II SA/Rz 447/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. i K. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszenia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących Z. K. i K. K. solidarnie kwotę 268 zł /słownie: dwieście sześćdziesiąt osiem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem wspólnej skargi KK i ZK jest decyzja [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) w [.] z dnia [.] lutego 2015 r. nr [.] w przedmiocie nakazu rozbiórki zadaszenia, którą wydano w następującym stanie sprawy; W związku z pisemną interwencją HK i ZK, ówczesnych właścicieli działki nr 897, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) w [.] przeprowadził kontrolę legalności przebudowy budynku na działce nr 898 przy ul. [.] w [.]. Decyzją z dnia [.] stycznia 2001 r. PINB nałożył na ówczesnych inwestorów/właścicieli M. i SK, obowiązek przedłożenia określonej dokumentacji budowlanej. Decyzja ta została jednak uchylona przez WINB decyzją z dnia [.] marca 2001 r. Następnie PINB w [.] postanowieniem z dnia [.] sierpnia 2001 r. wstrzymał prowadzenie robot budowlanych w rzeczonym budynku, jednak i ono zostało uchylone przez WINB postanowieniem z dnia [.] listopada 2001 r. a postępowanie organu I instancji w tym zakresie umorzone. W dalszej kolejności decyzją z dnia [.] marca 2002 r. PINB umorzył postępowanie w sprawie, a ta została uchylona przez WINB decyzją z dnia [.] czerwca 2002 r. W dniu [.] grudnia 2002 r. PINB po raz kolejny wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem WINB z dnia [.] kwietnia 2003 r. Następnie PINB decyzją z dnia [.] kwietnia 2003 r. nakazał inwestorom zamurować 2 otwory okienne w ścianie budynku i jeden otwór okienny w ścianie ganku od strony sąsiedniej działki nr ew. gr. 897/1. Natomiast w postępowaniu odwoławczym WINB decyzję tę uchylił i decyzją z dnia [.] lipca 2003 r. nakazał M. i SK sporządzenie i przedstawienie dwóch egzemplarzy projektu dokończenia robót budowlanych zawierającego inwentaryzację budowlaną wykonanych robót oraz inwentaryzację budowlaną działki nr ewid. 898. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 stycznia 2004 r. sygn. SA/Rz 1234/03 stwierdzono nieważność decyzji z dnia [.] lipca 2003 r. oraz z [.] kwietnia 2003 r., postanowienia z [.] kwietnia 2003 r., decyzji z [.] grudnia 2003 r. i z [.] września 2003 r. (te dwie ostatnie zapadły już po wniesieniu skargi). W dalszym toku postępowania zmianie uległ stan prawny działki nr 898, ponieważ na mocy umowy zawartej w formie aktu notarialnego rep. A [.] /2004 w dniu [.] lipca 2004 r. prawo własności tej nieruchomości nabyli SC i EC w 2/3 częściach oraz AC w 1/3 części. Postanowieniem z dnia [.] września 2004 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy tym budynku. Zostało ono zreformowane przez WINB postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2005 r. Z kolei decyzją z dnia [.] listopada 2004 r. PINB nałożył na S., E. i A.C. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego i również ona została zreformowana przez WINB decyzją z dnia [.] czerwca 2005 r. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. II SA/Rz 705/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę H. i Z. K. oraz K.K. na ww. decyzję z dnia [.] czerwca 2005 r., jednak na skutek skargi kasacyjnej HK i ZK wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. II OSK 2006/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W następstwie wyrokiem z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. II SA/Rz 236/08, WSA w Rzeszowie uchylił ww. decyzje z dnia [.] czerwca 2005 r. oraz z dnia [.] listopada 2004 r. Prowadząc po raz kolejny postępowanie w sprawie robót budowlanych przy budynku na działce nr 897, decyzją z dnia [.] lipca 2010 r. PINB umorzył postępowanie, jednak rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez WINB decyzją z dnia [.] października 2010 r. Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. II SA/Rz 1198/10, WSA w Rzeszowie oddalił skargę HK i ZK na decyzję z dnia [.] października 2010 r., a ich skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1311/12. Następnie decyzją z dnia [.] maja 2014 r. PINB nałożył na S., E. i A. C. