II SA/Rz 448/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby -skargę oddala- II SA/Rz 448/09 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania J.T. od decyzji -rozkazu personalnego z dnia [...]r. nr [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w T. postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W podstawie prawnej organ powołał art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu organ stwierdził, że rozkazem personalnym z dnia[...]. J.T. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...]r. Organ podał, że prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 30 grudnia 2008r. sygn. akt [...] uchylono skazujący wyrok sądu pierwszej instancji i postępowanie karne zostało warunkowo umorzone na okres próby wynoszący rok. Komendant Miejski Policji w T. uznał, że warunkowe umorzenie postępowania jest swoistym środkiem karnym polegającym na rezygnacji ze skazania i wymierzenia kary osobie uznanej za winną popełnienia czynu zabronionego. Jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego jest brak wątpliwości co do faktu i okoliczności popełnienia czynu dlatego też w rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości co do popełnienia czynu z art. 41 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji. Policjantowi wykazano, że w nieuprawniony sposób dokonał wpisów w notatniku służbowym określających czas i miejsce pełnienie służby oraz usunął z niego karty od 3 do 14. W sprawie wzięto pod uwagę pozytywną opinię Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa z dnia [...]r. nr [...]r. w której stwierdzono brak uwag w zakresie zwolnienie strony ze służby. Dodatkowo w decyzji Komendanta Miejskiego Policji w T. zostało rozstrzygnięte o wysokości odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop i nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od tej decyzji wniósł J.T. zarzucając, że organ nie wziął pod uwagę tego, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w T. zarzucany mu czyn miał znikomą społeczną szkodliwość a jego dotychczasowa nieposzlakowana opinia spowodowała skasowanie niekorzystnego dla niego wyroku sądu I instancji. Powołał się na przypadki popełnienia przez funkcjonariuszy Policji przewinień o większej wadze a nadal pozostają w Policji jego zdaniem organy powinny działać w sposób jednolity. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym Komendant Wojewódzki Policji postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że w myśl art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 10090r.l o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostawienie w służbie. Zgodnie z tym przepisem podstawą do zwolnienie policjanta ze służby opartą na uznaniu administracyjnym są dwie przesłanki, których łączne spełnienie umożliwia organowi wydanie decyzji zwalniającej ze służby. Przesłanka zwolnienia ze służby są: 1. wykazanie, że policjant oczywiście popełnił czyn o znamionach przestępstwa oraz 2. rodzaj lub rozmiar skutków wykazanego przestępstwa powodują że dalsze pełnienie służby staje się niemożliwe. W wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia [...]r. sygn. akt [...] stwierdzono, że J.T. popełnił czyn polegający na poświadczeniu nieprawdy w notatniku służbowym oraz samowolnie usunął z notatnika niektóre strony, którymi nie miał tytułu wyłącznie rozporządzać, co wyczerpuje znamiona czynu określonego w art. 271 § 2 i art. 276 kk. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie wymaga od organu dokonującego zwolnienia wykazania, że doszło do popełnienia przestępstwa a więc czynu, za który nastąpiło skazanie karne: wystarczającym do zwolnienia jest to, że doszło do popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. We wskazanym wyroku sąd stwierdził, że J.T. popełnił zarzucany mu czyn. Czyny te nie spełniły warunku z art. 1 § 2 kk tzn. były społecznie szkodliwe w znikomym stopniu. Społeczna szkodliwość w stopniu większym niż znikomy wymagana jest wyłącznie w stosunku do przestępstwa ustalanego przez sąd karny, zaś jej brak powoduje przeszkodę do wydania wyroku skazującego. W wyroku sąd ustalił, że zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania następuje z tego względu, że społeczna szkodliwość czynów popełnionych przez oskarżonego nie jest znaczna, a nawet jest znikoma. Podkreślono, że brak społecznej