II SA/Rz 445/15

z dnia 22 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S. na decyzję Wojewody [.] z dnia [.] stycznia 2015 r. nr [.] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. Skuteczne wniesienie skargi na decyzję administracyjną wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej zwana: "Ppsa". Należy do nich m.in. zachowanie terminu określonego w art. 53 § 1 Ppsa. Zgodnie z powołanym przepisem, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Czyni się to za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, a organ ten następnie przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 1 i § 2 Ppsa). O terminie wniesienia skargi decyduje data jej wniesienia (lub nadania) do właściwego organu. Jej wniesienie z uchybieniem terminu stanowi kwalifikowane uchybienie uniemożliwiające nadanie sprawie sądowoadministracyjnej prawidłowego biegu i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa wymaga od Sądu jej odrzucenia. Przedmiotem skargi PS jest opisana w sentencji decyzja, którą – jak wynika ze złożonego w aktach administracyjnych duplikatu dowodu doręczenia przesyłki listowej o nr 00[.......................] oraz treści udostępnionej na stronie internetowej "http://emonitoring.poczta-polska.pl/", doręczono ją adresatowi w dniu 2 lutego 2015 r. Wymieniona skarga została natomiast nadana przez skarżącego w placówce pocztowej w dniu 14 marca 2015 r. Ustawowy termin do dokonania tej czynności upływał jednak już z dniem 4 marca 2015 r. Tym samym wniesienie skargi dopiero w dniu 14 marca w świetle art. 85 Ppsa uznać należało za czynność bezskuteczną, a samą skargę za niedopuszczalną. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.