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych wykonanych przy budynku mieszkalnym na działce nr 898, jednak i ta decyzja została uchylona przez WINB decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. W aktualnie kontrolowanym postępowaniu decyzją z dnia [.] grudnia 2014 r. nr NB [.], PINB w [.] nakazał S., E. i A.C zaniechanie dalszych robót budowlanych przy budynku mieszkalnym na działce nr 898, opierając rozstrzygnięcie na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Z ustaleń faktycznych organu wynika, że budynek na działce nr 898 posiada dwie kondygnacje (parter i piętro), nie jest podpiwniczony, posiada dach dwuspadowy kryty blachą, o wym. w rzucie budynku 8,98 x 8,65 m powiększony o ganek o wym. 3,48 x 1,55 m wraz z zadaszeniem płytowym żelbetowym o wym. 2,75 x 1,55 m stanowiącym przedłużenie pokrycia ganku podpartym słupkiem żelbetowym o boku 15 cm. Budynek zrealizowano na podstawie pozwolenia z dnia [.] lipca 1974 r. nr [.], a 27 lipca 1974 r. zatwierdzono plan realizacyjny budynku. Zgodnie z planem zagospodarowania działki budynek powinien znajdować się w odległości 6,0 m od osi drogi dojazdowej, 22m od osi drogi wojewódzkiej, 3,5 i 6 m od granicy działki nr 899 oraz 3,4 i 4,5 m od granicy z działką 897 (obecnie 897/1). Ganek dobudowali poprzedni właściciele w 1999 r. W ścianie budynku od strony działki 897/1 nie ma otworów okiennych. Otworów takich nie ma również w budynku na działce państwa K. od strony działki nr 898. Pomiędzy działkami nr 897/1 i 898 nie ma zastabilizowanej granicy, w toku postępowania zlecono wykonanie niezbędnych czynności geodezyjnych jednostce wykonawstwa geodezyjnego. Na podstawie otrzymanego szkicu ustalono, że odległość ganku budynku na działce nr 898 od granicy z działką 897/1 wynosi 1,33 m od granicy ewidencyjnej, a słup podpierający zadaszenie nad wejściem do budynku jest w odległości 1,2 m od tej granicy. Odległość budynku państwa K. na działce nr 897/1 od granicy ewidencyjnej wynosi 1,46 m. Zbliżenie budynku należącego do państwa C. do granicy nie powoduje jednak zakłócenia w korzystaniu z sąsiedniej działki nr 897/1 i nie powoduje naruszenia interesów jej właścicieli. Taka lokalizacja nie stwarza również zagrożenia pożarowego. Brak było zatem podstaw do nakazania rozbiórki części obiektu na działce nr 898. Orzeczono natomiast nakaz zaniechania dalszych robót. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodzili się KK i ZK, kwestionując je wraz z dokonanymi ustaleniami faktycznymi w odwołaniu. W ich ocenie właściciele działki nr 898 powinni zostać zobowiązani do wykonania robót budowlanych, które przywróciłyby zgodność zabudowy z przepisami. Zwrócili uwagę, że skoro zakończono już roboty budowlane na tej działce to nie można było orzec nakazu zaniechania dalszych robót. Lokalizacja budynku narusza minimalne odległości jego posadowienia, w tym od granicy działki, na co oni nigdy nie wyrazili zgody. Budynek ten został także wykonany z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego. Zażądali wobec tego zastosowania się organu nadzoru budowlanego do wskazań Sądu zawartych w wydanych w tej sprawie wyrokach. Opisaną na wstępie decyzją WINB w [.] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekając co do istoty nakazał S., E. i AC rozbiórkę zadaszenia o wym. 2,75 m x 1,55 m wraz ze słupem żelbetowym o wym. 15 x 15 cm, stanowiącego przedłużenie pokrycia dachu ganku budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 898. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skoro roboty budowlane przy budynku na działce nr 898 zostały zakończone to wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego było niedopuszczalne. Ponadto organ pierwszej instancji nie zrealizował wskazań wynikających z wydanych w sprawie wyroków co do ustalenia możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w świetle odległości budynku od granicy. Jak ustalono, odległość ganku od granicy działki 897/1 wynosi w narożach 1,33 i 1,63 m, a średnia odległość tego ganku od granicy to 1,48 m. Słup podpierający zadaszenie nad wejściem do budynku znajduje się w odległości 1,2 m od granicy z działką 897/1. Z kolei odległość budynku na działce 897/1 od granicy z działką 898 wynosi 1,46 m. Tak więc, skoro odległości ganku na działce 898 i budynku na działce 897/1 od wspólnej granicy są niemal równe, to wobec tego możliwe jest zalegalizowanie wykonanych robót budowlanych w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem konieczne jest jednak nakazanie rozbiórki zadaszenia ganku wraz ze słupem podpierającym to zadaszenie, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Wówczas sytuacja przybliżenia budynku na działce 898 do granicy z działką 897/1 nie będzie powodować naruszenia interesów właścicieli działki 897/1 i korzystania z niej, gdyż oba budynki na tych działkach są usytuowane w takiej samej odległości od wspólnej granicy. Taka odległość nie narusza też przepisów ochrony przeciwpożarowej. Z rozstrzygnięciem powyższym nie zgodzili się KK i ZK, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której domagali się uchylenia wydanych w sprawie decyzji i "doprowadzenia do skutecznego wykonania wyroku tut. Sądu o sygn. 1234/03". Zarzucili, że organy powinny przeprowadzić postępowanie w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a nie art. 51 ust. 1 pkt 1. Przywrócenie na działce nr 898 stanu zgodnego z prawem jest możliwe, ale poprzez nakazanie rozbiórki ganku, zamurowanie otworu drzwiowego w ścianie zwróconej w stronę działki 897/1 – dla którego ganek jest tylko "parawanem", rozbiórkę nadbudowanego poddasza, usunięcie styropianu ze ściany. Podali też, że organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, a podczas opracowywania szkiców na zlecenie organu I instancji zawyżono podane wartości o 10 cm. Ponadto odległość od granicy powinna być realna dla najbardziej zbliżonej części, a nie uśredniona, jak to przyjęły organy. Zwrócili też uwagę, że budynek na działce nr 898 powstał niezgodnie z projektem budowlanym. W odpowiedzi na skargę WINB w [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Do powyższego trzeba dodać, iż opisaną kontrolę sąd przeprowadza w określonej kolejności. Najpierw bada czy zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, następnie – w razie negatywnego wyniku kontroli w tym zakresie – sprawdza czy naruszono przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i dopiero gdy w tym zakresie nie stwierdzi uchybień może przystąpić do badania czy decyzja narusza przepisy prawa materialnego w sposób, o którym wyżej mowa. Normy prawa materialnego można bowiem odnosić do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie mógł przeprowadzić kontroli do końca, gdyż już na jej drugim etapie stwierdził uchybienia tego rodzaju, że nie można wykluczyć ich istotnego wpływu na wynik sprawy. Wydając bowiem decyzję reformatoryjną organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów z odwołania, ale przede wszystkim ustalając stan faktyczny pominął istotne okoliczności, co powoduje, że istnieją luki w zebranym materiale dowodowym, dokonał pewnych uproszczeń, nie wskazał dlaczego określone dowody uznał za wiarygodne innym zaś w tym wskazywanym przez skarżących odmówił tej wiarygodności. Zgodnie ze wskazaniami tut. Sądu zawartymi w uzasadnieniach prawomocnych wyroków: z dnia 22 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1234/03 oraz z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 236/08, w toku postępowania należało m.in. ustalić czy roboty przy budynku mieszkalnym położonym na działce nr 898 w M. zostały zakończone czy też trwają oraz jaka jest odległość budynku, w tym ganku, od granicy ewidencyjnej z działką nr 897/1 i od położonego na tej sąsiedniej działce budynku. Najogólniej rzecz biorąc takie ustalenia mogły dopiero stać się podstawą do stosowania prawa materialnego i to nie tylko budowlanego w szerokim pojęciu ale także oceny w świetle przepisów art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Odpowiadając w tym miejscu na jeden z zarzutów skargi należy wspomnieć, że zarówno w świetle art. 153 P.p.s.a. jak i art. 170 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnych orzeczeniach sądu wiążą w sprawie zarówno organy jak i sądy, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z koniecznością zaś rozważenia stwierdzonych istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego także w aspekcie w/w przepisów prawa cywilnego w świetle wskazań zawartych w prawomocnym wyroku tut. WSA z dnia 13 listopada 2008 r., będących zresztą wprost konsekwencją wiążącego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zajętego w wyroku z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2006/06 nie można więc skutecznie polemizować na tym etapie. Takie rozważenie