szkodliwości w stopniu większym niż znikomy nie pozbawia jednak czynu charakteru "czynu o znamionach przestępstwa". W wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 września 2005r. sygn. akt II SA/Wa 1017/05 Lex Polonica 1883725 stwierdzono, że pojęcie czynu o "znamionach przestępstwa", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie obejmuje cechy przestępstwa polegającego na karaniu, jaka jest społeczna szkodliwość czynu. Wystarczającym do zwolnienia policjanta ze służby jest to, że popełnił czyn zabroniony przez ustawę karną. Nie jest wbrew stanowisku odwołującego się wymagane ani skazanie w postępowaniu karnym, ani też wykazanie społecznej szkodliwości w stopniu większym niż znikoma. W myśl art. 8 § 2 kpa organy administracji publicznej są związane prawomocna oceną zawartą w tym zakresie w wyroku sądu karnego. Organ I instancji orzekał po dniu wyrokowania sądu karnego i był związany oceną sądu co do faktu, że czyny opisane w art. 271 § 2 kk i w art. 276 kk J.T. popełnił. Komendant Miejski Policji w T., prawidłowo wywiódł, że brak jest jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych co do popełniania czynu zabronionego przez ustawę karną, prowadzi do wniosku, że osoba oskarżona w wyjątkowo zuchwały sposób dopuściła się naruszenia porządku prawnego. Nie dbała w trakcie jego popełnienia ani o własną reputację jako funkcjonariusz ani o dobro powierzonych zadań publicznych ani też o opinię przełożonych. Rażący charakter popełnionych czynów stanowi uzasadnioną podstawę do twierdzeń, że naganna postawa policjanta wobec obowiązków służbowych dyskwalifikują go jako funkcjonariusza. Z ustaleń postępowania karnego wynika, że składał swojemu przełożonemu fałszywe informacje, twierdząc, że zgodnie z poleceniem patroluje teren gdy w tym czasie zamiast pełnić służbę spał przy zgaszonym świetle w siedzibie Komendy. Wprowadzał przełożonego w błąd twierdząc, ze zgubił część kart notatnika urzędowego, podczas gdy okazało się, że karty te posiadał i samowolnie usunął je w celu zatajenia uwidocznionych w nich wpisów nie odpowiadających prawdzie. Organ stwierdził, że wszystko to wskazuje na to iż odwołujący się popełniając w postępowaniu karnym czyny, definitywnie i w sposób nieodwracalny, własnym nagannym podejściem do obowiązków służbowych utracił zaufanie przełożonych i udowodnił, że pozostawiając do nadal w służbie właściwy przełożony narazi sprawność działania kierowanej przez siebie jednostki. Lekkomyślne oszukiwanie przełożonych za pomocą urzędowo poświadczonej nieprawdy, niepoprawne nakłanianie kolegów do powstrzymywania się od wykonywania zaleconych zadań są to zachowania niegodne osoby pełniącej funkcje publiczną od której wymaga się najwyższych predyspozycji zawodowych i etycznych. Służba w Policji opiera się na sprawnym i realnym oraz opartym o najwyższą staranność wykonywania zadań w sferze bezpieczeństwa publicznego. Sprzeniewierzenie się temu założeniu poparte na prawomocnym wyroku sądu prowadzi do usunięcia funkcjonariusza poza ramy organizacyjne formacji. Określony w art. 7 kpa interes społeczny musi korzystać z pierwszeństwa przed interesem strony polegającym na możliwości czerpania środków utrzymania ze stosunku służby- wyrok TK z dnia 2 września 2008r. sygn. akt K 35/06 OTK ZU z 2008r. Nr 7, poz. 120. Skargę na tą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł J.T. wskazując, że organ naruszył jego interes prawny. Zarzucił organowi brak obiektywizmu. Zwolniono go z powodu sprawy błahej, w którą został wmanewrowany przez kolegów jako zemsta za delegowanie go do Centralnego Biura Śledczego oraz rozpoczęty doktorat z ekonomii w SGH w W. Wskazał, że został wysłany na patrol z chora nogą wbrew zaleceniom ortopedy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./ wojewódzki sąd administracyjny /sąd I instancji/ kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z powołanego przepisu równocześnie wynika reguła, że przy tej kontroli sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, nazwanej dalej skrótem p.p.s.a., sąd I instancji przy rozstrzyganiu sprawy jest związany granicami danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, to zaś znaczy, że kontrola sądowa pod względem zgodności z prawem jest kompleksowa. Istota rzeczonej kontroli polega na sprawdzeniu czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy został prawidłowo ustalony i czy jest wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy oraz czy dokonana przez organ subsumcja ustalonego stanu faktycznego z przepisami prawa jest prawidłowa. Sąd I instancji uwzględnia skargę, jeżeli stwierdzi: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W takich sytuacjach, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla zaskarżoną decyzję. Jeżeli zaś stwierdzi, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, to wtedy w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Stan faktyczny sprawy sąd I instancji ustala na podstawie akt administracyjnych i sądowych /art. 133 § 1 p.p.s.a./. Stan faktyczny sprawy, wynikający z akt administracyjnych i dołączonych doń akt osobowych skarżącego przedstawia się następująco: W dniu 9.01.2008 r. J.T. i B.F. pełnili służbę w patrolu pieszym i mieli patrolować w T. konkretne ulice. Dowódcą patrolu był J.T. O godzinie pierwszej w nocy udali się do budynku Komendy Miejskiej Policji w T. na przerwę, ale J.T. jako dowódca patrolu nie zgłosił dyżurnemu Komendy o jej rozpoczęciu. Obowiązki służbowe /patrolowanie określonych ulic/ mieli wykonywać do godz. 500 rano. Po przerwie J.T. stwierdził, że boli go kolano i udali się do pomieszczenia "patrolówki", znajdującego się na I piętrze budynku w/w Komendy. Kontrolę patroli pełniących służbę w terenie przeprowadzał kierownik ogniwa drugiego referatu patrolowo interwencyjnego w KMP w T. M.O. Wymieniony o godz. 300 rano stawił się do KMP w T. i poinformował dyżurnego o zamiarze dokonania kontroli patroli. O godzinie 320 dyżurny drogą radiową wywołał patrole w celu ustalenia ich lokalizacji. Patrol w składzie st. posterunkowy J.T. i posterunkowy R.F. zgłosili, że są na ulicy D. Kontrolujący, nieoznakowanym samochodem, pojechał w rejon tej ulicy, objechał ją kilkakrotnie, a także ul. T, W. i M, ale nie spotkał wskazanego patrolu. W związku z tym udał się do budynku KMP w T., i w pokoju tzw. komputerowym zastał w/w policjantów, tkorzy spali w tym pokoju. Była wówczas godz. 355. Wziął od nich notatniki służbowe, w których zanotowali "godz. 300 – patrol ul. Targowej i Dekutowskiego". W tym czasie notatnik służbowy Ja. T. był cały, nie wypadały z niego kartki. Dyżurny Z. W. co dwie godziny wywoływał przez radiostację w/w patrol i pytał o miejsce pobytu patrolu. Rozmowę z dyżurnym prowadził J.T. i od godz. 100 fałszywie informował o miejscu pobytu patrolu w rejonie patrolowanym, bo w tym czasie przebywali w budynku Komendy. B.F. na polecenie J.T. wpisywał do swojego notatnika służbowego nieprawdziwe adnotacje, co do miejsca pobytu patrolu w wyznaczonym terenie. J.T. w chwili rozpoczęcia służby /8.01.2008 r. godz. 2100/ i w jej toku do godziny 500 rano dnia następnego nie zgłaszał dyżurnemu żadnych dolegliwości zdrowotnych. J.T. oddał swój notatnik służbowy bez kilkunastu kartek i twierdził, że brakujące kartki zaginęły, ale nie wie w jakich okolicznościach. Brakujące kartki od 3 do 14 zwrócił dopiero w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego prowadzonego przeciwko niemu przez Prokuraturę Rejonową w S.W. W akcie oskarżenia przeciwko J.T. z dnia 30.05.2008 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w S.W. oskarżył w/w o to, że: I. w dniu 9.01.2008 r. w T., będąc funkcjonariuszem Policji poświadczył nieprawdę w notatniku służbowym co do okoliczności mających znaczenie prawne poprzez wpisanie wykonywania w godz. 120-350 czynności służbowych polegających na patrolowaniu rejonu służbowego, podczas gdy w rzeczywistości przebywał wtedy na terenie Komendy Miejskiej Policji w T., przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. o przestępstwo z art. 271 § 2 k.k., II. w dniu 30.01.2008 r. w T. woj. p., ukrył kartki od 3 do 14 z notatnika służbowego, którymi nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, tj. o przestępstwo z art. 276 k.k. Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 8.10.2008 r., w sprawie [...]uznał J.T. winnym zarzucanych mu czynów i skazał go na karę łączną grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, określając wysokość stawki dziennej na kwotę 10 zł. Od tego wyroku wniósł apelację do Sądu Okręgowego w T., który po jej rozpoznaniu uchylił wyrok Sądu Rejonowego w T. i na podstawie art. 66 § 1 i art. 67 § 1 k.k. postępowanie karne odnośnie przypisanych oskarżonemu czynów warunkowo umorzył na okres próby jednego roku. W dniu [...]r. Komendant Miejski Policji w T. