II SA/Rz 445/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Tomasz Smoleń /spr./, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w R na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2023 r., nr 1801-IOA.4246.9.2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzenia gier hazardowych bez koncesji oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2023 r., nr 1801-IOA.4246.123.2022, którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia 24 listopada 2022 r., znak: 408000- 408000-COP.4246.335.2022 w przedmiocie nałożenia na P. Spółka z o.o. (dalej: Spółka, skarżąca) kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł, z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automatach o nazwie: [...] nr [...] oraz [...] bez numeru, w lokalu "[...]" mieszczącym się przy ul. [...] w [...] Z akt sprawy wynika, że w dniu 29 stycznia 2018 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] Delegatury w [...], w ramach prowadzonych czynności procesowych w lokalu o nazwie [...] mieszczącym się przy ul. [...] w [...] stwierdzili, że znajdują się w nim urządzenia przypominające swym. wyglądem automaty do gier hazardowych. Wszystkie urządzenia były włączone i gotowe do gry. W ramach prowadzonych czynności funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej na obu urządzeniach przeprowadzili eksperymenty procesowe (szczegółowo opisane w protokole eksperymentu procesowego z dnia 29 stycznia 2018 r.) w wyniku których ustalili, że urządzenia o nazwie ISTARS nr [...] oraz QUIZ WIEDZY bez numeru: - są urządzeniami elektronicznymi typu video, - przyjmują pieniądze, co świadczy o komercyjnym charakterze urządzanych gier, - zawierają element losowości, - umożliwiają kontynuowanie rozgrywania gier przy użyciu punktów zdobytych w poprzednich grach, bez konieczności kredytowania urządzeń, - dodatkowo na urządzeniu o nazwie [...] nr [...] możliwe jest wypłacenie środków bezpośrednio z urządzenia za pomocą tzw. "hoppera;" Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że urządzenia [...] nr [...] oraz [...] bez numeru są automatami do gier w rozumieniu przepisów ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm. - dalej: u.g.h.). Lokal o nazwie [...] mieszczący się przy ul. [...] w [...] nie był objęty koncesją na prowadzenie kasyna gry, stąd funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej dokonali zatrzymania urządzeń [...] nr [...] oraz [...] bez numeru do postępowania karnego-skarbowego. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] postanowieniem z dnia 7 października 2022 r. wszczął z urzędu wobec Spółki postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w związku z urządzaniem w dniu 29 stycznia 2018 r. gier hazardowych bez koncesji, tj. gier na automatach o nazwie [...] nr [...] oraz [...] bez numeru w lokalu o nazwie [...], mieszczącym się przy ul. [...] w [...]. W wyniku dokonanej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] decyzją z dnia 24 listopada 2022 r. znak 408000-408000-C0p.4246.335.2022 nałożył na Spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier hazardowych bez koncesji na automatach o nazwie: [...] nr [...] oraz [...] bez numeru, w lokalu o nazwie [...], mieszczącym się przy ul. [...] w [...]. Skarżąca odwołała się od tej decyzji do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, który zaskarżoną decyzją wyżej opisaną, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do kwestii przedawnienia organ II instancji wskazał, że ponieważ w rozpoznawanej sprawie fakt urządzania gier na automatach poza kasynem gry został stwierdzony w dniu kontroli, tj. 29 stycznia 2018 r. dlatego też do tej daty winno odnosić się naruszenie przepisów ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm. - dalej: u.g.h.) - zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą. W konsekwencji pięcioletni termin do przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej, nakładającej karę pieniężną oraz realizacji obowiązku jej doręczenia, w obecnym stanie interpretacyjnym, rozpoczynał swój bieg 30 stycznia 2018 r. i kończył z dniem 29 stycznia 2023 r. Organ odwoławczy podkreślił, że w warunkach normalnych, bez stosowania szczególnych rozwiązań, odnoszących się do kwestii biegu terminu przedawnienia, w niniejszej sprawie ostateczna decyzja, nakładająca karę winna być wydana i doręczona Spółce do dnia 29 stycznia 2023 r. