II SA/Rz 428/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2019 r. sprawy ze skargi H. G. i J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. II SA/Rz 428/19 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi H.G. i J.G. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2016 r. nr [...] dotycząca umorzenia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że B.B. (inwestor) na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego przez Urząd Miasta w [...] decyzją z [...] czerwca 1988 r. ([...]) wybudowała budynek gospodarczy o wymiarach 5,50 x 5,40 m zlokalizowany w granicy działek ewid. nr 3608/2 i 5920, ze ścianą oddzielenia ppoż. bez otworów i stropodachem skierowanym na własną działkę. W 1988 r. dokonano dodatkowo rozbudowy budynku o część garażową o tej samej murowanej konstrukcji na długości 4,68 m, a w 1991 r. rozbudowano istniejący budynek gospodarczo - garażowy na długości 7,16 m o wiatę garażową konstrukcji stalowej obudowaną płytami ocieplonymi, użytkowaną obecnie jako budynek gospodarczo - garażowy. W 2012 r. budynek w części murowanej został uszkodzony przez pożar i na podstawie zgłoszenia do Starosty [...] z [...] kwietnia 2012 r. ([...]) wykonano remont konstrukcji dachu i pokrycia. Budynek przylega w części konstrukcji stalowej do ściany murowanej pełnej budynku gospodarczego na działce sąsiedniej nr 5920, spełniającej wymogi ściany ochrony przeciwpożarowej oraz posiada dach z pokryciem niepalnym z blachy stalowej ocynkowanej. W wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie samowolnej rozbudowy budynku garażowo – gospodarczego na działce nr 3608/2 w L., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że z uwagi na okres wykonania robót budowlanych, w sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Organ oceniał, czy nie zachodzą okoliczności nakazania rozbiórki określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Wskazał, że w okresie rozbudowy budynku gospodarczo - garażowego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który dopuszczał budowę tego rodzaju obiektów (MPZP osiedla "[...]", Dz. Urz. WRN Nr [...] z [...] października 1977 r.) Nadto inwestor przedłożył decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z [...] września 2015 r. umożliwiającą rozbudowę budynku gospodarczo – garażowego oraz ocenę techniczną stanu budynku gospodarczo – garażowego wraz z inwentaryzacją wykonanych robót budowalnych, potwierdzających że obiekt jest w odpowiednim stanie technicznym i nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia lub niedopuszczalnego pogorszenia warunków dla otoczenia. W tej sytuacji PINB uznając, że nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu oraz do nakładania obowiązków wynikających z art. 40 u.P.b. z 1974 r., decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...] – wydaną m.in. na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: U.P.b. z 1994 r.), art. 42 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm., dalej: u.P.b. z 1974 r.), po rozpatrzeniu wniosku inwestora z 29 września 2015 r. – udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowy budynku garażowo – gospodarczego z przeznaczeniem na cele gospodarcze i garażowe dla potrzeb własnych inwestora, o pow. rozbudowy 60,03 m², zlokalizowanej na działce nr 3608/3 w L., przy granicy z działkami nr 5920 i 3608/2. Odwołanie od tej decyzji złożyli H.G. i J.G. zarzucając stronniczość organu I instancji i podejmowanie działań na korzyść inwestora. Wskazali, że w budynku którego dotyczy postępowanie legalizacyjne, prowadzona jest działalność gospodarcza w formie warsztatu samochodowego. Jest to działalność uciążliwa i niebezpieczna dla ludzi i środowiska. Odwołujący podnieśli szereg zarzutów, w tym nieprawidłowe wyliczenie powierzchni rozbudowy, brak odniesienia się do wymaganej prawem odległości otworu drzwiowego od granicy z ich działką oraz otworów okiennych w dachu budynku konstrukcji stalowej. Zaznaczyli, że w decyzji Burmistrza wskazano linię rozbudowy w granicy z działką nr 5920 i 5919/4, a nie w granicy z ich działką nr 3608/2. Przedstawiona ocena techniczna odnosi się wyłącznie do ścian zewnętrznych budynku, brak odniesienia do konstrukcji drewnianej dachu bez stropu betonowego w części murowanej. W ich ocenie błędnie ustalono datę rozbudowy, która miała miejsce po lutym 1996 r., a nie w latach 1991-1992. Zakwestionowali także prawdziwość wydanego w 1988 r. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - garażowego o wym. 5,50 x 5,40 m, nigdy bowiem nie otrzymali zawiadomienia o wydanym pozwoleniu i nie wyrażali zgody na taką budowę. WINB - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2098 ze zm., dalej: Kp.a.) - wskazaną na wstępie decyzją z [...] marca 2016 r. uchylił w całości decyzję PINB i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. Podzielając ustalenia organu I instancji w zakresie stanu faktycznego organ odwoławczy jako prawidłowe ocenił stanowisko, że przedmiotowy budynek został rozbudowany w 1988 r. o część murowaną i w 1991 r. o część konstrukcji stalowej. W jego ocenie, organ I instancji nie przekroczył granicy swobodnej oceny dowodów w tym zakresie i zasadnie zastosował przepisy u.P.b. z 1974 r. W dalszej części WINB cytując treść art. 37, art. 40 i art. 42 tej ustawy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 uzasadniające wydanie nakazu rozbiórki. W obowiązującym w dacie rozbudowy budynku MPZP obszar działki 3608/3 określony został jako tereny projektowanej zabudowy indywidualnej i bliźniaczej, adaptacja istniejącej zabudowy. Zabudowa bez podpiwniczenia. I etap realizacji. Nadto B.B. legitymuje się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z [...] września 2015 r. ustalającą warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne: rozbudowa budynku garażowo - gospodarczego na działce nr 3608/3 położonej przy ul. [...] w L. Rozbudowa budynku jest więc zgodna z obowiązującymi na terenie inwestycji uregulowaniami z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Nie narusza także obowiązujących obecnie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) w zakresie odległości od innych budynków na tej samej działce oraz od granic działek sąsiednich między budynkami. Spełnia wymagania z § 12 ust. 2 tego rozporządzenia, a decyzja o warunkach zabudowy z 7 września 2015 r. dopuszcza usytuowanie bezpośrednio przy granicy z działką nr ewid. 5920 i 5919/4. Nadto z przedłożonego przez B.B. orzeczenia technicznego wynika, że budynek gospodarczo - garażowy nie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia albo nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Brak było także podstaw do nakazania wykonania określonych robót naprawczych na podstawie art. 40 u.P.b. z 1974 r. WINB uznał natomiast, że wbrew stanowisku organu I instancji, brak było uzasadnienia do zastosowania art. 42 u.P.b. z 1974 r. Udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego na podstawie tego przepisu jest uzasadnione tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego zobowiąże inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego do dokonania określonych zmian lub przeróbek w tym obiekcie w myśl art. 40. Taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła, dlatego decyzja organu I instancji powinna zostać uchylona, a postępowanie w tym zakresie umorzone. Odnosząc się do zarzutów odwołania WINB zaznaczył, że kwestionowana powierzchnia rozbudowy ujmuje rozbudowę zadaszenia z blachy stalowej z wrotami stalowymi i przy uwzględnieniu grubości płyt ocieplających rozbudowana część budynku w konstrukcji stalowej wynosi 61,67 m². Jako nieuzasadnione organ ocenił wątpliwości odwołujących co do prawdziwości pozwolenia na budowę z [...] czerwca 1988 r., gdyż są oni wymienieni w rozdzielniku tej decyzji jako strony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie H.G. i J.G. – reprezentowani przez pełnomocnika (radcę prawnego) r. - wnieśli o uchylenie w całości decyzji WINB wraz z poprzedzającą ją decyzją PINB i