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rozwiązania z J.T. stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono J.T. w dniu [...]r. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji zwrócił się do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w R. o wydanie opinii w sprawie zamiaru zwolnienia st. posterunkowego J.T. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zarząd Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w uchwale Nr [...] z dnia [...]r. po uwzględnieniu opinii Zarządu Terenowego NSZZP KMP w T. oraz z uwagi na charakter popełnionego przewinienia nie wniósł uwag do trybu zwolnienia st. post. J.T. ze służby /k. 39 akt adm./. W dniu [...]r. organ I instancji doręczył J.T. pouczenie o treści art. 10 § 1 k.p.a., tj. o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. /k. 40 akt adm./ W dniu [...]r., J.T. zapoznał się z aktami sprawy i oświadczył, że w dniu [...]r. złoży oświadczenie dotyczące materiału znajdującego się w aktach sprawy. /notatka służbowa k. 44 akt adm./ W dniu [...]r. J.T. telefonicznie powiadomił Naczelnika Sekcji Prewencji i Ruchu Drogowego KMP w T., że nie będzie składał żadnych oświadczeń i wniosków dowodowych, a takie złoży w odwołaniu. /k. 45 akt adm./ Decyzja Komendanta Miejskiego Policji w T., nazwana rozkazem personalnym Nr [...], była wydana w dniu [...]r. /k. 98-100 akt osobowych skarżącego/. Odwołanie, jak również decyzja organu II instancji również znajdują się w aktach osobowych skarżącego. /k. 115, 117-119/ Z akt osobowych skarżącego wynika, że do służby w Policji został przyjęty w dniu [...]r. Posiada wykształcenie wyższe techniczne. Ślubowanie złożył w dniu [...]r. Ostatnio pełnił służbę w stopniu starszego posterunkowego na stanowisku aplikanta Referatu Patrolowo-Interwencyjnego, w Sekcji Prewencji KMP w T. Oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd in merito, nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, jak również prawa materialnego. Stan faktyczny ustalony przez organy był wystarczający do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji /tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277, z późn. zm./, dalej jako ustawa o Policji. Wskazany przepis stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Niesporna jest kwestia, że skarżący popełnił czyny o znamionach przestępstw określonych w art. 271 § 2 i art. 276 Kodeksu karnego /k.k./. Czyny te zostały dokładnie przedstawione w ustaleniach faktycznych. Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, że do zwolnienia policjanta ze służby muszą być łącznie spełnione dwa warunki, tj. oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa i okoliczność, że czyn ten uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie. Oczywistość popełnienia tego rodzaju czynów w przedmiotowej sprawie jest de facto niesporna i została potwierdzona wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 30.12.2008 r., sygn. akt[...], który warunkowo umorzył postępowanie karne w stosunku do skarżącego o popełnienie czynów z art. 271 § 2 i art. 276 k.k. Warunkowe umorzenie postępowania karnego w rozumieniu art. 66 § 1 k.k. może nastąpić tylko wtedy, gdy stopień społecznej szkodliwości czynu nie jest znaczny, zaś okoliczności popełnienia przestępstwa przez sprawcę nie budzą żadnych wątpliwości, czyli wina w tym przypadku jest ewidentna. Zdaniem Sądu orzekające organy również trafnie uzasadniły niemożność pozostawienia skarżącego w służbie w Policji, bowiem takie fakty jak: składanie przełożonemu fałszywych meldunków co do wykonywania służby patrolowej w terenie, gdy w rzeczywistości skarżący spał w budynku Komendy Policji, nakłanianie podwładnego do pozostania w budynku Komendy, poświadczanie nieprawdy w notatniku urzędowym i usunięcie z tego notatnika kart 3-14 w celu zatajenia wpisów w nim dokonanych, uniemożliwiają pozostanie skarżącego w służbie. Czyny popełnione przez skarżącego, nie dadzą się pogodzić z treścią złożonego w dniu [...]r. ślubowania, w którym m. innymi ślubował przestrzegać dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych. Naruszają także powinności skarżącego zawarte w zakresie czynności z dnia [...]r. /akta