II SA/Rz 437/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania wzmocnienia więźby dachowej - postanawia - umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2008r,. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2008r. znak: [...], która nakazywała P. K. wykonanie wzmocnienia więźby dachowej w budynku inwentarskim posadowionym na działce o nr. ewidencyjnym [...] położonej w D. W dniu 4 sierpnia 2008r. wpłynęło do tut. Sądu pismo A. S., w którym wyżej wymieniona poinformowała, iż ma 71 lat, choruje na cukrzycę, mieszka sama i nie ma możliwości dojazdów do "Sądu w Rzeszowie" ze względu na zdrowie i koszty, w związku z czym cofa wniesioną przez siebie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę (zd. 1) a cofnięcie takie wiąże sąd (zd. 2). Sąd uzna jednakże cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeśli zmierza ono do obejścia prawa lub też spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu bądź czynności dotkniętych wadą nieważności (zd. 3). Mając na uwadze brzmienie powołanego przepisu oraz realia niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w sprawie ze skargi A. S. na powołaną na wstępie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podlega umorzeniu. Skarżąca skutecznie (wobec niezachodzenia w sprawie okoliczności określonych w zd. 3 art. 60 P.p.s.a.) cofnęła skargę, rezygnując tym samym z kontynuacji niniejszego postępowania. Dlatego też orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 P.p.s.a.