II SA/Rz 43/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 maja 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [....] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - skargę oddala - Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] (dalej: "Stowarzyszenie", "strona skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy w dniu 23 grudnia 2019 r. Stowarzyszenie zwróciło się do organu I instancji z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie: "Jakie koszty poniosła Gmina [...] w ramach zorganizowanego w dniu [...] lipca 2019 roku koncertu pt. [...]". Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Prezydent, działając na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 2176; dalej: "u.d.i.p."), art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 1913; dalej: "u.z.n.k.") oraz art. 104 i 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735; dalej: "K.p.a.") odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej z uwagi na fakt ochrony informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa T. S.A. z siedzibą w [...] ( dalej [...] lub [...]). W uzasadnieniu decyzji Prezydent podał, że w dniu 21 lutego 2020 r., pismem nr [...] została udzielona odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez udostępnienie skanów faktur VAT poszczególnych kosztów poniesionych przez Gminę na organizację wydarzenia, z pominięciem kosztu poniesionego w związku z wykonaniem umowy z T. S.A., ze względu na zastrzeżenie zapisów umowy klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa. W tym zakresie organ I instancji trzykrotnie wydawał decyzję odmowną: w dniu [...] maja 2020 r., w dniu [...] października 2020 r. oraz w dniu [...] lutego 2021 r., ponieważ wydane decyzje były następnie uchylane w wyniku wnoszonych od nich odwołań, decyzjami Kolegium kolejno: z dnia [...] czerwca 2020 r., z dnia [...] października 2020 r. oraz z dnia [...] marca 2021 r. Następnie Prezydent wskazał, że Stowarzyszenie posiada już dane dotyczące poszczególnych kosztów wydarzenia w postaci faktur VAT, a zatem upublicznienie całościowego kosztu spowodowałoby ujawnienie kwoty objętej tajemnicą przedsiębiorcy, co byłoby sprzeczne z zasadą uczciwej konkurencji, ponieważ T. nie posiada tożsamych informacji o innych konkurencyjnych stacjach medialnych. Organ wskazał, że pytanie o koszt wydarzenia jako sumy poszczególnych kosztów jest de facto pytaniem o koszt współpracy z T. i jest to zabieg celowy, który ma doprowadzić do ujawnienia kwoty objętej klauzulą poufności. Organ zaznaczył, że prawo do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego. Ograniczenie w tym zakresie wynika z art. 5 u.d.i.p., który w ust. 2 wyłącza jawność informacji publicznej w sytuacji, gdy chodzi o tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie Prezydenta treść umowy zawartej przez Gminę z T. S.A. jak najbardziej spełnia przesłanki takiej tajemnicy. Dane w niej zawarte posiadają bowiem wartość gospodarczą. Organ podkreślił, że informacje o kosztach współpracy stanowią dla T. istotną wartość ekonomiczną, która ma swe źródło nie tylko w korzystnych warunkach, dających przewagę nad konkurencją. Zostały one bowiem przygotowane w oparciu o doświadczenie T. w innych transakcjach i prowadzone własne analizy prawne, zawierają oryginalne nie występujące na rynku rozwiązania biznesowe, uwzględniające specyfikę rynku branży medialnej, rozrywkowej i promocyjnej. Prezydent uznał, że ujawnienie żądanych informacji mogłoby wpłynąć na prowadzoną przez T. politykę marketingową, jak również spowodować, że konkurencyjne stacje telewizyjne mogłyby uzyskać wiedzę na temat pozyskiwania klienta, warunków finansowania i realizacji polityki strategicznej firmy. Organ zwrócił ponadto uwagę, że w trakcie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpatrzył skargę Stowarzyszenia na decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję odmowną Prezydenta, która dotyczyła podobnej sprawy, tj. kosztów poniesionych przez Gminę w związku z organizacją wydarzenia i wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt Il SA/Rz 593/20 oddalił wniesioną skargę. W ocenie organu fakt ten winien być uwzględniony przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Organ wskazał, że w takiej sytuacji związany wspomnianą klauzulą nie może rozpoznać sprawy