jest bowiem niezbędne bo wynika z zapadłych w sprawie prawomocnych wyroków sądów. Wyrażone tam stanowisko jest wiążące zarówno dla organów jak i sądów, które każdorazowo orzekają w tej sprawie. Zauważyć jednak należy iż NSA jak i WSA w wyrokach z 2008 r., zdaniem Sądu aktualnie orzekającego, zapewne na skutek oczywistych omyłek przywołały przepis pkt 6 z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego – bo zarówno w datach wydania kontrolowanych wówczas decyzji, jak i w datach wydania obydwu wyroków, ale też i aktualnie pkt 6 dotyczy ochrony ludności zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej. Tymczasem z kontekstu wskazań w/w Sądów i powiązania ich z przepisami art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego jasno wynika, że chodziło o pkt 9 tego przepisu, który nakazuje budowę obiektu budowlanego z zapewnieniem poszanowania występujących w obszarze odziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Brak zgody sąsiadów na przybliżenie budynku do granicy nie ma aktualnie znaczenia, bo przepisy nie stawiają takiego wymogu. W kontrolowanej decyzji [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] w oparciu o szkic sytuacyjny z dnia 14 listopada 2014 r. autorstwa geodety uprawnionego SM ustalił, że ganek budynku mieszkalnego na działce nr 898 usytuowany jest nierównolegle do granicy ewidencyjnej między działkami nr ewid. 898 i nr 897/1. Ganek ten w narożach znajduje się w odległościach od 1,33 m do 1,63 m od tej granicy. Z tych danych organ wyciągnął "średnią odległość od granicy" – 1,48 m. Słup podpierający zadaszenie nad wejściem do budynku znajduje się w odległości 1,20 m od w/w granicy. Z kolei odległość budynku mieszkalnego położonego na działce nr 897/1 od tej samej granicy wynosi 1,46 m. Organ nie odniósł się jednak do zarzutu odwołania, dlaczego podstawą ustalenia odległości budynków na w/w działkach od granicy ewidencyjnej między nimi stał się powyższy szkic a nie wskazywana przez skarżących inwentaryzacja powykonawcza budynku na działce nr 897/1, która też została przyjęta do zasobu ewidencji gruntów. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu brak odniesienia się do podnoszonej kwestii mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro odległości budynków od granicy na tych dokumentach nie są tożsame. Zgodnie z art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z art. 75 § 1 K.p.a. wynika zaś, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Według art. 77 § 1 K.p.a. organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. To "rozpatrzenie" oznacza m.in. odniesienie się do wszystkich dowodów, które mogły mieć – lub miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, także tych, którym odmówiono wiarygodności z podaniem przyczyn takiego stanowiska, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Tego w zaskarżonej decyzji zabrakło. W opisywanym w decyzjach stanie faktycznym zabrakło także wyjaśnienia czy konkretne odległości budynków od granicy są odległościami od ścian budynku (czego się można tylko domyślać) czy też uwzględniają wystające w obydwu budynkach elementy – konkretnie gzymsy. Wydaje się, że tych elementów nie uwzględniają, choć nie można mieć absolutnej pewności w tym zakresie. Tymczasem choćby z protokołu oględzin dokonanych w dniu 7 października 2014 r. i załączonych do tego protokołu zdjęć jasno wynika, że obydwa budynki gzymsy posiadają. W przypadku budynku na działce nr 897/1 gzyms został pomierzony i jego wymiar to 52 cm poza lico ściany. Zapis tego protokołu pomija jednak wymiary gzymsu ganku budynku na działce nr 898, mimo iż, zawarto tam następujące zdanie: "Gzyms zadaszenia budynku na działce nr 898 wysunięty jest na odległość od słupka". W aktach brak ustaleń w powyższym zakresie. Ponadto w/w wynik pomiaru gzymsu budynku od strony granicy z działką nr 898 utrwalony w powyższym protokole nie jest tożsamy z wartością podaną w piśmie Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [.] maja 2010 r. W świetle przepisów technicznych obowiązujących na chwilę zakończenia robót przy budynku, jak i wykonania ganku odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mogła być mniejsza niż 1,5 m od okapu, gzymsu, balkonu, itd., Uzupełnienie ustaleń stanu faktycznego o wymiary gzymsu przy ganku budynku na działce nr 898, w tym między