II SA/Rz 444/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del.) Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 6 października 2010r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010r. znak: [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości - postanawia – odmówić zwolnienia skarżącego M. M. od kosztów sądowych. W sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010r. znak: [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości M. M. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał w nim, iż w skład jego gospodarstwa domowego wchodzą: żona, syn i matka. Rodzina posiada nieruchomość o powierzchni 92 arów. Na jej majątek składają się dwa samochody, użytkowane w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Uzyskiwany przez rodzinę comiesięczny dochód to kwota 16.600 zł netto (w tym 5000 zł z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej przez matkę wnioskodawcy, 1600 zł tytułem wynagrodzenia za pracę żony wnioskodawcy, 10.000 zł dochód z tytułu działalności gospodarczej wnioskodawcy). Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie odmówił uwzględnienia wniosku M. M. W ustawowym terminie M. M. złożył sprzeciw od wskazanego postanowienia, podnosząc w nim, że proponowany podział nieruchomości, którego dotyczy niniejsza sprawa jest błędny. Z tej przyczyny jest dla niego niezrozumiałe, że musi ponosić koszty postępowania w sprawie, która jest "obarczona błędem administracyjnym". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skuteczne wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy powoduje utratę mocy tego orzeczenia, zaś sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Rozpatrując zatem wniosek M. M. o zwolnienie od kosztów sądowych Sąd stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. W świetle brzmienia art. 245 § 3 P.p.s.a. dotyczy on prawa pomocy w częściowym zakresie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznawane jest ono osobie, która wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Przy uwzględnieniu treści powołanej regulacji prawnej nie budzi wątpliwości, iż sytuacja materialna wnioskodawcy nie świadczy o tym, by wyżej wymieniony nie był w stanie ponieść wszelkich kosztów, które w niniejszym postępowaniu mogłyby się okazać niezbędne. Na obecnym etapie koszt ten to kwota 100 zł, należna tytułem wpisu od skargi. W dalszym toku postępowania tj. w razie oddalenia skargi mogłaby zaistnieć konieczność uiszczenia kwoty 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem oraz kolejnych 100 zł w związku z ewentualnym wniesieniem skargi kasacyjnej od takiego wyroku. Łączna kwota 300 zł z tego tytułu jest niewielka w zestawieniu z miesięcznym dochodem rodziny wnioskodawcy, który wynosi 16.600 zł netto. W takiej sytuacji twierdzenie składającego wniosek, że jego sytuacja materialna jest trudna jest całkowicie pozbawione podstaw. W tym miejscu podkreślić należy, mając na uwadze podniesioną w sprzeciwie argumentację wnioskodawcy, iż kwestia ewentualnej wadliwości aktu organu administracji publicznej, który stanowi przedmiot skargi nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku dotyczącego prawa pomocy. Przesłanki przyznania takiej pomocy w zakresie częściowym, jak tego domaga się skarżący, określone bowiem zostały w powołanym wyżej art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Jak wynika z treści tego przepisu decydujące znaczenie ma sytuacja rodzinno-materialna składającego wniosek. W związku z powyższym odmówiono zwolnienia M. M. od kosztów sądowych, działając na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 P.p.s.a.