inaczej niż poprzez wydanie decyzji odmownej. Jednostkowe koszty są jawne i są w posiadaniu wnioskodawcy czego organ Il instancji w decyzji kasotoryjnej nie wziął pod uwagę. Organ I instancji stwierdził, że SKO nie może zobowiązać go do udostępnienia informacji publicznej we wskazanym zakresie, a badając prawidłowość wydanej decyzji w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. nie dostrzega, że organ nie może w inny sposób rozpoznać sprawy niż odmówić udostępnienia wnioskowanych danych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stowarzyszenie nie zgodziło się z wydanym rozstrzygnięciem. W odwołaniu podniosło, że tajemnica przedsiębiorcy może stanowić podstawę ograniczenia dostępu do informacji publicznej, jednak musi być spełniona przesłanka materialna tej tajemnicy w postaci posiadania przez określone informacje wartości gospodarczej, co sprawia, że ich ujawnienie naruszyłoby pozycję rynkową przedsiębiorcy. Zdaniem Stowarzyszenia, organ nie wykazał, by przesłanka ta została w sprawie spełniona. Nie wykazał, jaką wartość gospodarczą mają żądane informacje ani też, jak ich ujawnienie naruszyłoby pozycję rynkową T. S.A. Organ nie rozważył okoliczności, że Spółka ta jest publicznym nadawcą, finansowanym ze środków publicznych co sprawia, że nie działa na rynku w pełni komercyjnym. Za ujawnieniem zaś informacji przemawiają istotne względy społeczne, związane z obywatelską kontrolą wydatkowania środków publicznych przez Gminę [...]. Ponadto Stowarzyszenie podniosło, że przedmiotem wniosku – jak wskazywało Kolegium w poprzednio wydanych decyzjach – nie jest udostępnienie umowy, ale kwota wydatków publicznych z budżetu gminy. Nie można uznać, że poprzez podanie całościowego kosztu doszłoby de facto do ujawnienia danych objętych tajemnicą przedsiębiorstwa. Strona skarżąca zwróciła również uwagę, że orzeczenia, na które organ powołał się w zaskarżonej decyzji, tj. wyroki WSA w Rzeszowie z 7 października 2020 r. sygn. II SAB/Rz 28/20 oraz z 4 sierpnia 2020 r. sygn. II SA/Rz 593/20, nie są rozstrzygnięciami prawomocnymi. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. SKO, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 16 u.d.i.p., utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Jak podało Kolegium, w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że w umowie strony zawarły klauzulę poufności, co świadczy o tym, że przedsiębiorca, tj. T. S.A. przejawił wolę zachowania określonych informacji jako nierozpoznawalnych dla osób trzecich. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się korespondencja pomiędzy organem I instancji a Spółką, z której wynika, że ta ostatnia wyraziła jednoznacznie stanowisko o potrzebie zachowania poufności danych wynikających z umowy, w tym o ujętym w niej koszcie. Poufność danych została w ten sposób wyraźnie zamanifestowana. Kolegium zaznaczyło, że to przedsiębiorca decyduje, czy i które informacje są dla niego szczególnie cenne i które w związku z tym chce objąć ochroną przed dostępem osób trzecich. To bowiem on, w świetle art. 5 ust. 2 u.d.i.p., może z przysługującego mu prawa objęcia pewnych danych tajemnicą zrezygnować i wówczas stają się one jawne. Organ odwoławczy podkreślił, że T. S.A jest nadawcą publicznym, ale też spółką prawa handlowego i funkcjonuje na konkurencyjnym rynku nadawców telewizyjnych. Dodał, że trudno jest szczegółowo i precyzyjnie przewidzieć jakie konsekwencje dla T. S.A. może nieść za sobą ujawnienie danych zawartych w umowie. W ocenie organu może mieć to realny wpływ na politykę firmy i działania strategiczne w związku z faktem, że miasto [...] skorzystało z preferencyjnych warunków zawarcia umowy. SKO podkreśliło, że przy rozpatrywaniu wniosku miało przede wszystkim na uwadze treść art. 11 ust. 1 u.z.n.k., w świetle którego czynem nieuczciwej konkurencji jest ujawnienie, wykorzystanie lub pozyskanie cudzych informacji, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Stowarzyszenie, reprezentowane przez pełnomocnika – radcę prawnego, wniosło o uchylenie ww. decyzji Kolegium i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) art. 8 § 1 w zw. z art. 8 § 2 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na odstąpieniu, bez uzasadnionej przyczyny, od dotychczasowej praktyki rozpatrywania złożonych w sprawie odwołań, choć decyzja organu