacji paliw [...] Spółka z o.o. ul. [...], tj. poza kasynem gry. Decyzja wskazana powyżej została wysłana drogą elektroniczną z użyciem platformy e-PUAP na adres elektroniczny profesjonalnego pełnomocnika adwokata K.B. wskazany w pełnomocnictwie szczególnym, tj. [...] i uznana za doręczoną w dniu 18 października 2016 r. Pismem z dnia 1 grudnia 2016 r. pełnomocnik M.W. i P.P. - adwokat K.B. skierował do Dyrektora wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej wyżej decyzji wraz z odwołaniem od tej decyzji. Po rozpoznaniu wniosku postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem DIC, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 z związku z art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej "O.p.") stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Organ wyjaśnił, że stosownie do dyspozycji art. 144 § 5 O.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym tub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Na gruncie powołanej wyżej regulacji zasadą jest doręczanie korespondencji profesjonalnemu pełnomocnikowi za pomocą środków komunikacji elektronicznej na wskazany adres elektroniczny, a doręczanie korespondencji na tradycyjny adres pocztowy jest możliwe wyłącznie w przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Odwołujący w postępowaniu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry przed NUC byli reprezentowani przez adwokata K.B., który pismem z dnia 19 sierpnia 2016 r. zgłosił swój udział w postępowaniu przedkładając uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa szczególnego sporządzonego na formularzu PPS-1. Prawidłowość wskazanego w treści pełnomocnictwa w poz. 44 - adresu elektronicznego ([...]) organ potwierdził występując do pełnomocnika pismem z dnia 7 września 2016 r. o wyjaśnienie, czy adres elektroniczny wskazany przez niego w pełnomocnictwie jest właściwy lub poinformowanie organu o istnieniu przeszkód w możliwości niezakłóconego odbioru pism przekazywanych za pośrednictwem platformy e-PUAP. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. Ponadto prawidłowość ww. adresu potwierdziła telefonicznie aplikantka adwokacka w kancelarii pełnomocnika, z którą skontaktował się pracownik organu. W konsekwencji powyższego, decyzja NUC w [...] z dnia [...] października 2016 r. nr [...] doręczona została drogą elektroniczną z użyciem platformy e-PUAP na adres elektroniczny wskazany w pełnomocnictwie szczególnym, tj. [...]. W celu doręczenia ww. decyzji w formie dokumentu elektronicznego organ działał zgodnie z zasadami określonymi w art. 152a O.p., tzn. dwukrotnie (w dniu 4 października 2016 r. i w dniu 12 października 2016 r.) wysłał przez e-PUAP na wskazany adres elektroniczny zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma, co potwierdza zalegające w aktach sprawy wygenerowane Urzędowe Potwierdzenie Doręczenia. Decyzja nie została odebrana przez adresata w okresie 14 dni od dnia wysłania pierwszego zawiadomienia stąd zgodnie z art. 152a § 3 O.p., NUC w [...] uznał ją za doręczoną w dniu 18 października 2016 r. Zawity, 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania, określony w art. 223 § 1 i § 2 pkt. 1 O.p., upłynął w dniu 2 listopada 2016 r. (środa). Odwołanie złożone w dniu 1 grudnia 2016 r. było zatem bezskuteczne. Organ zobligowany był, w myśl art. 228 § 1 pkt 2 O.p., do stwierdzenia, w drodze postanowienia, uchybienie terminowi do jego wniesienia. Końcowo Dyrektor wyjaśnił, że doręczanie elektroniczne przy wykorzystaniu "zwykłego" adresu poczty elektronicznej podatnika nie jest sprzeczne z ustawą z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1114) z tym jednak, że nie polega ono na przesyłaniu na taki adres dokumentów, ale przesyłaniu linku, z którego, po odpowiednim uwierzytelnieniu, można pobrać dokument (tu: decyzję podatkową). Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w art. 20a ust. 1 wskazuje bowiem na dwa równorzędne sposoby identyfikacji, tj. że identyfikacja użytkownika systemów teleinformatycznych następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu podpisu elektronicznego lub profilu zaufanego ePUAP. Zgodnie natomiast z § 15 i § 16 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (j.t. Dz.U. 2015 r., poz. 971) odbiór, przez adresata, pisma doręczanego elektronicznie przez organ następuje m.in. "przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym", zaś po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata: 1) udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia; 2) udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia. W konsekwencji, w świetle powołanych wyżej przepisów, dopuszczalne jest wysyłanie na "zwykły" adres poczty elektronicznej linku, aktywowanego przez podatnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym i w ten sposób udostępniana jest (tj. pobierana zgodnie z ww. § 16 pkt. 1) treść decyzji (w formie dokumentu elektronicznego). Posiadanie przez podatnika adresu na platformie e-PUAP nie jest koniecznym warunkiem doręczenia elektronicznego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisane na wstępie postanowienie M.W. i P.P. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżyli je w całości i zażądali jego uchylenia oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 152a § 3 i 5 w zw. z art. 138c § 1 oraz z art. 144 § 5 O.p. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że datą skutecznego doręczenia decyzji NUC w [...] z dnia [...] października 2016 r. był dzień 18 października 2016 r., a tym samym odwołanie złożone w dniu 1 grudnia 2016 r. zostało złożone po terminie, w sytuacji gdy nie nastąpiło skuteczne doręczenie ww. decyzji z uwagi na jej przesłanie przez organ I-instancji na znajdujący się na prywatnym serwerze adres skrzynki poczty elektronicznej (faktycznie nieistniejący do dnia 24 listopada 2016 r.), nie zaś na "adres w systemie elektronicznym wykorzystywanym przez organ podatkowy", co pozwalałoby na przyjęcie zaistnienia tzw. fikcji doręczenia decyzji w dniu 18 października 2016 r., a w konsekwencji przyjęcie po stronie wnoszącego odwołanie uchybienia terminu do jego złożenia. W formularzu PPS-1, w wyniku oczywistej omyłki — w rubryce nr 44 wskazano błędny i nieistniejący do dnia 24 listopada 2016 r. adres skrzynki e-mailowej pełnomocnika, zamiast adresu elektronicznego na platformie e-PUAP zdatnego dla celów doręczeń w rozumieniu przepisów O.p. Brak było zatem podstaw do przyjęcia w niniejszej sprawie doręczenia drogą fikcji doręczenia w trybie art. 152a § 3 O.p. tym bardziej, że nie został w odniesieniu do żadnego z pism kierowanych przez organ na skrzynkę pocztową spełniony przewidziany w art. 152a § 5 o.p. wymóg umożliwienia adresatowi pisma dostępu do pisma w formie dokumentu elektronicznego przez okres co najmniej 3 miesięcy od dnia uznania pisma w formie dokumentu elektronicznego za doręczone oraz informacji o dacie uznania pisma za doręczone i o datach wysłania zawiadomień. Dla dochowania wymogu z art. 152a § 5 o.p. zasadnicze znaczenie ma przesyłanie przez organ korespondencji elektronicznej na "adres w systemie elektronicznym wykorzystywanym przez organ podatkowy", ponieważ wówczas, w przeciwieństwie do niniejszej sytuacji, nawet przy błędzie w nazwie adresu mailowego przyporządkowanego dla celów powiadomień do konta e-PUAP, pełnomocnik przez cały wymagany prawem okres czasu ma dostęp do plików decyzji, powiadomień i dat doręczeń po zalogowaniu się na swoją skrytkę na platformie e-PUAP, nawet w razie wadliwości adresu mailowego. Ponadto brak "adresu elektronicznego" tj. adresu konta na platformie e-PUAP w dokumencie pełnomocnictwa stanowił brak formalny o uzupełnienie którego organ winien był wezwać pełnomocnika. Wobec braku wezwania i braku adresu organ zobligowany był do doręczenia pełnomocnikowi pism w siedzibie organu w alternatywny sposób przewidziany w trybie art. art. 144 § 5 O.p. Organ błędnie przyjął także to, iż podatnik