II SA/Rz 427/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekretarz sądowy Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2026 r. sprawy ze skargi O.O. na decyzję Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z dnia [...] stycznia 2025 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez O.O. (dalej: skarżąca/strona)  jest decyzja Komendanta Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej w Przemyślu z {...} stycznia 2025 r. nr {...}, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w {...} z 16 grudnia 2024 r. nr {...} o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości {...} zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2021 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.), dalej: u.t.d. a mianowicie za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdolność do ruchu drogowego. Jak wynika z akt sprawy 10 września 2024 r. funkcjonariusz Straży Granicznej w drogowym przejściu granicznym w {...} na kierunku przyjazdowym z {...} do Polski dokonał kontroli zespołu pojazdów: ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rej. {...} (PL) wraz z naczepą ciężarową marki [...] o numerze rej. {...} (PL). Kierujący pojazdem obywatel Ukrainy L.I. wykonywał międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy na podstawie okazanego wypisu z licencji nr {...} wydanej dla spółki "O" sp. z o .o. z siedzibą w {...}. Podczas kontroli stwierdzono, że ciągnik samochodowy marki [...] o numerze rej. {...} nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego wymaganego na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1251 ze zm.), dalej: p.r.d. Zgodnie z adnotacją zamieszczoną w dowodzie rejestracyjnym seria i nr {...} ważność badań technicznych ciągnika samochodowego upłynęła 23 sierpnia 2024 r. Kierowca nie okazał innego dokumentu potwierdzającego przebycie okresowego badania technicznego na ww. pojazd zakończonego wynikiem pozytywnym. Powyższe zostało potwierdzone w systemie teleinformatycznym CEPiK. Na okoliczność przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół kontroli drogowej wraz z załącznikami, który został podpisany przez kierowcę bez zgłoszenia zastrzeżeń. Komendant Placówki SG zakwalifikował naruszenie, jako naruszenie z lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.), dalej: u.t.d. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego okresowego badania technicznego. potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W celu ustalenia okoliczności naruszenia przepisów u.t.d. Komendant PSG w {...} , pismem z dnia 12 września 2024 r. skierowanym do Biura ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, zwrócił się z wnioskiem o wskazanie osoby zarządzającej transportem w firmie "O" spółka z o.o., ul.{...} . W odpowiedzi uzyskano informację, że osobą zarządzającą transportem w tej spółce na dzień 10 września 2024 r. była O.O. Wobec powyższego Komendant PSG w {...} 25 września 2024 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec O.O., o czym została ona skutecznie zawiadomiona z 2 października 2024 r. Pismem z 9 października 2024 r. skarżąca złożyła wyjaśnienia. Pismem z 6 listopada 2024 r. zawiadomiono skarżącą o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego. W odpowiedzi na pismo pełnomocnik skarżącej przesłał pismo z dnia 8 listopada 2024 r. stanowiące wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Decyzją z 16 grudnia 2024 r. nr 247/2024 Komendant Placówki SG nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości {...} zł. Karę nałożono na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. stosownie do którego zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z lp. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. organ wskazał na naruszenie przepisów polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (kara pieniężna w wysokości 200,00 zł). Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie do Komendanta Oddziału SG, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie w tym zakresie decyzji ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca podniosła, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia a naruszenie nastąpiło wskutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć - pojazd zmuszony był do postoju na terenie Ukrainy z powodu utrudnień w prowadzeniu działalności gospodarczej związanej z transportem drogowym, wynikających z działań wojennych na Ukrainie. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że spółka, w której skarżąca zajmuje stanowisko zarządzającego transportem nie miała możliwości poddania ciągnika samochodowego badaniom technicznym, ponieważ czas załadunku naczepy ciężarowej uległ przedłużeniu niezależnie od strony i w sposób niedający się przewidzieć. Czas załadunku był na tyle długi, że zakończył się po upływie ważności dotychczasowych badań technicznych. Powodem przedłużenia się czasu załadunku na terytorium Ukrainy i tym samym opóźnienia w przeprowadzeniu badań technicznych była długotrwała awaria zasilania elektrycznego, spowodowana atakiem rakietowym z terytorium Federacji Rosyjskiej. Przedstawione okoliczności zaistniały bez wpływu strony oraz były niemożliwe do przewidzenia. Pełnomocnik strony przytoczył orzeczenie o sygn. akt II GSK 76/20 z dnia 10 marca 2023 r. wskazujące, jego zdaniem, na zastosowanie przesłanki do umorzenia postępowania wobec zarządzającego transportem. Dodatkowo powołano się na pismo załączone do odwołania, które wystosował kontrahent z Ukrainy tj."F" . W ocenie skarżącej, w oparciu o art. 93 ust. 3 u.t.d., organ I instancji powinien podjąć decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w zw. z wystąpieniem okoliczności wyłączających odpowiedzialność zarządzającego transportem na podstawie art. 92c u.t.d. Zdaniem skarżącej organ dokonał błędnej subsumpcji przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: k.p.a. do przedmiotowej sprawy poprzez pominięcie art. 189f k.p.a. Podkreślono, że badania techniczne pojazdu zostały niezwłocznie przeprowadzone, co jest równoznaczne z zaprzestaniem naruszania prawa. Mając to na względzie organ I instancji powinien odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu. Po rozpatrzeniu odwołania, Komendant Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej, opisaną na wstępie decyzją z 27 stycznia  2025 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść przepisów znajdujących zastosowanie w sprawie wskazując, że organ I instancji prawidłowo przyjął, że podstawę materialnoprawną decyzji z dnia 16 grudnia 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej stanowił art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z lp. 15.1. załącznika nr 4 do u.t.d. organ wskazał na naruszenie przepisów polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego (kara pieniężna w wysokości 200,00 zł). Organ wyjaśnił, że "O" spółka z o.o. w okresie 25 sierpnia 2024 r. - 28 sierpnia 2024 r. miała możliwość wykonania okresowego badania technicznego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. {...} potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, z czego niestety nie skorzystała. Organ podkreślił, że obowiązek dopilnowania terminowego przeprowadzenia badań technicznych pojazdów spoczywał nie tylko na właścicielu pojazdu, ale także na osobie wykonującej obowiązki zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie przewoźnika, czyli skarżącej. Organ odwoławczy wskazał, że po zakończeniu pierwszego zlecenia transportowego (powrocie zespołu pojazdów w dniu 25 sierpnia 2024 r. na teryt. RP) a przed rozpoczęciem drugiego zlecenia transportowego w dniu 28 sierpnia 2024 r. nie dopilnowano w przedsiębiorstwie formalności związanych z przeglądem technicznym pojazdów. W związku z powyższym należało uznać, że zarządzająca transportem – O.O. nie wywiązała się ze swoich obowiązków, ponieważ skontrolowany przewóz drogowy wykonywany był już pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Wobec nieposiadania ważnego aktualnego badania technicznego przez ciągnik samochodowy, przewóz w dniu kontroli był wykonywany z naruszeniem przepisów m.in. art. 81 ust. 1, 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm. - zwanej dalej p.r.d.), § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie kontroli ruchu drogowego z dnia 5 listopada 2019 r. (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2141 z późn. zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że obowiązek dopilnowania terminowego przeprowadzenia badań technicznych pojazdów spoczywa nie tylko na właścicielu pojazdów, ale także na osobie wykonującej obowiązki zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie przewoźnika. Osoba zarządzająca transportem jest zobowiązana znać formalności związane z przeglądem technicznym pojazdów, co wynika z pkt 3 części G załącznika nr I do rozporządzenia (WE)1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26 WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51 z poźn. zm.) Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 92c ust. 1 u.t.d., gdyż warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie, ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu na powstanie naruszenia. Organ podkreślił, że na skarżącej spoczywał obowiązek sprawowania rzeczywistego i stałego (ciągłego) nadzoru nad operacją transportową realizowaną przez kierowcę, czego w rozpoznawanej sprawie zabrakło, nie mówiąc już o samym pominięciu przez skarżącą faktu, że do wykonania przewozu drogowego z teryt. RP na Ukrainę wykorzystany został ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej.{...}, dla którego ważność badań technicznych upłynęła już z dniem 23 sierpnia 2024 r. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189f k.p.a., dotyczący odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, albowiem przepis art. 92c u.t.d. jako odrębny w relacji do przepisów działu IVa k.p.a. reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f k.p.a. Zaznaczono  również, że waga naruszenia prawa nie była znikoma, bowiem wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego jest najpoważniejszym naruszeniem (5.1 NN) zgodnie   z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającym załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8). W skardze do tut. Sądu na decyzję organu odwoławczego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz u zasądzenie koszów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: 1. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności poprzez niekierowanie się zasadami proporcjonalności w prowadzonym postępowaniu, 2. art. 81 k.p.a. poprzez nieumożliwienie wypowiedzenia się co do dowodów wskazanych w postępowaniu odwoławczym; 3. art. 189f § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy wystąpiły ku temu przesłanki, natomiast przepisy art. 189f § 1 - 3 k.p.a. o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej mają zastosowanie niezależnie od art. 92c ust.1 u.t.d. nie stanowią lex specialis do art. 189f § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej konieczność zapłaty kary jest nieproporcjonalną konsekwencją naruszenia wobec braków negatywnych skutków tego naruszenia i niezwłocznego ich usunięcia. Skarżąca wyjaśniła, że niezwłocznie po stwierdzeniu przez organ nieprawidłowości przeprowadziła niezbędne czynności zmierzające do usunięcia naruszenia, to jest wykonała badania techniczne pojazdu marki [...] o nr rej: {...}, usuwając tym samym naruszenie. Ponadto podkreśliła, że mimo wystąpienia naruszenia nie naruszyło ono w żaden sposób bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego, które jest dobrem prawnie chronionym przez przepisy dotyczące przeprowadzenia badań technicznych pojazdu oraz pozostałych przepisów u.t.d. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł   o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Organ nie naruszył prawa procesowego podczas prowadzenia postępowania dowodowego, jak także zastosował je prawidłowo podczas oceny zgromadzonych dowodów i ustalania stanu faktycznego. Konsekwencją dokonania takich właśnie ustaleń faktycznych było prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego, zarówno co do podstaw orzeczenia wobec aktualnie skarżącej O.O. kary administracyjnej, jak także odnośnie przepisów pozwalających ( bądź nakazujących) na nie orzekanie takiej kary. Fakty w tej sprawie wątpliwości nie budzą i wynikają z protokołu kontroli i dołączonych do nich dokumentów z czynności przeprowadzonych przez funkcjonariuszy organu I instancji - Komendanta Placówki Straży Granicznej w {...} Z "O" spółka z o.o. I.L. nie okazał do kontroli drogowej dowodu rejestracyjnego pojazdu - ciągnika siodłowego marki [...] zawierającego ważne badanie techniczne pojazdu i dopuszczenie go do ruchu. Ważność poprzedniego badania technicznego upłynęła 23 sierpnia 2025 r. Organy ustaliły też, że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie "O" sp. z o.o. z siedzibą w {...} jest O.O. W związku z dopuszczeniem się naruszenia przepisów opisanego pod Lp15.1 załączniki nr 4 do u.t.d, została nałożona kara w wysokości {...} złotych. Kara taka nie jawi się jako nieproporcjonalna do popełnionego deliktu administracyjnego, zaś w sprawie nie zachodziły okoliczności nakazujące nie wszczynanie lub umorzenie postępowania opisane w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zarzut nieproporcjonalności kary jest o tyle nietrafny, że wysokość kary wynika wprost z przedstawionego w decyzji załącznika nr 4 do u.t.d. Jak wynika z punktu 15. 1 tego załącznika w przypadku wykonywania transportu drogowego pojazdem nie posiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego kara wynosi 200 złotych. Kara ta jest zatem ustalona na drodze ustawowej w sposób jednoznaczny. Organ nie dysonuje możliwością jej miarkowania. Nie występują widełki w ramach których mogły precyzować jej wysokość. W przypadku stwierdzenia takiego wykroczenia wysokość kary określona jest sztywno. Nie występowały także przesłanki do nie wszczynania postępowania w przedmiocie ukarania lub jego umorzenia w myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przepis ten przewiduje obligatoryjne umorzenie postepowania lub odstąpienie od jego wszczęcia w przypadku gdy zrealizowane zostaną okoliczności wskazane w pkt 1-3 . Chodzi tutaj o okoliczności kiedy podmiot odpowiedzialny nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć ( pkt 1 ). Organ w tym zakresie prawidłowo rozważył okoliczności sprawy i słusznie doszedł do przekonania, że sytuacja taka nie występuje. Organ prześledził bowiem poruszanie się tego pojazdu w okresie, kiedy nie posiadał on ważnych badań technicznych i stwierdził, że zanim doszło do wyjazdu na Ukrainę ( kiedy badania utraciły już ważność ) pojazd znajdował się przez kilka dni na terenie RP, a zatem obowiązkowe badania techniczne pojazdu mogły zostać przeprowadzone. Jednocześnie odpowiedzialna za to osoba zarządzająca transportem czyli O.O. miała możliwość i ciążył na niej prawny obowiązek takiego kontrolowania wymogów stawianych pojazdom wykorzystywanym do wykonywania transportu, aby przeprowadzić badanie we właściwym terminie. Brak badań nie był następstwem okoliczności nagłych, których nie dało się przewidzieć czy też im zapobiec. Tylko nieprawidłowa eksploatacja tego pojazdu przez użycie go do wykonywania nim międzynarodowych przewozów drogowych już po wygaśnięciu ważności badania technicznego spowodowała, że doszło do naruszenia opisanego powyżej przepisu. Za taki stan rzeczy odpowiedzialność ponosi skarżąca. To na osobie zarządzającej transportem ciąży obowiązek kontrolowania wypełniania co do wszystkich pojazdów wykorzystywanych w firmie przewozowej wymogów formalnych dopuszczenia pojazdów do ruchu. Skarżąca nie wypełniła swojego obowiązku i w tym zakresie organ nie naruszył prawa nakładając na nią karę. Nie było podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Nie zaistniały również okoliczności z art. 92c ust.1 pkt 2 i 3 u.t.d. Samo postępowanie zostało przeprowadzone przez organy prawidłowo. Skarżąca została przez organ poinformowana o wszczęciu postępowania, jak także skierowano do niej pismo o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Skutkiem tego pisma było złożenie wniosku o umorzenie postępowania. Nie jest zatem prawdziwe twierdzenie podniesione w skardze, że strona nie mogła się wypowiedzieć co do okoliczności sprawy, a zatem fakty ustalone w postępowaniu nie mogą zostać uznane za udowodnione. Jednocześnie nie było podstaw do kierowania osobnego pouczenia do skarżącej w postępowaniu odwoławczym bowiem w tym postępowaniu nie zgromadzono żadnych dowodów i ograniczyło się ono jedynie do wystarczająco zgromadzonych dowodów przez organ I instancji. Stąd też zarzuty dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania, jak też związane z brakiem kierowania się przez organy zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej nie zasługują na uwzględnienie. W końcu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisu art. 189f § 1 k.p.a. Zarzut ten jest całkowicie chybiony. Przepis ten nie ma bowiem zastosowania w postępowaniu toczącym się w przedmiocie wymierzenia kary na podstawie przepisów u.t.d. Przepis art. 189a § 2 k.p.a. stanowi bowiem, że przepisów działu IVa nie stosuje się w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1)przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2)odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3)terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4)terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5)odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6)udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej. Orzecznictwo sądów administracyjnych wykształciło w tym zakresie jednolitą linię sprowadzającą się do wyrażenia poglądu, że przepis art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. bezpośrednio wyłącza stosowanie przepisów działu IVa k.p.a., jeżeli w przepisach odrębnych uregulowano zagadnienie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Ponieważ przepisy art. 92b i 92c u.t.d. mają charakter odrębny w zakresie uregulowania powyższego zagadnienia, dlatego należy przyjąć, że możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. jest wyłączona. Taka sytuacja wystąpiła w sprawie niniejszej, gdzie u.t.d. zawiera przesłanki odstąpienia od prowadzenia postępowania lub jego umorzenia, co wyklucza reakcję administracyjnoprawną na zaistniałe delikty.( por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2025 r.; II GSK 162/25, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 20 września 2018 r. sygn. II SA/Rz 189/18, wyroku NSA z dnia 28 września 2021 r. sygn. II GSK 248/21 czy wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2024 r. sygn.. II GSK 1560/23). Przepis art. 189f § 1 k.p.a. nie znajdzie zatem zastosowania w postępowaniu aktualnie kontrolowanym i brak jest odstaw do tego, aby rozważać przesłanki odstąpienia od wymiaru kary w nim zawarte. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ nie naruszył prawa, w związku z czym skarga, w myśl art. 151 p.p.s.a., musiała ulec oddaleniu.