osobowe k. 33/. Obowiązkiem skarżącego było m. innymi pełnienie służby w wyznaczonych rejonach służbowych i wykonywanie zadań i poleceń przełożonych oraz rzetelne prowadzenie notatnika służbowego, który winien odzwierciedlać rzeczywisty przebieg służby, co do czasu i miejsca jej pełnienia oraz przebiegu poszczególnych zdarzeń i czynności wykonywanych w trakcie służby. Skarżący powinien zdawać sobie sprawę z tego, że zaniechanie powierzonych mu zadań i fałszywe informowanie dyżurnego o pełnieniu czynności patrolowych, których faktycznie nie wykonywał, mogło doprowadzić do uniemożliwienia lub utrudnienia interwencji w razie naruszenia bezpieczeństwa i porządku publicznego, co jest podstawowym zadaniem Policji określonym w art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o Policji. Został również spełniony ustawowy warunek zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów /art. 43 ust. 3 ustawy o Policji/. W uchwale Nr [...] z dnia [...] r., Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów w R. pozytywnie zaopiniował zamiar Komendanta Miejskiego Policji w T. zwolnienia J.T. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zatem Sąd na podstawie art. 151 skargę oddalił. Zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. Zarzut, że zwolnienie skarżącego ze służby było skutkiem "wmanewrowania" przez przełożonych, "co było zemstą za mój pobyt poprzez delegowanie do Centralnego Biura Śledczego oraz rozpoczęty doktorat z ekonomii w Szkole Głównej Handlowej w W.", polegającą na tym, że został wysłany patrol z chorą nogą, tj. uszkodzoną łąkotką i zerwanym wiązadłem wbrew zaleceniom ortopedy. Wymienione zarzuty nie znajdują potwierdzenia w dokumentach znajdujących się w aktach osobowych skarżącego. Otóż w aktach tych znajduje się zaświadczenie lekarskie z 9.01.2008 r. wystawione przez lekarza z Zakładu Opieki Zdrowotnej MSWiA w T., stwierdzające że skarżący od dnia 7.01.2008 r. jest zdolny do pracy, a wówczas pełnił służbę na stanowisku aplikanta Ogniwa II Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji /k. 58/. W takiej sytuacji, jeżeli skarżący czuł się niezdolny do wykonywania czynności patrolowych, to jego obowiązkiem było zameldowanie o tym przełożonego, lub dyżurnego. Skarżący jednak takich dolegliwości nie zgłaszał. Niezdolność do służby patrolowo-interwencyjnej została dopiero stwierdzona w orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w R. Nr [...]/K z dnia [...]r. /"czasowo niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku"/. Skarżący z dniem [...]r. na okres 6-ciu miesięcy został oddelegowany do pełnienia służby w Wydziale do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w R. CBŚ KGP /k. 57 i 59 akt osobowych/. Naczelnik CBŚ KGP Zarządu w R. w piśmie z dnia [...]r. skierowanym do Komendanta Miejskiego Policji w T., m. innymi napisał, że J.T. legitymował się niskim poziomem przygotowania zawodowego, nie wykazywał zaangażowania i nie wywiązywał się z nałożonych na niego obowiązków i w związku z tym wystąpił z wnioskiem do Komendanta Głównego Policji o jego odwołanie z delegowania, co nastąpiło z dniem [...]r. /k. 59 akt osobowych/. Kolejny zarzut dotyczy naruszenia interesu prawnego skarżącego, którego jednak nie umotywował. Odnosząc się do tego zarzutu, należy powtórzyć, iż zwolnienie ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny, zatem opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym, przeto stosownie do art. 7 k.p.a. przy podejmowaniu decyzji organ powinien uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. Na tą kwestię organ odwoławczy zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji /k. 119 akt osobowych skarżącego/ i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie interes społeczny miał pierwszeństwo przed interesem strony, polegającym na możliwości czerpania środków utrzymania ze stosunku służby i powołał się na pogląd Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2.09.2008 r., sygn. akt K 35/06 /OTK ZU z 2008 r., poz. 120/. Zdaniem Sądu, co już sygnalizowano, przedstawione w ustaleniach faktycznych zachowanie skarżącego narusza interes społeczny polegający m. innymi na ochronie życia i zdrowia ludzi, ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, przeto cele te muszą mieć pierwszeństwo przed indywidualnym interesem skarżącego.