II SA/Rz 419/09

Dnia 21 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. P. S.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu - postanawia - I. II. I. odrzucić skargę; II. zwrócić L. P. S.A. uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) złotych. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2008 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło L. P. S.A. uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uznanie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania nieruchomości oznaczonej jako działka nr 2327 o pow. 2,4746 ha, położonej w J. w Obr. 5 jest nieuzasadniona lub jest uzasadniona w innej wysokości. Postanowienie zostało doręczone L. P. S.A. w dniu 21 stycznia 2009 roku. W dniu 20 lutego 2009 roku L. P. S.A. zaskarżyła je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarządzeniem z dnia 21 maja 2009 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie aktualnego – na dzień wniesienia skargi – odpisu z KRS, z którego wynikałoby, że osoba, która podpisała skarga jest umocowana do reprezentacji skarżącej spółki. Podstawą faktyczną wezwania była okoliczność, że załączony do skargi z dnia 21 maja 2009 roku odpis z KRS zawierał dane aktualne na dzień 1 grudnia 2008 roku. Do wezwania dołączono stosowne pouczenie, że procesową konsekwencja jego niewykonania w terminie 7 dni licząc od doręczenia będzie odrzucenie skargi. Wezwanie zostało doręczono stronie skarżącej w dniu 3 czerwca 2009 roku. Mimo upływu zakreślonego terminu skarżąca spółka nie nadesłała odpisu z KRS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nierozerwalnie łączy się z żądaniem oceny legalności działania bądź bezczynności administracji publicznej. Do wszczęcia tego postępowania niezbędne jest wniesienie skargi w sposób skuteczny, a więc taki, który pozwala na stwierdzenie, że skarga spełnia określone w ustawie warunki formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 47 § 1 pkt 4 w zw. art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli skarga wniesiona została przez spółkę akcyjną (bądź inną osobę prawną), podpis ten winien być złożony przez osoby uprawnione do działania w jej imieniu. Normatywną podstawą weryfikacji uprawnień do działania w imieniu osób prawnych przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi - w tym uprawnień do podpisania skargi - jest art. 29 P.p.s.a. Nakłada on obowiązek udokumentowania umocowania przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. w odniesieniu do spółek kapitałowych, polega na przedłożeniu aktualnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/2004, publ. ONSAiWSA 2005, nr 5, poz. 91. Ponieważ skarżąca spółka mimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o procesowych skutkach jego niewykonania, nie przedłożyła odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, Sąd nie mógł zweryfikować, czy osoba, która podpisała skargę była uprawniony do działania w imieniu spółki. Z tych przyczyn Sąd nie mógł nadać skardze dalszego biegu, a ją samą, jako obarczoną brakami formalnymi zobligowany był odrzucić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.