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie, w okolicznościach analizowanej sprawy, do liczenia terminu przedawnienia zastosowanie znajduje art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie pięcioletni termin przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 189 g § 1 k.p.a., upływał z dniem 29 stycznia 2023 r. Jednakże z uwagi na to, że jego bieg został wstrzymany na okres 71 dni, upływ wskazanego terminu przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej przesunął się o taką liczbę dni, tj. do 10 kwietnia 2023 r. W ten sposób wydłużony termin przedawnienia upływa z dniem 10 kwietnia 2023 r. Tym samym, w przedmiotowej sprawie nie doszło do przedawnienia prawa do nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach: [...] nr [...] oraz [...] bez numeru. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia poczynione w sprawie i wyciągnięte na ich podstawie wnioski. Podtrzymał stanowisko, że urządzenie [...] nr [...] i [...] spełniały kryteria uznania ich za automaty do gier hazardowych, na co wskazują sprawozdania Laboratorium Celne z ich badania oraz przeprowadzone eksperymenty. Zaznaczył, że na przeszkodzie w ich kwalifikacji nie stanęła okoliczność, że podczas badania możliwość przeprowadzenia badania w czasie rzeczywistym była uniemożliwiona (zablokowana) na serwerze, nad którym kontrolę sprawował właściciel urządzeń. Laboratorium Celne wyjaśniło bowiem, że posiadając wiedzę o wersji oraz sumie kontrolnej oprogramowania, bazując na doświadczeniu nabytym podczas badania analogicznych urządzeń jest w stanie opisać grę którą oferuje dane urządzenie oraz ustalić jej charakter. Tym samym nie uznał za wiarygodne i miarodajne opinii technicznych sporządzonych przez dr inż. B. B. oraz Instytut [....], do których odwoływała się Spółka. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że mimo zawartej umowy przez spółki trzecie, tj. D s.r.o. oraz R. s.r.o. nie ulega wątpliwości, że właścicielem zarówno oprogramowania o nazwie [...] oaz [...], jak i urządzeń multimedialnych "hardware" była Spółka. Stworzone oprogramowanie [...] Spółka wydzierżawiła R. s.r.o., a urządzenia służące możliwości jego uruchomienia i powszechnego udostępnienia wydzierżawiła D. s.r.o. W ocenie organu odwoławczego zastosowane przez P. spółka z o.o. rozwiązanie polegające na oddzieleniu oprogramowania od urządzenia umożliwiającego jego zainstalowanie, a następnie dystrybucja tych produktów na dwie spółki, miało na celu wyłącznie rozmycie odpowiedzialności za nielegalne przedsięwzięcie jakim było stworzenie i upowszechnienie zarówno oprogramowania, jak i urządzeń umożliwiających rozgrywanie gier hazardowych wbrew przepisom prawa polskiego. Mimo, że Spółka do dystrybucji własnego produktu posłużyła się podmiotami trzecimi, to nie zwalnia jej to z odpowiedzialności na gruncie ustawy o grach hazardowych. Podkreślił, że spółki te były powiązane zarówno osobowo, jak i kapitałowo, przy czym rolę wiodącą (założyciela) w tej sieci powiązań odgrywała Spółka. Odnośnie powiązań pomiędzy spółkami organ odwołał się do zapisów z czeskich rejestrów handlowych prowadzonych dla spółek D. s.r.o. oraz R. s.r.o. oraz informacji odpowiadających odpisom aktualnym z rejestru przedsiębiorców sporządzonych dla P. spółka z o.o. i D1 spółka z o.o. Wynika z nich, że Spółka utworzyła spółki D. s.r.o. oraz D1 spółka z o.o. i w latach 2015-2019 posiadała 100% udziałów w obu tych spółkach. Jednocześnie D. s.r.o. utworzyła spółkę R. s.r.o. w której w okresie od dnia 6 lutego 2017 r. do dnia 5 czerwca 2021 r. była jedynym udziałowcem, posiadając 100% udziałów. Co więcej, D. s.r.o. utworzyła jeszcze jedną spółkę, która również odgrywała znaczącą rolę w procesie urządzania gier hazardowych bez koncesji, tj. S. s.r.o., z oddziałem w Polsce, w której, w okresie od dnia 14 grudnia 2016 r. do dnia 5 czerwca 2021 r. była jedynym udziałowcem, posiadając 100% udziałów. Spółka S. s.r.o. była odpowiedzialna za wyszukiwanie lokali na terenie całego kraju, w których następnie były wstawiane urządzenia z zainstalowanym oprogramowaniem [...] oraz [...]. W skardze do tut. Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt l, art. 89 ust. 4 pkt l lit. a u.g.h. poprzez jego błędne zastosowanie w stosunku do skarżącej i uznanie, że skarżąca była urządzającym gry hazardowe na urządzeniach [...] i [....], w sytuacji, gdy skarżąca była wyłącznie licencjodawcą oprogramowania [...] i [...], której to licencji udzieliła czeskiej spółce R. s.r.o. i D. s.r.o. i które to spółki prowadziły konkursy za ich pomocą na terenie RP wbrew zapisom umowy licencyjnej. 