I instancji nie różni się w zakresie stanu faktycznego i prawnego od dotychczasowych rozstrzygnięć; 2) art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez błędne zastosowanie, polegające na niedostrzeżeniu, że w sprawie odmówiono udostępnienia informacji publicznej w zakresie informacji, na jaką kwotę zawarto umowę pomiędzy T. S.A. a Gminą [...] w związku z organizacją koncertu [...] lipca 2019 r., podczas gdy przedmiotem wniosku było udostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji o tym, "jakie koszty poniosła Gmina [...] w ramach zorganizowanego w dniu 7 lipca 2019 roku koncertu pt. [...], a także poprzez błędne zastosowanie, polegające na lakonicznym uzasadnieniu wydanego w sprawie rozstrzygnięcia co do meritum sprawy, tj. co do spełnienia przesłanki materialnej tajemnicy przedsiębiorcy; 3) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez błędne zastosowanie, polegające na ograniczeniu prawa do informacji w sytuacji braku realnej konieczności ochrony dóbr prawnych, wymienionych w ww. przepisie, a ponadto polegające na nieproporcjonalnym ograniczeniu prawa do informacji publicznej; 4) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym zaakceptowaniu odmowy udostępnienia przez organ I instancji informacji publicznej w zakresie informacji dotyczącej kwoty, na jaką zawarto umowę pomiędzy T. S.A. a Gminą [...] w związku z organizacją koncertu [...] lipca 2019 r., podczas gdy przedmiot wniosku był inny, jak to wskazano powyżej; 5) art. 5 ust. 2 u.d.i.p., poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że w sprawie zaktualizowała się przesłanka materialna tajemnicy przedsiębiorcy; 6) art. 11 pkt 2 u.z.n.k., w zakresie w jakim przepis ten definiuje pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że żądane informacje są objęte przedmiotowym zakresem zastosowania tego przepisu, podczas gdy nie spełniono materialnych przesłanek tajemnicy przedsiębiorcy. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania że skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli Sądu są decyzje, którymi odmówiono stronie skarżącej udostępnienia informacji publicznej w zakresie kosztów jakie poniosła Gmina [...] w ramach zorganizowanego w dniu [...] lipca 2019r. koncertu pt. [...] z uwagi na ochronę informacji objętych tajemnicą przedsiębiorstwa – T. S.A. W stanie faktycznym sprawy po złożeniu wniosku Stowarzyszeniu udostępnione zostały kserokopie faktur dokumentujące wszystkie wydatki związane z ww. imprezą za wyjątkiem kwoty zapłaconej T. S.A. Po udostępnieniu w/w faktur Stowarzyszenie złożyło w dniu 25 lutego 2020r. skargę na bezczynność zarzucając Prezydentowi brak ujawnienia kwoty jaką Gmina [...] zawarła w umowie z T. S.A. Sprawa ta została prawomocnie zakończona. Osią sporu w niniejszej sprawie jest czy zasadna była odmowa podania całej kwoty wydatkowanej na organizację wzmiankowanej imprezy, co prowadziłoby w prosty sposób do ujawnienia kwoty zapłaconej T. S.A. na podstawie art. 5 ust 2 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa. Definicja legalna pojęcia "tajemnicy przedsiębiorstwa" została zawarta w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zgodnie z którym przez tajemnicę tę rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W świetle tego przepisu, określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą; po drugie, są to informacje poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej; po trzecie, przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się więc dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 193/13; to i pozostałe przytaczane orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 13 listopada 2018 r. IV SA/Gl 783/18). Nie jest wystarczające jedynie oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą, konieczne jest bowiem wykazanie, że żądane informacje w istocie tę tajemnicę zawierają. Organ w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji powinien wyjaśnić, dlaczego konkretne informacje posiadają określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 czerwca 2018 r., IV SAB/Po 32/18). Przesłanki nieudzielenia informacji publicznej muszą być przez podmiot obowiązany omówione i wyjaśnione. Dopiero taka argumentacja, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek ograniczenia prawa dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 