II SA/Rz 444/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2012r. znak: [...] w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej - postanawia – umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. S. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2012r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2012r. znak: [...] o odmowie skierowania wyżej wymienionej do Domu Pomocy Społecznej w [...]. W toku postępowania Sąd uzyskał informację, iż skarżącą nie żyje. Została ona następnie potwierdzona w odpisie skróconym aktu zgonu wyżej wymienionej (Nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 124 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), określanej następnie jako P.p.s.a. sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela, z zastrzeżeniem § 3. Powołany paragraf stanowi zaś, że nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. W takiej zaś sytuacji postępowanie podlega umorzeniu, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Przedmiotem niniejszej sprawy jest – jak już wyżej zaznaczono - decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] o odmowie skierowania do domu pomocy społecznej. Prawo do tego rodzaju świadczenia z pomocy społecznej jest ściśle związane z osobą, która się o nie ubiega. Świadczenie to jest bowiem przyznawane na wniosek osoby uprawnionej po ustaleniu przez organ, że osoba ta spełnia ustawowe przesłanki jego przyznania. Nie podlega ono zatem dziedziczeniu (nie przechodzi na następców prawnych), pozostając w związku wyłącznie z interesem prawnym zmarłej skarżącej. Skoro więc przedmiot niniejszego postępowania odnosił się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą skarżącej, to z chwilą jej śmierci brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie. W związku z tym postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 i § 2 P.p.s.a.