II SA/Rz 427/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 6 marca 2007 r. sprawy ze skargi Z. M. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 539/04 uchylającego decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie odszkodowania z tytułu zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną I. wymierza Wojewodzie grzywnę w kwocie 2 477,23 zł /słownie: dwa tysiące czterysta siedemdziesiąt siedem złotych dwadzieścia trzy grosze/; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Z. M. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 427/06 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 539/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uwzględnił skargę Z. M. uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za grunt położony we wsi K., zajęty pod drogę publiczną powiatową nr [...] relacji [...]. Przyczyną uwzględnienia skargi była okoliczność, że już po złożeniu odwołania, ale w terminie określonym w art. 111 § 1 k.p.a. Z. M. złożyła do Starosty wniosek o uzupełnienie decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. "co do rozstrzygnięcia w przedmiocie zajęcia części parceli gruntowej [...] (droga polna) gm. kat. K. pod drogę publiczna powiatową nr [...] relacji [...] we wsi K.". Sąd wskazał, że jeśli strona w ustawowym terminie składa odwołanie i osobny wniosek o uzupełnienie decyzji co do rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 111 § 2 k.p.a. to odwołanie jest przedwczesne i wobec tego organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i 105 § 1 k.p.a. powinien umorzyć postępowanie odwoławcze, zaś akta sprawy powinien przekazać organowi I instancji w celu rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Pismem z dnia 1 marca 2006 r. Z. M. wezwała Wojewodę do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 września 2005 r. i załatwienia sprawy administracyjnej. Zaznaczyła, że do dnia sporządzenia pisma nie otrzymała kwoty 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego (zasądzonej przez Sąd) i nie doręczono jej decyzji Wojewody, która powinna być wydana w sprawie. W dniu 5 kwietnia 2006 r. Z. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Wojewody skargę na niezałatwienie przez ten organ sprawy w ustawowo przewidzianym terminie, na podstawie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca wniosła również o wymierzenie Wojewodzie grzywny w wysokości nie mniejszej niż czterokrotne przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 154 § 6 cyt. ustawy, a w przypadku, gdyby organ ten przed dniem przekazania Sądowi niniejszej skargi i akt administracyjnych wydał w sprawie decyzję – o wymierzenie mu grzywny w wysokości nie mniejszej niż dwukrotne przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w art. 154 § 6 cyt. ustawy. Wnioski dotyczą też orzeczenia przez Sąd obowiązku wydania decyzji administracyjnej w sprawie w ciągu 1 miesiąca od doręczenia akt z WSA oraz zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Z. M. wskazała, że wyrok Sądu z dnia 14 września 2005 r. został wykonany jedynie w pkt II dotyczącym zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, natomiast w kwestii wydania rozstrzygnięcia pozostał w bezczynności, ignorując tym samym wyrok Sądu i strony postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podając, że Z. M. otrzymała zwrot kwoty 200 zł jeszcze przed skierowaniem pisma z dnia 1.03.2006 r. wzywającego o wykonanie wyroku Sądu. Przyczyną natomiast niewydania decyzji była mnogość prowadzonych przez Wojewodę postępowań w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz liczne wizyty pełnomocnika skarżącej – W. K., które z uwagi na podnoszone przez niego często bezpodstawne zarzuty wydłużały postępowanie. Pełnomocnik ten wielokrotnie przeglądał akta i był powiadamiany o podejmowanych czynnościach, wiedział też, że w niedługim czasie zostanie wydana przez Wojewodę decyzja (została wydana 10 kwietnia 2006 r.). W replice na odpowiedź Wojewody Z. M. zauważyła, że przedmiotem jej skargi jest brak załatwienia w ustawowo przewidzianym terminie sprawy administracyjnej, nie zaś kwestia zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca oświadczyła, że W. K. był jej pełnomocnikiem jedynie przed organami administracji publicznej, nie zaś przez WSA w Rzeszowie, stąd mógł się wypowiadać wyłącznie w zakresie sprawy administracyjnej, a nie sądowoadministracyjnej. Podała też, że pełnomocnik oglądał akta sprawy jedynie raz – 13.03.2006 r., nie składał natomiast żadnych pisemnych zarzutów, co a zatem podane w odpowiedzi na skargę informacje są nieprawdziwe. Skarżąca uważa w związku z tym, że brak poszanowania praworządności i lekceważenie dobrych obyczajów powinny się spotkać ze stanowczą reakcją Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie oparta została na art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Przepis ten umożliwia wniesienie skargi wraz z żądaniem wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonuje wyroku sądu, a więc pozostaje w bezczynności po wyroku sądu uwzględniającym skargę na bezczynność lub po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie wydany został przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrok z dnia 14 września 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 539/04 uwzględniający skargę Z. M. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...], a w uzasadnieniu zawarł wyraźne wytyczne co do dalszego postępowania, wskazując na konieczność umorzenia postępowania odwoławczego w celu umożliwienia organowi I instancji rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Wyrok ten uprawomocnił się 3 listopada 2005 r., a akta administracyjne sprawy zostały zwrócone Wojewodzie w dniu 13 stycznia 2006 r. Okoliczności te Sąd ujawnił przeprowadzając dowód z akt sprawy o sygn. II SA/Rz 539/04. Wezwanie o wykonanie wyroku skierowane zostało przez skarżącą do Wojewody w dniu 1 marca 2006 r., a więc po przekazaniu organowi odpisu orzeczenia Sądu wraz ze stwierdzeniem prawomocności oraz akt sprawy. W tej sytuacji warunek formalny do wniesienia skargi został spełniony. Zestawienie przedstawionych wyżej okoliczności wskazuje jednoznacznie, że Wojewoda dopuścił się bezczynności po wydaniu przez Sąd wyroku z 14 września 2005 r. Stan bezczynności w sytuacji określonej w art. 154 § 1 P.p.s.a. ma bowiem miejsce wówczas, gdy organ w powtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo terminu określonego w ustawie nie rozpoznaje sprawy. Taki termin dla załatwienia sprawy w rozpatrywanym przypadku, kiedy Sąd uchylił decyzję organu II instancji i sprawa powróciła do etapu postępowania odwoławczego, wynika z art. 35 § 3 k.p.a. i wynosi 1 miesiąc. Akta administracyjne sprawy wskazują, że przed ich przesłaniem Sądowi, ale już po wniesieniu przez Z. M. skargi w dniu 5 kwietnia 2006 r., organ wydał decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze w dniu [...] kwietnia 2006 r. Z tą datą ustała więc bezczynność organu. Ta okoliczność nie może jednak spowodować odstąpienia przez Sąd od wymierzenia grzywny organowi w świetle art. 154 § 3 P.p.s.a., który wyraźnie stanowi, że wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Uprawnienia Sądu wynikające z art. 154 P.p.s.a. mają zatem charakter nie tylko dyscyplinujący, ale i represyjny. Biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie organ wykonał wyrok sądowy w kilka dni po wniesieniu skargi, Sąd uznał, że właściwym jest wymierzenie grzywny w wysokości jednokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, o którym mowa w art. 154 § 6 P.p.s.a. Kwota przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2006 r. została ogłoszona w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 13 lutego 2007 r. (M.P. Nr 12, poz. 125) i wynosi 2.477,23 zł. Z tych względów Sąd wymierzył grzywnę na podstawie art. 154 § 6 P.p.s.a. w wysokości 2.477,23 zł. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek skarżącej.