otrzymał na podany adres skrzynki pocztowej powiadomienie o przesłanym dokumencie i tylko z uwagi na zaniedbanie i brak jakichkolwiek działań nie uzyskał informacji, iż przedmiotowa decyzja faktycznie została wydana, podczas gdy z uwagi na fakt nieistnienia podanego adresu skrzynki pocztowej podatnika bezpośrednio pełnomocnik nie otrzymał żadnego powiadomienia o istnieniu dokumentu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga została przez Sąd oddalona, bowiem nie okazała się zasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono postanowienie Dyrektora Izby Celnej z [...] lutego 2017 r, o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [....] z [...] października 2016 r. o wymierzeniu solidarnie M.W. i P.P. kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na automacie o nazwie APEX. Ze względu na tak określony przedmiot skargi wyjaśnić należy, iż według z art. 144 § 1 O.p. organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy celnych lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów (pkt 1), lub za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (pkt 2), przy czym – w myśl art. 144 § 2 o.p. - jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą. Stosownie zaś do w art. 144 § 5 O.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Jednocześnie przez portal podatkowy, o którym mowa w art. 144 § 2 O.p., należy rozumieć system teleinformatyczny administracji podatkowej służący do kontaktu organów podatkowych z podatnikami, płatnikami i inkasentami, a także ich następcami prawnymi oraz osobami trzecimi, w szczególności do wnoszenia podań, składania deklaracji oraz doręczania pism organów podatkowych za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 3 pkt 14 o.p.). Według art. 152a § 1 O.p., w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: 1) informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; 2) wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; 3) pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób. W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (art. 152a § 2 O.p.). W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 152a § 3 o.p.). Zawiadomienia, o których mowa powyżej mogą być tworzone automatycznie i przesyłane przez system teleinformatyczny organu podatkowego, a odbioru tych zawiadomień nie potwierdza się (art. 152a § 4 O.p.). Stosownie do art. 138c § 1 O.p. pełnomocnictwo wskazuje dane identyfikujące mocodawcę, w tym jego identyfikator podatkowy, dane identyfikujące pełnomocnika, w tym jego identyfikator podatkowy, a w przypadku nierezydenta - numer i serię paszportu lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, lub inny numer identyfikacyjny, o ile nie posiada identyfikatora podatkowego, adres tego pełnomocnika do doręczeń w kraju, a w przypadku adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego - także jego adres elektroniczny. Zgodnie z art. 138e O.p. pełnomocnictwo szczególne upoważnia do działania we wskazanej sprawie podatkowej lub innej wskazanej sprawie należącej do właściwości organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej (§ 1), przy czym pełnomocnictwo szczególne udzielone na piśmie oraz zawiadomienie o jego zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu składa się do akt sprawy według wzoru określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 138j § 1 pkt 2, w oryginale lub jego notarialnie poświadczony odpis. Wzór pełnomocnictwa szczególnego został określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów pełnomocnictwa szczególnego i pełnomocnictwa do doręczeń oraz wzorów zawiadomienia o zmianie, odwołaniu lub wypowiedzeniu tych pełnomocnictw (Dz. U. z 2015 r., poz. 2330 ze zm.). W przekazanych do WSA aktach administracyjnych sprawy znajduje się poświadczone za zgodność z oryginałem przez adwokata pełnomocnictwo szczególne przedłożone przez adwokata K.B. pełnomocnika stron skarżących. Dokument ten został załączony do pisma z dnia 19 sierpnia 2016 r., na druku PPS-1 określonym w załączniku nr 1 ww. rozporządzenia według wzoru obowiązującego w dniu udzielania pełnomocnictwa. Nie stanowi kwestii, iż w poz. 44 druku PPS-1, znajdującej się w części D.1 dotyczącej danych identyfikacyjnych pełnomocnika, jako adres elektroniczny pełnomocnika wpisany został adres: [...]