II SA/Rz 421/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Powołał się na zasadność skargi, przytaczając na dowód tego wyroki Sądów Administracyjnych. Podał również sygnatury postanowień, w których Sądy przychylały się do wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na Skarżącym spoczywa obowiązek wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 to i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl ). Nie chodzi tu przy tym o przytoczenie treści przepisu, lecz wskazanie konkretnych faktów, które świadczyć będą o tym, że w stosunku do Skarżącego zachodzi jedna z opisanych w tym przepisie sytuacji. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego ( postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Dokonując oceny wniosku Sąd stwierdza brak podstaw do jego uwzględnienia. Skarżący we wniosku o wstrzymanie nie podał żadnych okoliczności, o których mowa w powołanym przepisie. Ograniczył się wyłącznie do argumentów przemawiających za zasadnością skargi oraz powołał postanowienia Sądów wstrzymujące wykonanie podobnych decyzji. W opozycji do twierdzeń Skarżącego wskazać należy, że na tym etapie postępowania Sąd nie ocenia skargi, a wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oceniany jest wyłącznie z punktu widzenia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zupełnie niezrozumiałym jest przywoływanie na poparcie wniosku postanowień innych Sądów. O wstrzymaniu wykonania decyzji decydują bowiem przesłanki oceniane z punktu widzenia konkretnej sprawy. Okoliczności przemawiające za pozytywnym rozpoznaniem wniosku innych podmiotów nie mają żadnego przełożenia na sytuację Skarżącego. Kolejnym argumentem uzasadniającym odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest fakt, że rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się Skarżący, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona bowiem w wyniku wykonania decyzji kwota pieniężna, w przypadku uwzględnienia skargi będzie podlegała zwrotowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11 "w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania". W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do tego by przyjąć, że wykonanie decyzji – przez zapłatę określonej w niej kwoty 12.000 spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.