zasądzenie kosztów sądowych wg norm przepisanych. Decyzji WINB zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i brak podjęcia czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie ustalenia okresu rozbudowy budynku gospodarczo -garażowego zlokalizowanego na działce 3608/3 w L. przy granicy z działkami 5920 i 3608/2, jego prawidłowej powierzchni, wymaganej prawem odległości otworu drzwiowego od granicy ich działki oraz otworów okiennych w dachu budynku konstrukcji stalowej (którymi wypuszczane są opary po lakierowaniu), kwestii zagrożeń pożarowych oraz wymaganych przepisów ochrony środowiska dotyczących przedmiotowej rozbudowy w kontekście przeznaczenia budynku (warsztat samochodowy). Skarżący podnieśli dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i bezkrytyczne uznanie za wiarygodne zeznań świadków i inwestora, z pominięciem zeznań i dowodów przedstawionych przez nich. Zarzucili nadto naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia przepisów ustawy u.P.b. z 1974 r. w sytuacji, gdy z przedstawionych przez nich materiałów wynika, że zastosowanie powinna znaleźć ustawa P.b. z 1994 r. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie z przyczyn które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. WSA w Rzeszowie wyrokiem z 10 stycznia 2017 r. II SA/Rz 647/16 oddalił skargę H.G. i J.G. na decyzję WINB z [...] marca 2016 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że kontrolując zaskarżoną decyzję nie stwierdził, by przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zdaniem Sądu, WINB trafnie wskazał, że przepis art. 42 u.P.b. z 1974 r. znajduje zastosowanie tylko w przypadku wcześniejszego wydania decyzji na podstawie art. 40 tej ustawy, wyjaśniając jednocześnie, że umorzenie postępowania (art. 105 § 1 K.p.a.) w sprawie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego lub jego rozbudowy oznacza, iż popełnione naruszenie zostaje zalegalizowane i obiekt może być legalnie użytkowany. Powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. I OPS 2/13 WSA wskazał, że przepisy u.P.b. z 1974 r. nie przewidywały ani obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, ani innych aktów legalizujących samowolę. Wyjaśnił, iż według ustaleń organów obu instancji, przedmiotowy budynek (na którego budowę inwestor posiadał pozwolenie na budowę z [...] czerwca 1988 r.) został rozbudowany w 1988 r. o część murowaną o wymiarach 4,68 x 6,50 m i w 1991 r. o wiatę garażową o konstrukcji stalowej obudowaną płytami o wymiarach 7,16 x 6,50 m, na którą to rozbudowę inwestor nie posiada żadnych dokumentów. Ustalenia te, wbrew zarzutom skargi, nie są dowolne i znajdują wsparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym (m.in. zeznaniach świadków). W świetle jego analizy i oceny, Sąd nie znalazł powodów do przypisania organom zaniedbania obowiązków procesowych, w szczególności naruszenia reguły wyrażonej w art. 7 K.p.a., jak również reguł dotyczących postępowania dowodowego (art. 75 i nast. K.p.a.). Odmiennych od powyższych ustaleń swych twierdzeń dotyczących terminu przedmiotowej rozbudowy skarżący w istocie nie udokumentowali, bowiem przedłożony przez nich w postępowaniu administracyjnym jedynie szkic polowy, jak ustalił organ I instancji (uzyskując informację pisemną Starosty L. z [...] listopada 2015 r.) jest podstawą do ujawnienia budynków na mapie zasadniczej i ewidencyjnej w obrębie działek nr 5920 i nr 5921, natomiast budynki na sąsiedniej działce nr 3608/3 nie były objęte pomiarem. Żadnych innych dowodów na powyższą okoliczność skarżący nie przedłożyli, ani też nie wnioskowali o ich przeprowadzenie. Skoro zatem samowolna rozbudowa zaistniała przed 1 stycznia 1995 r., to jej ocena prawna została prawidłowo dokonana na podstawie u.P.b. z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 u.P.b. z 1994 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli H.G. i J.G., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie koszów postępowania. NSA wyrokiem z 3 kwietnia 2019 