192/13). W ocenie Sądu w decyzji organu I instancji spełniono powyższe wymagania a SKO zasadnie utrzymało tę decyzję w mocy, podzielając przedstawiona argumentację. Z zapisów umowy z dnia 27 czerwca 2019r. wynika, że strony zobowiązały się traktować wszelkie informacje z niej wynikające ( a więc także wysokość wynagrodzenia), jak również uzyskane podczas negocjowania jej warunków, jako informacje o charakterze poufnym, które nie powinny być ujawnione jakiejkolwiek osobie trzeciej, chyba że przekazanie takich informacji jest wymagane przez uprawnione organy władzy i wynika z obowiązujących przepisów prawa lub ujawnienie tych informacji jest potrzebne dla celów dochodzenia wszelkich roszczeń związanych z umową wobec jej drugiej strony lub wobec podmiotów trzecich. Zastrzeżono też, że w/w informacje nie mogą być przekazywane pośrednio lub bezpośrednio jakiejkolwiek stronie trzeciej, zaś w ramach struktur organizacyjnych stron dostęp do tych informacji posiadać mieli tylko pracownicy i współpracownicy, których dostęp do informacji jest uzasadniony ze względu na udział w realizacji umowy lub obowiązujące procedury. Obowiązki te strony przyjęły na okres trwania umowy oraz po jej zakończeniu ( postanowienia § 5 ust. 2, 3, 4 umowy). Strony w umowie wskazały też konkretne osoby odpowiedzialne za realizację postanowień umowy, zobowiązały się do powiadomienia na piśmie o każdej zmianie tych osób lub ich danych. Z przedstawionych akt sprawy wynika też, że po wpłynięciu wniosku Stowarzyszenia, Prezydent zawiadomił o tym T. S.A. i po przedstawieniu przepisów u.d.i.p., poprosił o wypowiedzenie się w tym zakresie. W odpowiedzi na pismo z dnia 9 kwietnia 2020r. w piśmie z dnia 29 kwietnia 2020r. z-ca Dyrektora [...] T. S.A. stwierdził, że "w umowie znajdują się informacje stanowiące dla T. S.A. tajemnicę przedsiębiorstwa, odwołując się przy tym do zawartej w art. 11 ust 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji definicji tajemnicy przedsiębiorstwa". Zaznaczył, że "informacje z umowy, w szczególności odnoszące się do ustalonego przez strony wynagrodzenia T. za usługi opisane w umowie stanowią dla spółki tajemnicę przedsiębiorstwa". Podkreślił, że "informacje dotyczące szczegółowych wyników przeprowadzonych negocjacji umownych a dotyczących wynagrodzeń i wzajemnych rozliczeń czy odszkodowań nie są informacjami powszechnie znanymi osobom zwykle zajmującymi się tym rodzajem informacji, ani łatwo dostępne dla takich osób. Poszczególne telewizje konkurują ze sobą w zakresie organizacji i emisji imprez masowych. Ujawnienie więc w/w informacji mogłoby skutkować tym, że w latach przyszłych konkurujące telewizje prywatne będą w stanie zaproponować bardziej konkurencyjne warunki (...) organizacji takich imprez niż T. S.A." Po uchyleniu przez SKO decyzji odmownej z dnia [...] maja 2020r., pismem z dnia 26 lipca 2020r. Prezydent po raz kolejny zwrócił się do T. S.A. w kwestii ujawnienia wynagrodzenia dla tej jednostki. W odpowiedzi na to pismo Zastępca Dyrektora [...] T. S.A. podtrzymał stanowisko i argumentację przedstawioną w poprzednim piśmie wskazując, że w umowie znalazły się informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. W ocenie Sądu Prezydent w uzasadnieniu swojej decyzji wykazał i uzasadnił zaistnienie zarówno elementu formalnego jak i materialnego tajemnicy przedsiębiorcy. Zasadnie podał, że T. S.A. jest wprawdzie telewizją publiczną, ale nie można pomijać faktu, że jest też spółką prawa handlowego, funkcjonującą na konkurencyjnym rynku. Faktycznie T. S.A. jest nadawcą i producentem programów telewizyjnych i prowadzi działalność gospodarczą w tym zakresie, jest uczestnikiem gry rynkowej, a na tym samym rynku funkcjonują też inni przedsiębiorcy o tożsamym przedmiocie działalności, którzy mogą być zainteresowani uzyskaniem takich informacji. Wobec tego uzasadnione jest twierdzenie, że istnienie na rynku podmiotów konkurencyjnych otwiera kwestię istnienia ryzyka naruszenia interesów gospodarczych T. S.A. ze strony tych podmiotów. Nie może budzić wątpliwości że wysokość wynagrodzenia wynikającego z umowy dotyczącej organizacji koncertu, o którego koszty pytało Stowarzyszenie ma wymierną wartość gospodarczą. Udostępnienie tego rodzaju danych w trybie dostępu do informacji publicznej (czyli potencjalnie wszystkim), w tym