II SA/Rz 419/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi Gminy Miasto [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za grunty przejęte pod drogę - postanawia – zawiesić postępowanie sądowe. Przedmiotem skargi Gminy Miasto [...] jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] ustalającą odszkodowanie za przejęcie prawa własności nieruchomości gruntowej, na rzecz Gminy Miasta [...], na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2011 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. Rozbudowa ul. [...]", oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 1024/1 o pow. 0,0605 ha, obrębu ewidencyjnego nr [...], obj. księgą wieczystą [...] w wysokości 175 632,00 zł na rzecz Z. P.; w pkt 2) o zobowiązaniu Gminy Miasto [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania, w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 18 września 2015 r. uczestnik postępowania Z. P. zawnioskował o oddalenie skargi Prezydenta Miasta [...]. Podał, że decyzję w I instancji wydał Prezydent Miasta [...]. Skarga natomiast złożona została przez ten sam podmiot. Powyższe dowodzi "tożsamości podmiotów" a zatem skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Możliwość, jaką stwarza ten przepis nakłada na Sąd obowiązek ustalenia, czy w konkretnej sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające celowość wydania takiego orzeczenia. Sąd w każdym przypadku musi zatem rozważyć, czy zachodzą przesłanki uzasadniające zawieszenie, tj. czy orzeczenie które zapadnie w odrębnym postępowaniu może stanowić podstawę rozstrzygnięcia zawieszonego postępowania. W niniejszej sprawie Sąd z urzędu powziął informację, że postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2071/13 Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w postępowaniu administracyjnym, w którym decyzję o odszkodowaniu, należnym od powiatu – jako samorządowej osoby prawnej – wydał w pierwszej instancji starosta, będący - na podstawie art. 26 ust. 2 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) przewodniczącym zarządu powiatu i reprezentujący powiat na zewnątrz lub w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w toku którego następuje kontrola takiej decyzji, powiat ten może występować w charakterze strony"?. Odpowiedź na to zagadnienie będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, która dotyczy analogicznej kwestii w odniesieniu do Gminy Miasto [...] (jako podmiotu potencjalnie zobowiązanego do wypłaty odszkodowania i wnoszącego skargę do sądu administracyjnego) oraz jej organu wykonawczego - Prezydenta Miasta [...], wykonującego zadania starosty (jako zobowiązanego do wydania decyzji o odszkodowaniu za przejęte przez Gminę grunty pod realizację inwestycji drogowej). W związku z powyższym Sąd z urzędu postanowił zawiesić postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia przez powiększony skład NSA opisanego powyżej zagadnienia prawnego. Z tych względów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.