II SA/Rz 439/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], którą wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Nie zgadzając się z powyższą decyzją H.K. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę. Poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanej decyzji, skarżąca zawnioskowała o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku w pierwszej kolejności wskazała, że brak jest przesłanek negatywnych stojących na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. Zwróciła uwagę na fakultatywny charakter instytucji wstrzymania upatrując zasadności jej zastosowania w okolicznościach wskazanych w skardze przy uwzględnieniu niejednolitego stanowiska organów Służby Celnej co do charakteru gier na automatach, różnej praktyki w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a także istotnych wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i braku jego kompetencji do rozstrzygania w sprawie w miejsce specjalisty z jednostki badającej . W dalszej uzasadnienia wniosku skarżąca przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych, w których uwzględniono skargi w sprawach w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry uchylając orzeczenia zapadłe w obu instancjach. Ta okoliczność, jej zdaniem, uzasadnia uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji . Za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku przemawia także fakt, że inne sądy administracyjne wstrzymywały wykonanie decyzji wydanych w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. W ocenie skarżącej w sprawie ziściły się przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jej twierdzenia powinny bowiem wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków lub też wstąpienia szkody, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Niewykazanie tych okoliczności udaremnia przeprowadzenie przez Sąd kontroli aktualnej sytuacji finansowej skarżącej oraz dokonanie oceny jej zdolności płatniczych. Nie wiadomo zatem, czy zapłata kary nałożonej zaskarżoną decyzją może spowodować niewypłacalność tym bardziej, że skarżąca w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą. Równocześnie należy wyjaśnić, że nawet potencjalna wadliwość zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne. Podniesione w skardze zarzuty kwestionujące legalność zaskarżonej decyzji i prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi rozpatrywane w kontekście innych orzeczeń zapadłych w tożsamych przedmiotowo sprawach nie mogły stanowić same w sobie argumentu przemawiającego za udzieleniem skarżącej ochrony tymczasowej, bowiem nie mieszczą się w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. Powyższe argumenty uzasadniają stwierdzenie, że skarżąca nie uprawdopodobniła zatem, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej kwoty nałożonej zaskarżoną decyzją kary pieniężnej. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.