II SA/Rz 420/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku LP o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Zarządzeniami z 9 kwietnia 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie dokumentu pełnomocnictwa, z którego wynikałoby upoważnienie do działania imieniem skarżącego oraz uiszczenie wpisu sądowego od skargi. Wezwania zawierały pouczenie, że czynności powyższych należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzeń, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 11 kwietnia 2018 r., zaś braki skargi uzupełniono w dniu 23 kwietnia 2018 r. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 27 kwietnia 208 r. II SA/Rz 420/18 Sąd odrzucił skargę Ł. P. W dniu 9 maja 2018 r. LP nadał w palcówce pocztowej operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, skierowany do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uzasadniając zgłoszone żądanie skarżący podniósł, że wezwanie do uiszczenia wpisu i nadesłania dokumentu pełnomocnictwa odebrała sześćdziesięcioletnia matka skarżącego, zaś sam skarżący przebywał wtedy poza granicami kraju, wykonując czynności służbowe na podstawie umowy o pracę. W ocenie skarżącego, uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, gdyż wyjeżdżając poza granice kraju był przekonany, że ewentualna przesyłka pocztowa zostanie awizowana, zaś jego matka nie była osoba upoważnioną do odbioru adresowanej do niego korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 Ppsa). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa). Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia barków formalnych skargi. Wezwania w przedmiocie uiszczenia wpisu od skargi oraz nadesłania dokumentu pełnomocnictwa doręczono dorosłemu domownikowi skarżącego w dniu 11 kwietnia 2018 r.. Skarżący uiścił natomiast wymagany wpis i nadesłał dokument pełnomocnictwa w dniu 23 kwietnia 2018 r., a zatem pięć dni po upływie terminu. Jeżeli chodzi o dochowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, Sąd stwierdza, że za początek biegu tego terminu przyjąć dzień, w którym skarżącemu doręczono postanowienie o odrzuceniu skargi, tj. 2 maja 2018 r. Wniosek o przywrócenie terminu został nadany w placówce operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe w dniu 9 maja 2018 r., tym samym skarżący dotrzymał terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 Ppsa, a jego wniosek podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Analizując natomiast zgłoszone żądanie pod kątem braku winy skarżącego w niedotrzymaniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz nadesłaniu dokumentu pełnomocnictwa Sąd stwierdza, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący nie uprawdopodobnił, aby przy dochowaniu minimum staranności w prowadzeniu własnych spraw nie miał obiektywnej możliwości uzupełnienia braków skargi w wyznaczonym terminie. Po pierwsze, jakkolwiek nie jest to okoliczność sama w sobie świadcząca o braku winy, skarżący nie wykazał, że w uchybionym terminie faktycznie przebywał poza granicami kraju. Z dołączonego do wniosku zaświadczenia wynika jedynie, że skarżący jest zatrudniony u pracodawcy, który ma siedzibę na terenie Republiki Federalnej Niemiec, a nie, że w terminie 11 - 18 kwietnia przebywał poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Po drugie, nie sposób uznać odebrania przesyłki sądowej adresowanej do skarżącego przez jego matkę, która jakoby "nie była upoważniona do odbioru pism", za okoliczność braku winy skarżącego w dotrzymaniu terminu. Z wyjaśnień wnioskodawcy nie wynika bowiem, aby udzielił innej osobie pełnomocnictwa do odbioru przesyłek, o którym mowa w art. 38 ustawy Prawo pocztowe. Tym samym, matka skarżącego, w przypadku wyrażenia woli oddania pisma adresatowi, była osobą upoważnioną do odbioru wezwania sądowego od pracownika operatora pocztowego. Twierdzenie o braku umocowania matki skarżącego do odbioru pism jest tym bardziej niezrozumiałe, że jak wynika z akt sądowych, matka skarżącego odebrała w dniu 2 maja 2018 r. przesyłkę pocztową zawierająca postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi. Zdaniem Sądu, w świetle wskazanych okoliczności skarżący, uchybienie przez skarżącego terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi wynika tylko i wyłącznie z niedostatecznej dbałości o prowadzenie własnych spraw, w tym zainicjowanej sprawy sądowoadminsitarcyjnej. Wobec powyższego, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, Sąd odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.