. Skarżący reprezentowani przez adwokata K.B. podnoszą, że ww. adres elektroniczny był nieprawidłowy; został wpisany omyłkowo i nie spełniał wymogu adresu elektronicznego w rozumieniu art. 138c § 1 in fine o.p. Ponadto, podana błędnie skrzynka pocztowa w chwili składania pełnomocnictwa nie istniała, gdyż została utworzona dopiero 24 listopada 2016 r. Dlatego też jako brak formalny pełnomocnictwa powinno to skutkować wezwaniem pełnomocnika będącego adwokatem o uzupełnienie braku złożonego pełnomocnictwa poprzez wskazanie wymaganego przez przepisy prawa podatkowego adresu elektronicznego, tj. adresu konta na platformie e-PUAP. W pierwszej kolejności wymaga zwrócenia uwagi, że brak adresu elektronicznego w pełnomocnictwie udzielonym pełnomocnikowi profesjonalnemu nie stanowi przeszkody w prowadzeniu postępowania, gdyż tego typu brak w żadnej mierze nie niweczy skuteczności udzielonego pełnomocnictwa. Wymóg wskazania w pełnomocnictwie adresu elektronicznego nie dotyczy istoty stosunku prawnego pełnomocnictwa, lecz wiąże się z przewidzianą w art. 144 § 5 O.p. zasadą doręczania pism pełnomocnikom profesjonalnym za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Brak takiego adresu nie stanowi zatem naruszenia przepisu prawa powszechnie obowiązującego, a w konsekwencji nie podlega konieczności jego wskazania na zasadach usunięcia formalnego braku takiego pełnomocnictwa w trybie art. 169 § 1 O.p. Takie stanowisko wyrażono m.in. w wyroku NSA z dnia 22 marca 2017 r., I GSK 166/17, LEX, wyroku WSA w Gdańsku z dnia 31 maja 2017 r., III SA/Gd 278/17, LEX, wyroku WSA w Gdańsku z 31 maja 2017 r., III SA/Gd 253/17, LEX). Skoro zatem brak wskazania adresu elektronicznego w treści pełnomocnictwa nie stanowi podstaw do uzupełnienia tego braku w trybie art. 169 § 1 O.p., to tym bardziej wskazanie omyłkowego adresu poczty elektronicznej nie mogłoby nakładać na organ obowiązku wezwania skarżącego (jego pełnomocnika) do usunięcia tego braku we wskazanym trybie. Organ pierwszej instancji dostrzegając to, że fachowy pełnomocnik stron popełnił błąd wskazując w formularzu nieprawidłowy adres poczty elektronicznej, w wyniku zastosowania art. 155 § 1 O.p., pismem z dnia 7 września 2016 r. poinformował pełnomocnika skarżących o treści art. 144 § 1 i 5 O.p. i jednocześnie poprosił o potwierdzenie właściwego adresu elektronicznego lub poinformowanie organu o istnieniu ewentualnych przeszkód w możliwości niezakłóconego odbioru pism przekazywanych za pośrednictwem e-PUAP w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Pouczono też wyraźnie adwokata K.B. o tym, że w przypadku braku odpowiedzi w wyznaczonym terminie pisma będą kierowane na adres elektroniczny podany w poz. 44 druku pełnomocnictwa szczególnego. Opisane wezwanie zostało doręczone za pomocą Poczty Polskiej w dniu 12 września 2016 r. Nie sposób też pominąć istotnej dla oceny działań Organów okoliczności, w postaci adnotacji urzędowej sporządzonej 27 września 2016 r., z której wynika, że Kierownik Referatu Akcyzy i Gier Urzędu Celnego w [...] w tym dniu skontaktował się telefonicznie z Kancelarią Prawną [...] w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących sposobu doręczenia korespondencji w sprawach, w których występuje w charakterze pełnomocnika adwokat K.B. W toku tej rozmowy pracownik kancelarii wyjaśnił, iż adres elektroniczny wskazany w formularzu pełnomocnictwa, na który należy kierować korespondencję z wykorzystaniem systemu e-PUAP jest prawidłowy. W świetle tych okoliczności, nie można twierdzić, że Organy zaniechały ze swej strony podjęcia prób wyjaśnienia błędnego wskazania przez adwokata adresu