innymi faktycznej odległości krańca zadaszenia także przy słupie od strony granicy i odniesienie powyższego zarówno do granicy jak i położenia budynku sąsiedniego z pewnością pozwoli na pełniejszą ocenę i wyważenie interesów właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości w aspekcie przepisów prawa materialnego i celów prowadzonego postępowania naprawczego. W kontekście prawa sąsiedzkiego konieczne będzie także szersze niż w zaskarżonej decyzji przeanalizowanie w/w okoliczności. Wyjaśnienie tych wszystkich kwestii pozwoli na pełną ocenę stanu faktycznego w aspekcie norm prawa materialnego, które znajdą w niniejszej sprawie zastosowanie. Zasadnie bowiem zarzucają skarżący, że bezpodstawne było przyjęcie w zaskarżonej decyzji "średniej odległości" ganku budynku na działce nr 898 od granicy w sytuacji gdy obiekt nie został usytuowany równolegle do tej granicy. W takim wypadku odległość mierzy się przecież zgodnie z § 9 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Nie ma więc mowy o "średniej". Dopiero po rozważeniu na kanwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wszystkich istotnych okoliczności w oparciu o wskazywane zarówno przez NSA jak i tut. Sąd w wyrokach z 2008 r. przepisy art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz art. 142 i art. 144 K.c., art. 51 Prawa budowlanego można zdecydować o sposobie zakończenia postępowania naprawczego. [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] nie odniósł się także do zarzutu z odwołania dotyczącego nieuwzględnienia w ustalonych odległościach wykonanego w trakcie postępowania ocieplenia budynku na działce nr 898. Trudno powyższe uznać za nie mające wpływu na wynik sprawy, nie tylko z tego względu, iż kwestii tej dotyczą przepisy techniczne (np. § 9 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r.), ale dlatego, iż odległość budynku i jego elementów od granicy może decydować o wyniku postępowania. Organy nie odniosły się także do innych wskazanych przez skarżących odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego (np. podniesienia wysokości ścian budynku głównego, kształtu dachu) i nie oceniły czy są to odstępstwa istotne. Mając na uwadze wcześniej wskazane uchybienia przepisom postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 76 § 1, art. 80 i art. 107 § 3K.p.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uznając, iż niewielki zakres uzupełnienia materiału dowodowego nie wymaga uchylenia także decyzji organu I instancji. Wobec stwierdzenia naruszeń prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy odnoszenie się do merytorycznych zarzutów skargi na tym etapie byłoby przedwczesne. Tylko prawidłowo i w pełni ustalony stan faktyczny może być bowiem podstawą takich rozważań. Wskazać jedynie należy w tym zakresie, że przy rozpatrzeniu sprawy organy muszą brać pod uwagę nie tylko wyrok tut. Sądu z dnia 22 stycznia 2004 r., sygn. akt SA/Rz 1234/03 ale wszystkie zapadłe do tej pory prawomocne wyroki sądów administracyjnych. Kwestią bezsprzeczną jest, że budynek mieszkalny na działce nr 898 powstał niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Rolą zaś organów jest ustalenie jakie były odstępstwa od tego projektu, które z nich to odstępstwa istotne i rozstrzygnięcie sprawy na podstawie obowiązujących przepisów prawa stosownie do wyników ustaleń. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi oraz koszt dojazdu na rozprawę pełnomocnika skarżących autobusem komunikacji publicznej. Prowadząc ponownie postępowanie odwoławcze [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] ustali rozmiary gzymsu ganku budynku na działce nr 898 od strony granicy z działką nr 897/1, czy pozostałe wskazywane odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego miały charakter istotny, wyjaśni czy ustalone odległości obydwu budynków od granicy to odległości od ścian zewnętrznych z uwzględnieniem ocieplenia czy też bez tego elementu a także w jakiej odległości od granicy znajdują się gzymsy obydwu budynków, w tym skrajna zadaszenia przy ganku. Jeżeli okaże się to konieczne, po dokonaniu powyższych ustaleń ponownie zwróci się do odpowiednich organów Straży Pożarnej by ustalić czy takie położenie budynku na działce nr 898 nie narusza przepisów przeciwpożarowych w odniesieniu do sąsiedniej zabudowanej nieruchomości.