II SA/Rz 414/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2008r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2007 roku, znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi na skutek skargi kasacyjnej S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Rz 414/07 - postanawia - odrzucić skargę kasacyjną. Skarga S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2007r., znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 listopada 2007r., sygn. akt II SA/Rz 414/07. Po ogłoszeniu powyższego wyroku, S. J. został pouczony o możliwości złożenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem oraz o konieczności sporządzenia przedmiotowego środka odwoławczego przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, pod rygorem jego odrzucenia. Odpis wskazanego na wstępie wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia został doręczony skarżącemu (na skutek jego wniosku) w dniu 3 grudnia 2007r., o czym świadczy podpis wyżej wymienionego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru orzeczenia. W dniu 18 grudnia 2007r. S. J. złożył w tut. Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia radcy prawnego. Wniosek ten został uwzględniony postanowieniem wydanym przez referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie w dniu 21 grudnia 2007r. Z kolei w dniu 28 grudnia 2007r. skarżący wniósł do tut. Sądu sporządzone osobiście pismo, które określił jako "odwołanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie" . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo S. J. wniesione do tut. Sądu w dniu 28 grudnia 2007r. należy uznać za skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 14 listopada 2007r. Wprawdzie skarżący nie użył w nim sformułowania "skarga kasacyjna", jednakże skierował go przeciwko wyrokowi wojewódzkiego sądu administracyjnego, w terminie przewidzianym do jego zaskarżenia przy pomocy tego właśnie środka prawnego. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia w wysokim stopniu sformalizowanym. Oznacza to, iż musi ona spełniać nie tylko wymogi przewidziane dla pisma procesowego składanego w postępowaniu sądowym, ale również powinna odpowiadać wymaganiom szczególnym tj. przewidzianym przez prawo tylko w odniesieniu do tego rodzaju środa prawnego – art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W związku z powyższym, tj. celem zapewnienia skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego, uprawnionymi do jej sporządzenia są tylko i wyłącznie osoby, o których mowa w art. 175 § 1 P.p.s.a. tj. adwokat bądź też radca prawny. Niespełnienie powyższego wymogu, a zatem napisanie i podpisanie przedmiotowego środka odwoławczego przez osobę nie mieszczącą się w katalogu osób określonych we wskazanym wyżej art. 175 P.p.s.a. stanowi brak, skutkujący koniecznością odrzucenia tegoż środka jako niedopuszczalnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 178 P.p.s.a. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie, pomimo stosownego pouczenia, została sporządzona osobiście przez S. J. Dlatego też orzeczono jak w sentencji, po myśli art. 178 w zw. z art. 175 § 1 P.p.s.a.