II SA/Rz 445/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 28 października 2010 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów -skargę oddala- Przedmiotem skargi D. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej w skrócie jako SKO) z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] uchylająca decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] o odmowie uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] o zezwoleniu D. K. właścicielowi firmy "A. ", na zbieranie odpadów. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 2 oraz art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej w skrócie k.p.a.). Z uzasadnienia decyzji I instancji wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2003 r., nr [...] Starosta zezwolił D. K. właścicielowi firmy "A. " na zbieranie odpadów. Na skutek wniosku H. i M. S. o wznowienie postępowania, Starosta decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] maja 2003 r. Następnie po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji SKO decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] maja 2008 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na skutek skargi złożonej przez D. K., w sprawie orzekał już Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 893/08 skargę oddalił. Wyrok ten stał się prawomocny. Starosta ponownie rozpatrzył sprawę i decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., opisaną na wstępie odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia [...] maja 2003 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie i pismem z dnia 13 października 2009 r. zwrócił się do D. K. o podanie numeru działki, na której prowadzona jest działalność polegająca na zbieraniu odpadów. W odpowiedzi D. K. oświadczył, że działalność polegająca na zbieraniu odpadów prowadzona jest na działce nr 862/1 przy ul. P. Reasumując Starosta stwierdził, że z analizy mapy ewidencyjnej dla obrębu [...] wynika, że H. i M. S. nie są bezpośrednimi sąsiadami w.w. działki, w związku z czym nie przysługuje im przymiot strony. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli H. i M. S. wyrażając swoje niezadowolenie z tego rozstrzygnięcia. Podnieśli, że działka będąca własnością D. K., na której prowadzi on działalność gospodarczą nie ma dostępu do drogi publicznej, stąd cały transport odbywa się po działkach nr 861/1 i 861/2 stanowiących ich własność, (na co jak podali nie posiada on żadnej zgody). Wskazali, że taki stan rzeczy powoduje dla nich obciążenie, zakłóca korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę i zagraża ich dobru osobistemu i majątkowemu. Odwołujący podali, że mają interes prawny, gdyż działka 863/1, będąca ich własnością bezpośrednio sąsiaduje z działką nr 862/1, będąca własnością D. K. Zarzucili organowi I instancji brak odniesienia się do argumentów stawianych w pismach z dnia 3 i 31 marca 2008 r. SKO decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., opisaną na wstępie uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Starosta przedwcześnie przyjął, że odwołujący się nie maja interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów. W jego ocenie właściciel nieruchomości położnej w sąsiedztwie działki na której ma być prowadzona działalność gospodarcza, zagrażająca jego dobru osobistemu lub majątkowemu ma interes prawny - w rozumieniu art. 29 k.p.a., w kwestionowaniu prawidłowości pozwolenia na zbieranie odpadów. Na poparcie swojego stanowiska wskazało na wyrok NSA z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1256/06. Wyraziło pogląd, że legitymację procesową odwołujących się należało ocenić na podstawie przepisów prawa cywilnego, ale w powiązaniu z regulacją zawartą w art. 28 ust. 5 pkt 1, 2, 3, 4 ustawy o odpadach. Według Kolegium decyzja objęta odwołaniem nie ograniczała się zatem wyłącznie do udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów, ale określała też ograniczenia dotyczące tej działalności, które mogły mieć wpływ na uprawnienia właścicieli nieruchomości sąsiednich. Kolegium zwróciło uwagę, że z akt sprawy wynika, że odwołujący się są właścicielami działki nr 863/1 bezpośrednio sąsiadującej z działką nr 862/1 własności D. K. Konkludując wskazało, że decyzja Starosty została wydana przedwcześnie bez wyczerpującego postępowania, zaś materiał zgromadzony przez organ I instancji jest niewystarczający dla oceny zasadności zarzutów odwołujących się. SKO zaleciło Staroście by w toku ponownego postępowania organ I instancji wezwał odwołujących się do wykazania interesu prawnego w kwestionowaniu zezwolenia na zbieranie odpadów oraz ocenił ich zdolność procesową. D. K. zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Zarzucił tej decyzji naruszenie art. 7, art. 28, art. 77, art. 138 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 26, art. 27 i art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 151 ze zm.) oraz art. 29 a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy 0. odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 2290). W uzasadnieniu skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją, wskazując, że została ona wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych i prawa materialnego. Podali, że w niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie pozwolenia na prowadzenie działalności zbierania odpadów z 2003 r., wydana została na podstawie i zasadach wynikających w art. 28 ustawy o odpadach. W ocenie skarżącego podmiot który