r. II OSK 1258/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie, zasądzając od WINB solidarnie na rzecz H.G. i J.G. kwotę 750 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W ocenie NSA skargę kasacyjną należało uwzględnić z uwagi na zasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., stosownie do którego uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach nie jest wadliwe, o ile to te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r. FSK 2633/04). Art. 141 § 4 P.p.s.a. zobowiązuje bowiem sąd do rozważenia w uzasadnieniu orzeczenia wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy, a zatem do zarzutów istotnych. Brak natomiast powołania lub zajęcia stanowiska przez Sąd w stosunku do zarzutów wprawdzie podniesionych w skardze, ale nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia, nie może być traktowany jako uchybienie określone w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sprawy administracyjnej wraz z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami, ale i akta sądowe. W niniejszej sprawie skarżący do skargi przedłożyli dowód ze zdjęć uzyskanych z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, poświadczone za zgodność. Zdjęcia lotnicze wykonane [...] czerwca 1997 r., [...] września 2002 r. i [...] kwietnia 2009 r. mają zdaniem H. i J.G. przedstawiać budynek gospodarczo - garażowy będący przedmiotem postępowania i świadczyć o tym, że rozbudowa budynku nastąpiła po 1995 r. W sprawie jest to bardzo istotne, bowiem od tego czy samowolna rozbudowa budynku garażowego powstała po 1 stycznia 1995 r. czy też przed tą datą uzależnione jest, jakie w sprawie mają zastosowanie przepisy prawa, czy do legalizacji obiektu budowlanego mają zastosowanie przepisy u.P.b. z 1974 r. czy z 1994 r. Skarżący kasacyjnie konsekwentnie podają późniejszą datę rozbudowy niż inwestor i pozostali zeznający w sprawie świadkowie. Zatem istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają nadal niewyjaśnione i są sporne. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu wojewódzkiego zawartym w uzasadnieniu wyroku, że skarżący żadnych dowodów dotyczących terminu powstania rozbudowy budynku gospodarczo - garażowego nie przedłożyli. Brak odniesienia się do załączonych do skargi zdjęć stanowi uchybienie przepisowi art. 141 § 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 934, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Kontrolą Sądu objęta jest reformatoryjna decyzja WINB z [...] marca 2016 r. wydana w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., którą organ ten - po uchyleniu decyzji PINB z [...] grudnia 2015 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowy o pow. 60,03 m² budynku garażowo – gospodarczego z przeznaczeniem na cele gospodarcze i garażowe dla potrzeb własnych inwestora na działce nr 3608/3 w L. - umorzył zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. w całości postępowanie organu I instancji. Decyzja WINB była już przedmiotem sądowej kontroli; w jej następstwie NSA wyrokiem z 3 kwietnia 2019 r. uchylił oddalający skargę wyrok WSA z 10 stycznia 2017 r. Jak powód uchylenia Sąd II instancji wskazał niewyjaśnione, a istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy stanu faktycznego związane z ustaleniem, czy samowolna rozbudowa budynku garażowego miała miejsce przed czy po 1 stycznia 1995 r., co warunkuje zastosowanie u.P.b. odpowiednio z 1974 r. bądź z 7 lipca 1994 r. Na mocy art. 190 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Stwierdzone uchybienia w ocenie NSA mają związek z brakiem odniesienia się przez WSA do załączonych do skargi zdjęć. Po ponownym zbadaniu sprawy w kontekście powyższych wytycznych WSA doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż przedłożone przez skarżących wraz ze skargą zdjęcia lotnicze z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej – wykonane [...] czerwca 1997 r., [...] września 2002 r. i [...] kwietnia 2009 r. – stanowią okoliczności faktyczne, których uwzględnienie