II SA/Rz 441/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak WSA Krystyna Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 9 marca 2007 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dalej: Dyrektor PORARiMR, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] odmawiającą A. L. przyznania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że odwołanie nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Kierownika Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydana została w zgodzie z przepisami prawa. Zwłaszcza jako zasadną uznać należało wskazaną podstawę odmowy przyznania płatności dla wnioskodawczyni, która nie posiada rejestracji w ewidencji producentów rolnych zgodnie z wymogami określonymi w ustawie z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów rolnych, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności /Dz.U. nr 10, z 2004 r., poz. 76 ze zm./. Z decyzją Dyrektora POR ARiMR nie zgodzili się A. i D. L.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucili decyzji naruszenie art. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej /Dz.U. nr 229, z 2003 r., poz. 2273 ze zm./ oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz.U. nr 286, z 2004 r., poz. 2870 ze zm./. Skarżący wskazali również na naruszenie przez skarżącą decyzję art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 64 k.p.a. W oparciu o te podstawy wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie płatności ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor POR ARiMR wniósł o oddalenie skargi wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem określone środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy związany jest z badaniem legalności podejmowanych przez organy rozstrzygnięć, przy czym zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sądy nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta jak i poprzedzająca ją decyzja Kierownik Powiatowego ARiMR wydane zostały z naruszeniem prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego więc powodu decyzje obu instancji podlegają uchyleniu. Zdaniem Sądu organy naruszyły zarówno § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczególnych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarstw niskotowarowych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich jak i przepisy procedury administracyjnej dotyczące sposobu prowadzenia postępowania, w szczególności art. 28 k.p.a. W sprawie poza sporem pozostaje stwierdzenie, że wnioskodawczyni /skarżąca/ A. L. jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego z D. L. oraz to, że wniosek o przyznanie płatności złożyła A. L. posługując się naruszeniem identyfikacyjnym nadanym podczas akcji kolczykowania bydła. Niesporne jest także, że mąż D. L. jako producent rolny posiada wpis do ewidencji producentów rolnych dokonany zgodnie z przepisami prawa. Z treści przepisów regulujących warunki i tryb udzielania pomocy finansowej /rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r./ wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że pomoc finansowa udzielana jest producentowi rolnemu w związku z prowadzeniem gospodarstwa niskotowarowego. Przepisy wskazanego rozporządzenia nie zawierają szczególnej procedury przyznawania tej pomocy co oznacza, że w tych sprawach zastosowanie mają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Konsekwencją tego stwierdzenia jest uznanie, że organy prowadzące postępowanie w sprawie przyznania płatności są zobowiązane wyjaśnić sprawę w sposób dostateczny do jej rozstrzygnięcia. Pierwszym etapem takiego działania jest ocena prawidłowości wniosku wszczynającego postępowanie, a gdy nie spełnia on prawem określonych warunków, podjęcie kroków procesowych do jego uzupełnienia. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd organy takich działań nie podjęły, przyjmując, że wniosek złożony przez A. L. podlega tak rygorystycznej formalizacji, że wszelkie jego uzupełnienia są niedopuszczalne. Zdaniem Sądu pogląd taki jest nietrafny, gdyż przepisy prawa nie kreują po stronie wnioskodawcy obowiązku złożenia bezwzględnego wniosku i zakazują jego uzupełnienia. Zatem rzeczą organów było wyjaśnienie kwestii numeru identyfikacyjnego wskazanego przez wnioskodawczynię i charakteru w jakim występuje składając wniosek. Organy tego nie uczyniły czym naruszyły przepisy prawa, szczególnie art. 64 § 2 k.p.a. Konsekwencją tego było ograniczenie postępowania tylko do wnioskodawczyni i pominięcie jej męża, który bez wątpienia jest producentem rolnym i stroną postępowania. To doprowadziło do pozbawienia sprawy czynnego prawa do udziału w toczącym się postępowaniu. Naruszenie takie jest podstawą do wznowienia postępowania, zatem stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. musiało prowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji obu instancji. 12.03.07 mk