występuje o udzielenie zezwolenia, ma w tym zakresie rzeczywisty, realny i aktualny interes prawny, a konsekwencji przymiot strony postępowania. Decyzja zezwalająca skarżącemu na zbieranie odpadów, nie nakłada żadnych obowiązków ani nie przyznaje jakichkolwiek uprawnień żadnemu innemu podmiotowi poza skarżącym. W rozumieniu art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej ustawę o odpadach w zw. z art. 28 k.p.a., nie można uznać by odwołujący się mieli interes prawny w kwestionowaniu zaskarżanej decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów, skoro nie mają przymiotu strony, z uwagi na wyraźną normę prawną eliminującą ich z postępowania o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. Skarżący nie zgodził się, z twierdzeniem Kolegium że zgromadzony materiał przez organ I instancji jest niewystarczający dla oceny zasadności zarzutów odwołujących się. Odnosząc się do zarzutu H. i M. S. o braku dostępu do drogi publicznej nieruchomości na której prowadzona jest działalność, wskazał, że nie jest on uzasadniony, gdyż przed Sądem Rejonowym w Ł. toczy się sprawa o ustanowienie drogi koniecznej, zaś w jej toku skarżący uzyskał prawomocne postanowienie tego Sadu z dnia 5 grudnia 2008 r., sygn. akt [...] o zabezpieczeniu przejazdu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego stwierdziło, że są one nieuzasadnione. H. i M. S. w piśmie z dnia 4 października 2010 r., skierowanym do WSA w Rzeszowie zwrócili się o wzięcie pod uwagę ich argumentów wskazanych w odwołaniu, zgodnie z którymi winni oni brać udział jako strona w sprawie o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów przez D. K. Podtrzymali oni wszystkie zarzuty prezentowane w swoich wcześniejszych pismach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie, przytoczyć należy treść art. 153 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie tej sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Mając zaś na uwadze treść art. 138 i art. 141 tej ustawy przyjąć należy, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, o których mowa w przywołanym wyżej przepisie, są sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia i w tym zakresie wykazuje ono moc wiążącą. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie /W Siedlecki System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986 ,s.318/. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazania kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci między innymi braków w materiale dowodowym / S. Hanausek /w/W. Siedlecki /red./ System...s.319/. Mając na uwadze powyższe , wskazać należy zapadły uprzednio prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 mają2009r sygn. akt II SA/Rz 893/08 oddalającego skargę D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2008r Nr [...], które działając na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] maja 2008r [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powołanym wyżej wyrokiem oddalającym skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że wydana przez organ I instancji decyzja jest przedwczesna, gdyż nie został w sprawie prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy, zaś przede wszystkim; w postępowaniu przed organem I instancji nie brały udziału strony – H. S. i M. S. Starosta, rozpatrując sprawę ponownie przyjął, że H. S. i M. S. nie są stroną postępowania, a w związku z czym, w wyniku wznowionego postępowania ponownie odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] mają 2003r . Mając na uwadze takie rozstrzygnięcie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zaskarżoną decyzją ponownie uchyliło rozstrzygniecie Starosty z tych co wcześniej powodów. W ocenie Sądu to rozstrzygnięcie jest prawidłowe mając na uwadze treść powołanego wcześniej i omówionego art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem wyrażona uprzednio w orzeczeniu sądu administracyjnego ocena prawna i wskazania wiąże ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lutego 1998r III RN 130/97 /OSP 1999, z.5, poz.101 z glosą B. Adamiak/ wypowiadając się w kwestii związania sądu administracyjnego tą oceną na gruncie art. 30 ustawy o NSA wyjaśnił, że oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on zawsze związany z oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone łub nie ulegną zmianie przepisy. Naczelny Sąd Administracyjny, w uchwale z dnia 21 czerwca 1999 r. OPS 4/99 /ONSA 1999, nr 4, poz. 118/, nawiązując do powołanego wyżej wyroku SN uznał, że z oceną prawną, o której mowa w art. 30 ustawy o NSA, związany jest zarówno skład orzekający rozpoznający skargę, jak i skład powiększony wyjaśniający w tej sprawie wątpliwość prawną w trybie art. 49 ust. 2 ustawy o NSA. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, od czasu wydania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 893/08 przepisy w zakresie określania przymiotu strony nie uległy zmianie, ani też w/w wyrok nie został uchylony, czy też w inny sposób zmieniony. Oznacza to, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając zaskarżone rozstrzygniecie obligujące organ I instancji do wykonania zaleceń zaakceptowanych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2009 r. nie naruszyło prawa. Z tych też przyczyn poza oceną Sądu w tej sprawie pozostają zarzuty merytoryczne podnoszone przez skarżącego jak i uczestników postępowania. Z przyczyn wyżej naprowadzonych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.