jej konkurentom, niewątpliwie może spowodować negatywne konsekwencje dla tego przedsiębiorcy. Z jego punktu widzenia uzyskanie bowiem wiedzy na ten temat przez inne podmioty, może zostać wykorzystane w konkurencyjnej działalności i skutkować dla nich lepszą pozycją negocjacyjną. Prezydent wykazał przy tym że T. S.A. jako przedsiębiorca podjęła niezbędne działania, w celu zachowania poufności wnioskowanych umów. Na konkurencyjnym rynku telewizyjnym niewątpliwie informacja dotycząca wysokości wynagrodzenia wypłaconego T. S.A. przez gminę posiada wartość gospodarczą . Jak się podkreśla w doktrynie i orzecznictwie, dla uznania, że informacja ma wartość gospodarczą wystarczające uznaje się istnienie nawet nieznacznej lub jedynie potencjalnej wartości ekonomicznej informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę mogłoby zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć jego zyski w relacjach z innymi uczestnikami obrotu ( zob. Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Komentarz. Wyd. II 2016 pod red. M. Sieradzkiej i M. Zdyba – kom. do art. 11) W ocenie Sądu rzeczywiście nie można wykluczyć, że ujawnienie wynagrodzenia za objęte umową usługi T. S.A. związane z organizacją imprezy masowej, której kosztów dotyczył wniosek strony skarżącej, mogłoby zostać wykorzystane przez konkurencyjne telewizje w sposób o którym mowa w piśmie z dnia 29 kwietnia 2020r., a więc w sposób zagrażający interesom gospodarczym T. S.A. Mogłoby to mieć także przełożenie na pozycję negocjacyjną tego podmiotu w przyszłości. Jak wcześniej wskazano T. S.A., mimo że jest telewizją publiczną to jednocześnie prowadzi przecież działalność gospodarczą. W wyroku z dnia 10 czerwca 2014r. sygn.. akt I OSK 2810/13, NSA wskazał, że objęcie tajnością ceny transakcji zastrzeżonej wprawdzie przez przedsiębiorcę publicznego, ale działającego na konkurencyjnym rynku mediów, uzasadnia odmowę udzielenia informacji publicznej. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że w tej sytuacji (ujawnienie wszystkich innych kosztów organizacji imprezy) podanie pełnej kwoty wydatkowanej przez Gminę w związku z powyższą imprezą przez prosty rachunek doprowadziłoby do ujawnienia kwoty zapłaconej T. S.A. z tego tytułu. Wspomnieć trzeba że, z przepisu art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 305) wynika, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa. Ponieważ w niniejszej sprawie wykazano, że przedsiębiorca – spółka prawa handlowego – T. S.A. podjęła niezbędne działania w celu zachowania tajemnicy co do informacji posiadających wymierną wartość gospodarczą, należało uznać, że zachodziły przesłanki wyłączenia jawności gospodarowania środkami publicznymi. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, że poprzednie decyzje Prezydenta wprost odnosiły się do kwoty na jaką zawarto umowę z T. S.A. co wytknęło SKO, a decyzją z [...] marca 2021r. odmówiono udostępnienia informacji publicznej w zakresie kosztów, jakie poniosła Gmina w ramach zorganizowanego w dniu [...] lipca 2019 r. koncertu pt. [...]. Rozstrzygnięcia takie są różne, stąd bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Zresztą przepisy te nie mogą wpływać na merytoryczną ocenę stanowiska organów, zwłaszcza w sytuacji, gdy wcześniejsze decyzje nie były przedmiotem sądowej kontroli. Odmówiono udostępnienia takiej informacji, gdyż we wcześniej przedstawionych okolicznościach podano wszystkie pozostałe poniesione koszty związane z tą imprezą, a podanie całej kwoty prowadziłoby do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy – T. S.A., a przy tym wykazano podstawy do ochrony takiej tajemnicy. Nie doszło także do naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego. Wykazano bowiem przesłanki odmowy udostepnienia informacji publicznej przewidziane w art. 5 ust 1 u.d.i.p, który zastosowano prawidłowo. Zaskarżone decyzje nie naruszają także przepisów art. 61 ust 1 i ust 3 w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji RP, gdyż prawo dostępu do informacji publicznej nie jest prawem absolutnym a wykazane zostało, że zachodzą ustawowe przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia żądanej informacji. W świetle powyższego Sąd nie znalazł podstaw uzasadniających uwzględnienie skargi, dlatego ją oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.