II SA/Rz 420/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy – zwolnienie od wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie uregulowania stosunków wodnych na gruncie postanawia zwolnić skarżącą od wpisu od skargi. B. K. w terminie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 300 zł. od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] zwróciła się o zwolnienie od niego, który to wniosek podtrzymała w złożonym następnie w wyniku wezwania urzędowym formularzu PPF, mającym zastosowanie do osób fizycznych ubiegających się o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wg jego uzasadnienia i zawartego w nim oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, skarżąca: - prowadzi 1-osobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1275 zł. netto/m-c, - jako posiadany majątek wykazała udział (11/12 części) w prawie własności objętego osuwiskiem budynku mieszkalnego i w takiej samej części w nieruchomości rolnej o pow. 1,68 ha, - jako ponoszone przez siebie wydatki wykazała zakup opału – ok. 2 tys. zł./rok, opłaty za energię elektryczną – ok. 234 zł./2 m-ce i telefon – ok. 60 zł./m-c, zakup gazu w butli – 60 zł./m-c, ubezpieczenie domu i gospodarstwa – ok. 169 zł./rok, podatek – ok. 176 zł./rok oraz koszty dojazdu do pracy – ok. 400 zł./m-c; pozostałą kwotę wydatkuje na zakup żywności, środków czystość i ubrań (żyje na bieżąco, nie posiada żadnych oszczędności). Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Wobec wyraźnego wskazania przez B. K. w rubryce nr 4 wniosku PPF zakresu dochodzonego prawa pomocy, tj. zwolnienia od opłaty sądowej 300 zł., przyjęto, że ubiega się ona wyłącznie o zwolnienie od wpisu od skargi. Zwolnienie to wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przesłanką przyznania jest wykazanie przez osobę wnioskującą braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Analiza tej przesłanki w kontekście sytuacji materialno – bytowej wnioskodawczyni uzasadnia twierdzenie o jej spełnieniu. Przemawia za tym przede wszystkim ocena jej możliwości finansowych wynikająca z porównania osiąganych dochodów (pochodzących wyłącznie z wynagrodzenia za pracę) z ponoszonymi przez nią wydatkami. Zarówno charakter tych wydatków jak i wysokość tych z nich, które zostały określone kwotowo nie daje podstaw do ich kwestionowania. Należy uznać je za wydatki konieczne, służące zaspokajaniu niezbędnych, bieżących potrzeb, co do których zasadniczo wydaje się niemożliwe ich ograniczenie w celu poczynienia stosownych oszczędności na opłacenie wpisu od skargi. W przypadku B. K. istotne jest zwłaszcza to, że prawie 1/3 swych miesięcznych dochodów zmuszona jest przeznaczyć na koszty dojazdu do pracy. Pozostająca po ich odliczeniu kwota ok. 875 zł. nie jest w odniesieniu do jednej osoby na tyle znacząca, aby wobec konieczności utrzymania siebie i domu pozwalała w krótkim okresie czasu na wygospodarowanie dodatkowych środków (w tym na pokrycie wymaganej tytułem wpisu od skargi kwoty 300 zł.), tym bardziej, że wnioskodawczyni nie posiada żadnych zasobów pieniężnych (żyje na bieżąco) oraz wartościowych składników majątkowych mogących stanowić źródło pokrycia związanych z tym wydatków. Ponadto jak zasygnalizowała w uzasadnieniu wniosku PPF, do wykonania cięższych prac koło domu zmuszona jest korzystać z pomocy innych osób, co również generuje dodatkowe koszty. Skoro zatem B. K. nie posiada obecnie żadnych realnych możliwości opłacenia wpisu od skargi, złożony przez nią wniosek zasługuje na uwzględnienie i skutkuje wydaniem orzeczenia zwalniającego ją od obowiązku jego poniesienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.