2) postępowania, tj. art. 180, art. 181 oraz art. 191 o.p. poprzez dowolną ocenę zebranego manuału dowodowego i błędne przyjęcie, wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu w postaci umów zawartych pomiędzy skarżącą Spółką a R. s.r.o. i D. s.r.o., że skarżąca była urządzającą gry na automatach na terenie RP i ponosi z tego tytułu odpowiedzialność, podczas gdy skarżąca była licencjodawcą oprogramowania dla czeskich spółek i na czeski rynek oraz że skarżąca w ramach posiadanych udziałów w spółkach D1 Sp. z o.o. i D. s.r.o. kierowała bezpośrednio tymi spółkami i wskazywała im konkretne obszary działania w sytuacji gdy to zarządy tych spółek kierowały i odpowiadały za zgodność z prawem prowadzonych przez inne przedsięwzięć biznesowych. 3) postępowania, tj. art. 123 o.p. poprzez odmowę zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w Izbie Administracji Skarbowej w Katowicach, co z uwagi na sytuację finansową spółki de facto uniemożliwiło zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a sformułowane w niej zarzuty okazały się nietrafne. Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania względem kontrolowanej decyzji środków określonych w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 529 ze zm. - dalej: P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby bowiem nastąpić w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie jednak nie zaistniała. Podstawę prawną rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania kontroli w przedmiotowym lokalu, czyli w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2017 r. Wpierw odnieść się należy do kwestii przedawnienia, która była przedmiotem rozważań organu II instancji. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia kompetencji organu do nałożenia kary pieniężnej, choć różni się z organem w ocenie długości okresu na jaki został wydłużony pięcioletni termin przedawnienia na podstawie opisanych wyżej ekstraordynaryjnych regulacji. Niemniej jednak, bez względu na to czy bieg terminu przedawnienia został zawieszony na 71 dni, jak przyjął organ, czy na 54 dni, jak uważa Sąd, skarżona decyzja weszła do obiegu prawnego (została doręczona pełnomocnikowi Spółki w dniu 13 lutego 2023 r.) zanim upłynął krótszy ze wskazanych okresów. Przechodząc do meritum, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. W myśl art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. W myśl art. 3 u.g.h., urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Zgodnie z treścią art. 89 ust. 1 pkt 1 i 3 u.g.h., karze pieniężnej z tytułu nielegalnego urządzania gier podlega m.in: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia; 2) urządzający gry hazardowe na podstawie udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia, który narusza warunki zatwierdzonego regulaminu, udzielonej koncesji, udzielonego zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia lub prowadzi gry na automatach do gier, urządzeniu losującym lub urządzeniach do gier bez wymaganej rejestracji automatu do gier, urządzenia losującego lub urządzenia do gry; 3) posiadacz zależny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa; 4) posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego; Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się do osób fizycznych urządzających gry hazardowe (art. 89 ust. 2 u.g.h.). W myśl art. 89 ust. 4 pkt 1 lit.a u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej urządzającemu gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia w przypadku gier na automatach - wynosi: [...] zł od każdego automatu. Należy zaznaczyć, że istotą kary wskazanej w tej regulacji jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Dla stwierdzenia odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 u.g.h. i istnienia podstaw do nałożenia kary pieniężnej, przewidzianej w art. 89 ust. 4 tej ustawy, niezbędne jest wykazanie, że strona skarżąca urządzała gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia. W ocenie Sadu, w okolicznościach niniejszej sprawy organy, w oparciu o badanie urządzenia o nazwie [...] nr [...] i [....], prawidłowo uznały, że spełniały one przesłanki automatu do gier hazardowych, o których mowa w art. 2 ust. 3 - 5 