może mieć istotny znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. U podstaw bowiem wcześniejszych decyzji organów administracji i wyroku WSA z 10 stycznia 2017 r. znalazły się – oparte w głównej mierze na zeznaniach świadków - ustalenia, że z uwagi na okresy rozbudowy przedmiotowego budynku, tj. 1988 i 1991 r., związana z tym samowola budowlana podlega ocenie przez pryzmat u.P.b. z 1974 r., co biorąc pod uwagę stan techniczny budynku, pozwala na jego legalizację. Skarżący od samego początku postępowania konsekwentnie prezentowali stanowisko odmienne, wg którego do rozbudowy doszło w okresie późniejszym (po lutym 1996 r.), a więc już pod rządami u.P.b. z 1994 r. Przedłożonemu przez nich na etapie postępowania administracyjnego szkicowi polowemu tak organy nadzoru budowlanego jak i WSA przy wydawaniu wyroku z 10 stycznia 2017 r. nie dały wiary, opierając się na informacji Starosty L. z [...] listopada 2015 r., że był on podstawą do ujawnienia budynków na mapie zasadniczej i ewidencyjnej tylko w obrębie sąsiednich działek nr 5920 i 5921, natomiast budynki na działce nr 3608/3 nie były objęte pomiarem. Zgodnie z twierdzeniem skarżących, na zdjęciu z [...] czerwca 1997 r. widoczne jest, że na ten dzień budynek nie był jeszcze rozbudowany; w miejscu, w którym obecnie znajduje się dobudowana część, widoczne jest drzewo. Porównanie tego stanu z kolejnym zdjęciem wskazuje, że pomiędzy 1997 r. a 2002 r. dobudowana została część konstrukcji metalowej o wymiarach 7,16 x 6,5 m, kryta blachą, wyższa i szersza od dotychczasowego budynku konstrukcji murowanej. Zdjęcie z 2009 r. pokazuje natomiast, że budynek został rozbudowany na całej długości oraz wyrównany szerokością i długością z przylegającym budynkiem. Zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę, mimo że opisane zdjęcia ujawnione zostały już na etapie postępowania sądowego a ich istnienie nie było wiadome przed wydaniem decyzji w sprawie, nie mogą zostać pominięte; jak wskazano w wydanym w sprawie wyroku NSA, aktami sprawy są akta sprawy administracyjnej wraz z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami, ale i akta sądowe (nie można przy tym nie zauważyć, że skarżący już na etapie postępowania administracyjnego sugerowali konieczność poczynienia ustaleń co do istnienia w zasobie geodezyjnym dokumentacji fotograficznej). Zdjęcia te uprawdopodabniają stanowisko prezentowane przez skarżących, aczkolwiek zwrócenia uwagi wymaga jednocześnie, że najważniejsza dla opisanych okoliczności fotografia z 1997 r. jest zdecydowanie gorszej jakości od pozostałych, co utrudnia jej analizę co do przedmiotu postępowania. Nie przesądzając wyniku tego postępowania, materiał dowodowy na którym oparte zostały dotychczasowe decyzje i wyrok WSA z 10 stycznia 2017 r., wymaga więc ponownej całościowej weryfikacji, uzupełnienia i oceny. Co do przedstawionych zdjęć, ich ocena powinna zostać poprzedzona jednoznacznym potwierdzeniem obszaru (miejscowości) którego dotyczą (na odwrocie zdjęć znajdują się adnotacje wskazujące oprócz daty wykonania i skali tylko oznaczenie nr arkusza i szeregu) oraz nie budzącą wątpliwości identyfikacją nieruchomości na której położony jest związany z przedmiotem postępowania budynek (numer działki, oznaczenie ulic). Zasadnym byłoby również ustalenie, czy biorąc pod uwagę datę budowy pierwotnego budynku gospodarczego (1988 r.), jest to pełny dostępny materiał fotograficzny z okresu mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponieważ może mieć to istotny wpływ na wynik sprawy, skutkuje to koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji WINB i poprzedzającej ją decyzji PINB jako przedwczesnych i wydanych z naruszeniem przepisów prawa procesowego zobowiązujących organy do wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 7 K.p.a.), wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) oraz dokonania oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.). Stosownie do powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.