poczty elektronicznej. Skarżący twierdzi, że błędnie podany adres poczty elektronicznej winien zostać usunięty poprzez wezwanie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych pism. Jednakże jak już wyjaśniono, pełnomocnictwo nie jest podaniem w rozumieniu art. 168 O.p. Dlatego też art. 169 § 1 O.p. nie może mieć zastosowania wyłącznie do pełnomocnictwa z brakami formalnymi w oderwaniu od podania. Przepis ten ma zastosowanie lecz do podań, których braki uniemożliwiają nadanie właściwego biegu tym podaniom, w tym również związane z wadliwością dokumentu zawierającego umocowanie do działania w imieniu strony postępowania. W takim przypadku zastosowanie może znaleźć art. 155 § 1 O.p., co organ pierwszej instancji skutecznie i prawidłowo wykorzystał w przytoczonym powyżej piśmie z dnia 7 września 2016 r. Niewskazanie adresu elektronicznego przez pełnomocnika profesjonalnego w żadnej mierze nie stanowi przeszkody w doręczaniu takiej osobie pism przez organ podatkowy. Wobec braku odpowiedzi na wezwanie, Naczelnik Urzędu Celnego zgodnie z pouczeniem w nim wyrażonym, skutecznie doręczył stronom decyzję o wymierzeniu kary poprzez jej wyekspediowanie na adres podany przez pełnomocnika. Sąd podziela w tym miejscu stanowisko, na które powołuje się DIC w skontrolowanej przez WSA decyzji i wyrażone w wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie o sygnaturze I SA/Kr 369/15, LEX. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdzono przekonująco, iż ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne w art. 20a ust. 1 wskazuje na dwa równorzędne sposoby identyfikacji, tj. że identyfikacja użytkownika systemów teleinformatycznych następuje przez zastosowanie kwalifikowanego certyfikatu przy zachowaniu zasad przewidzianych w ustawie z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz. U. Nr 130, poz. 1450, z późn. zm.), lub profilu zaufanego ePUAP. Zgodnie z § 15 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych wydanego na podstawie art. 16 ust. 3 ww. ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (rozporządzenie weszło w życie 30 października 2011 r. bez przepisów przejściowych dotyczących rozpatrywanej sprawy) odbiór, przez adresata, pisma doręczanego elektronicznie przez organ następuje "przez opatrzenie poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym umożliwiającym identyfikację podpisującego w sposób określony w art. 20a ust. 1 lub 2 ustawy" o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Z kolei § 16 tegoż rozporządzenia stanowi, że po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata: 1) udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia; 2) udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia. W konsekwencji, w świetle powołanych wyżej przepisów, zgodzić się wypada z poglądem Organu, iż dopuszczalne jest wysyłanie na "zwykły" adres poczty elektronicznej linku, aktywowanego przez podatnika podpisem elektronicznym i w ten sposób udostępniana jest treść decyzji (w formie dokumentu elektronicznego). Mając na uwadze wszystkie z okoliczności niniejszej sprawy, Sąd stwierdza że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] rozpoczął swój bieg 18 października 2016 r. (dzień doręczenia pierwszego zawiadomienia – 4 październik 2016 r.), a w konsekwencji ostatecznym terminem na wniesienie odwołania był dzień 2 listopada 2016 r. Natomiast odwołanie skarżących zostało nadane w Urzędzie Pocztowym W. 32 w dniu 1 grudnia 2016 r., czyli z ewidentnym naruszeniem terminu o jakim mowa w art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Dlatego też postanowienie DIC znajduje pełne oparcie w art. 228 § 1 pkt 2 O.p., który stanowi: Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z tych przyczyn zarzuty skargi nie mogły zyskać akceptacji WSA. Sąd działając z urzędu nie dostrzegł także takich przyczyn, które mogłyby zadecydować o uwzględnieniu skargi. O oddaleniu skargi orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.