u.g.h. Organ odwoławczy wykazał m.in. w oparciu o wyniki badania spornych urządzeń, że gry przeprowadzane na tych urządzeniach zawierały element losowości. Grający nie posiadał bowiem wpływu na wynik gry, wygrana w grze na przedmiotowych automatach nie zależała od jego woli, wiedzy i umiejętności (zręczności), gdyż o końcowej konfiguracji gry decydował mechanizm urządzenia, a nie działanie gracza. Rola gracza sprowadzała się do zasilenia automatu środkami pieniężnymi, wybraniu stawki za jaką gra miała być prowadzona, a także do inicjowania startu gry odpowiednim przyciskiem. Materiał dowodowy potwierdza też, że urządzenie eksploatowane było w celach komercyjnych, o czym świadczyła konieczność użycia środków finansowych do jego uruchomienia. W tej sytuacji organ odwoławczy słusznie uznał, że gry na kontrolowanych w sprawie urządzeniach wypełniały definicję gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo, do oceny charakteru ujawnionego urządzeń i rozgrywanych na nich gier, posłużył się dowodem z opinii biegłego oraz dowodem z oględzin zatrzymanych urządzeń. W postępowaniu prowadzonym w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach, obowiązuje bowiem zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.). Dowód w postaci opinii biegłego, tak jak wszystkie inne dowody w postępowaniu, podlegał swobodnej ocenie, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 o.p.). W rozpoznawanej sprawie opinie biegłego są rzeczowe i spójne, a na ich podstawie jak również dowodu z przeprowadzonych eksperymentów na automatach organ wysnuł logiczne wnioski. Przeprowadzone na badanych urządzeniach gry kontrolne jednoznacznie wykazały na ich losowy i komercyjny charakter. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest fakt, że działalność w zakresie urządzania gier na kontrolowanym w niniejszej sprawie urządzeniach prowadzona była w lokalu o nazwie [...] mieszczący się przy ul. [...] w [...], niebędącym kasynem gry, bez zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych oraz bez rejestracji automatów do gier. Z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. wynika, że karze pieniężnej podlega osoba urządzająca grę na automacie. Pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować, zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.), urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast "urządzający gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu. W konsekwencji powyższych uwag przyjąć należy, że warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Nie wyklucza to oczywiście możliwości współdziałania wielu podmiotów w nielegalnym procederze urządzania gier, a więc np. właściciela automatu i właściciela lokalu, którzy na podstawie zawartej umowy (porozumienia, niekoniecznie pisemnego) dokonują podziału zadań i funkcji związanych z procesem organizacji gier, jeżeli można im przypisać nawet niewielki wycinek z opisanej wyżej aktywności. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy sprawy potwierdza, że skarżąca była urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. na automatach. W ocenie Sądu, prawidłowe jest w sprawie stanowisko organów, że udział skarżącej w procesie urządzania gier, przyjął nie tylko zasadniczą formę obejmującą czynności warunkujące zaistnienie całego przedsięwzięcia (stworzenie oprogramowania, dzierżawienie hardware, obsługa serwera), lecz także, a nawet przede wszystkim, dotyczył czynności, które stanowiły dalsze elementy warunkujące jego bieżącą realizację poprzez utworzenie sieci spółek powiązanych i zaangażowanych w proces nielegalnego urządzania gier na automatach, tj. spółek odpowiedzialnych za dystrybucję hardware i zatrudnienie serwisantów, a poprzez te podmioty utworzenie kolejnych spółek odpowiedzialnych za dystrybucję oprogramowania i wyszukiwanie lokalizacji pod wstawienie automatów. Uzasadnionym jest zatem stwierdzenie, że to działania podejmowane przez skarżącą składały się na urządzanie gier hazardowych bez koncesji, tj. gier na automatach. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Spółki, że chociaż powołała ona do życia spółkę D. s.r.o. to jednak spółka czeska miała osobowość prawną i była podmiotem niezależnym a powołanie jej miało na celu rozwinięcie działalności na rynku zagranicznym a nie na terenie Polski. To D. s.r.o. a nie skarżąca spółka powołała kolejne spółki i prowadziła przy ich pomocy działalność na terenie Polski. Spółka D. s.r.o. miała własny zarząd, który podejmował autonomiczne decyzje a nadzór właścicielski skarżącej spółki sprowadzał się do kontroli jej efektywności biznesowej a nie kontroli poszczególnych umów, które zawierała. Dotyczy to także powoływania dalszych spółek przez D. s.r.o. którą to spółkę reprezentował jej prezes a nie prezes skarżącej spółki. Rzecz bowiem w tym, że o ile obie spółki D. s.r.o. oraz D1 spółka z o.o. miały "własny zarząd" to 100% udziałów w obu tych spółkach posiadała skarżąca, a więc posiadała dominującą pozycję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo opisano schemat powiązań wszystkich podmiotów zaangażowanych w proceder nielegalnego urządzania gier hazardowych bez koncesji, których kluczową rolę pełniła właśnie skarżąca. Nie można przy tym uznać, że podmiot posiadający 100% udziałów w innej spółce nie ma wpływu na podejmowane przez tą inną spółkę aktywności oraz decyzje. Skarżąca posiadała 100% udziałów w D. s.r.o. oraz D1 spółka z o.o., co determinowało jej realny wpływ na działalność podejmowaną przez oba te podmioty. Niewątpliwie miała zatem wiedzę o utworzonej przez D. s.r.o. - spółce R. s.r.o. która z kolei utworzyła S. s.r.o. działającej jako "agencja nieruchomości" wyszukująca lokale pod wstawienie kompletnego produktu, tj. urządzeń hardware z zainstalowanym oprogramowaniem [...] czyli automatów umożliwiających rozgrywanie gier hazardowych, także spółce – R. s.r.o. działającej jako dystrybutor oprogramowania [...] i [...]. Strukturę powiązań osobowo-kapitałowych ustalono w oparciu o informacje ogólnodostępne zawarte w czeskich rejestrach handlowych (prowadzonych dla spółek D. s.r.o., R. s.r.o. oraz S. s.r.o.), jak i w oparciu o dane z rejestru przedsiębiorców KRS (sporządzonego dla P. spółka z o.o. i D1 spółka z o.o.), a dokumenty te korzystają z domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nich stwierdzone. Tak więc skarżąca wydzierżawiła D. s.r.o. tj. spółce utworzonej przez siebie urządzenia do urządzania gier a innej spółce R. s.r.o. tj. spółce utworzonej przez D s.r.o. udzieliła licencji na oprogramowanie [...] a urządzenia te były obsługiwane przez spółkę D1 spółka z o.o. tj. spółkę utworzoną przez skarżącą spółkę w lokalach wyszukiwanych do wynajmu przez S. s.r.o. tj. spółkę utworzoną przez R. s.r.o., która została utworzona przez D. s.r.o., która została utworzona przez skarżącą spółkę. Zasadne jest stanowisko organów, uznające Spółkę za urządzającego gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i to nie tylko dlatego, że była producentem i właścicielem oprogramowania, które następnie licencjonowała kolejnym spółkom, lecz wskutek dalszych ustaleń, że jej powiązania z wskazanymi wyżej podmiotami pozwalały na stwierdzenie, że jej rola nie kończyła się na etapie zawarcia umów licencyjnych. Zgromadzony materiał dowodowy analizowany łącznie i w powiązaniu ze sobą obrazuje, że stworzenie struktury powiązań podmiotów (również zagranicznych), które wprost nie wskazują na wzajemne zależności miało tylko i wyłącznie na celu rozmycie odpowiedzialności za nielegalne urządzanie gier hazardowych. Reasumując, przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca urządzała nielegalne gry hazardowe na automatach w lokalu [...] w [...], bez koncesji, zezwolenia lub dokonania wymaganego zgłoszenia. Organy administracji trafnie zatem wymierzyły jej karę pieniężną, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Dokonując kontroli niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności godzi się zauważyć, że organ odwoławczy zapewnił Spółce czynny udział w sprawie wyznaczając jej w trybie art. 200 § 1 O.p. odpowiedni termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wypada przy tym zauważyć, że na etapie postępowania odwoławczego nie przeprowadzono nowych czynności dowodowych, ograniczając się do ponownej oceny materiału dowodowego wcześniej już zebranego przed organem I instancji. Także z tego powodu nie mógł być uwzględniony zarzut skarżącej, że organ odwoławczy pozbawił ją prawa do czynnego udziału w sprawie poprzez odmowę zapoznania się przez nią z aktami sprawy w organie właściwym miejscowo ze względu na położenie siedziby Spółki, tym bardziej, że nie wskazała przy tym wiążącej organ podstawy prawnej takiego żądania. W związku z powyższym, Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddalił skargę.