II SA/Rz 42/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] polegającą na niewydaniu decyzji o podłączeniu nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Przedmiotem skargi E. S. jest nieuprawniona bierność Burmistrza Miasta i Gminy [...] polegająca na niewydaniu decyzji administracyjnej o przyłączeniu należącej do skarżącej nieruchomości budynkowej do gminnej sieci kanalizacyjnej. Pomimo złożonego do Burmistrza podania, a następnie skarg kierowanych do Rady Miasta i Gmin [...] na nieprawidłowe wykonywanie zadań w zakresie przyłączania nieruchomości do sieci, nie doczekała się decyzji w swojej sprawie, choć "jest stroną". Burmistrz Miasta i Gminy [...], w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność, w przypadkach, w których organ obowiązany jest do wydania aktu lub podjęcia czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., w tym do wydania decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Wbrew stanowisku skarżącej, sprawa przyłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej nie należy do spraw załatwianych w drodze decyzji, gdyż żaden przepis prawa materialnego nie przewiduje takiej prawnej formy działania organu. Przywołana w skardze regulacja art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może stanowić podstawy do skutecznego żądania załatwienia sprawy w formie decyzji. W szczególności podstawy do wydania decyzji nie stanowi art. 15 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2006 r. Nr 123, poz. 828 ze zm.). Jak wynika z treści skargi i odpowiedzi nadesłanej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...], E. S. pierwotnie wyraziła zgodę na budowę gminnej sieci kanalizacyjnej z wykorzystaniem jej nieruchomości, a następnie zgodę tę wycofała, podejmując próby uzyskania dostępu do tego urządzenia z wykorzystaniem cudzych nieruchomości. Skarżąca uważa się za pokrzywdzoną faktem, że osoby posiadające studzienki kanalizacyjne i dostęp do sieci, uniemożliwiają jej – na oferowanych przez nią warunkach – współkorzystania z ich nieruchomości. Z tych względów w kolejnych skargach i wystąpieniach skarżąca kwestionuje swój brak dostępu do gminnej sieci kanalizacyjnej, kierując pisma do Rady Gminy, Burmistrza, Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także Sądu. Skoro działanie polegające na udostępnieniu gminnej sieci wodociągowej poprzez przyłączenie do niej nieruchomości nie następuje w drodze jednego z aktów lub czynności poddanych kognicji sądów administracyjnych z mocy art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., tym samym zarzucana Burmistrzowi bezczynność polegająca na niedoprowadzeniu do takiego podłączenia, nie może być kwestionowana skargą sądowoadministracyjną. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1, art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.