II SA/Rz 43/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 września 2009 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5-18% -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO / uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2007 r., [...] odmawiającą E. – A. K. udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % - 18 % zawartości alkoholu /z wyjątkiem piwa/ z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży. Równocześnie SKO umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przyjęte rozstrzygnięcie było skutkiem prowadzenia postępowania w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia poza miejscem sprzedaży z naruszeniem prawa. W ocenie SKO odwołujący ubiegał się o przyznanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wraz z innym przedsiębiorcą – R. B. prowadzącym sklep "D.". Ponieważ w ramach limitu punktów sprzedaży napojów alkoholowych określonych uchwałą Rady Gminy dostępne było tylko jedno uprawnienie do sprzedaży tego typu produktów, to organ udzielający zezwolenia nie mógł rozdzielić wniosków obu przedsiębiorców i uczynić ich przedmiotem odrębnego postępowania, a tym samym nie mógł orzekać w oddzielnych decyzjach o przyznaniu zezwolenia R. B. i odmowie takiego uprawnienia A. K. W ocenie SKO działanie takie jest naruszeniem art. 62 k.p.a., nosi znamiona naruszenia istotnego, skutkującego nieważnością decyzji ostatecznej. Ponieważ w postępowaniu odwoławczym organ nie może zastosować art. 156 § 1 k.p.a., to jedynym możliwym i podobnym rozstrzygnięciem w zakresie skutku prawnego jest uchylenie decyzji i umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji. Jednocześnie SKO wskazało, że w sprawie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu 4,5 % - 18 % do spożycia poza miejscem sprzedaży Wójt Gminy powinien prowadzić jedno postępowanie w stosunku do obu ubiegających się o zezwolenie podmiotów. Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodził się R. B. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił decyzji SKO naruszenie przepisów postępowania, art. 62 k.p.a., przez przyjęcie, że w sprawie objętej skarżoną decyzją Wójt Gminy był zobligowany do łącznego rozpatrzenia obu wniosków. Wskazując na to naruszenie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, o utrzymaniu w mocy decyzji Wójta Gminy z dnia [...] września 2007 r. [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w razie nieobecności skarżącego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z istoty sądowej kontroli rozstrzygnięć administracyjnych wynika, że Sąd bada zgodność zaskarżonej decyzji z obowiązującymi przepisami. W świetle tych regulacji skarżona decyzja nie narusza prawa, zatem skarga podlega oddaleniu. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że skarżący mógł skutecznie wnieść skargę, gdyż decyzja objęta postępowaniem odwoławczym została doręczona R. B. i z tego choćby faktu skarżący ma interes prawny w kwestionowaniu rozstrzygnięcia podjętego tym aktem. Przyznanie formalnej możliwości kwestionowania decyzji SKO nie jest jednak równoznaczne z podzieleniem jej argumentacji. Istotą sporu między stronami postępowania sądowego jest sposób rozumienia treści art. 62 k.p.a. W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał poprawnej wykładni tego przepisu. Nie można zgodzić się z argumentacją skargi, zgodnie z którą treść art. 62 k.p.a. wskazuje jednoznacznie, że stosowanie tej normy prawnej pozostawione jest uznaniu organu administracyjnego, który prowadzi postępowanie. Zdaniem Sądu pogląd taki jest błędny. Treść art. 62 k.p.a. nie jest normą uznaniową. Posłużenie się w niej pojęciem, "może" nie wskazuje na swobodę działania organu, ale potwierdza możliwość prowadzenia jednego postępowania w stosunku do więcej niż jednej strony. Stanowisko Sądu znajduje uzasadnienie w doktrynie i judykaturze. Przepis art. 62 k.p.a. znajduje zastosowanie zawsze, gdy spełnione są następujące przesłanki; a) prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego, b) mają tę samą podstawę prawną, c) w każdej ze spraw jest właściwy ten sam organ. W rozpoznawanej przez Sąd sprawie, te kryteria występują, zatem konieczność łącznego rozpoznania wniosków, o przyznanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dla skarżącego i A. K. – "E." jest oczywista. W orzecznictwie problem ten został jednoznacznie przesądzony w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 1993 r., SA/Wr 1408/92, OSP nr 12/1994, poz. 233 z glosą Z. Kmieciaka. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że w przypadku, gdy o udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w jednym wolnym punkcie sprzedaży ubiegają się dwie lub więcej osób, obowiązkiem organu wydającego zezwolenie jest skorzystanie z art. 62 k.p.a. i prowadzenie jednego postępowania dotyczącego wniosków tych stron, a zwłaszcza doręczenie stronom wszystkich wydanych w takim postępowaniu rozstrzygnięć. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.